Monthly Archives: February 2015

funny and musical moments

Standard

Sky memelukku dan berkata: “Mama, aku sayang kamu! Mama itu gadis tua yang baik!”
Hehehe…agak aneh kalau diterjemahkan ke Bahasa Indonesia begini. Tapi ini asalnya adalah kata-kata yang sering kami ucapkan padanya, bahwa dia adalah anak baik, dan bahwa dia gadis kecil kami. Dibalik semua deh sama dia, hehe…nggak apa-apa deh mama jadi “gadis tua”, haha! 😀

blogSky mau minta tolong kami menggulung lengan bajunya. Dia bertanya: “Papa, minta tolong menaruh tanganku di lengan baju dong?”

Sky mengamati boneka kanggurunya dengan seksama. Mama kangguru punya kantong besar di perutnya yang mana anak kangguru bisa dimasukkan ke dalamnya. Dia berkata: “Ya…tapi praktis juga punya kantong seperti ini. Bisa memasukkan barang kalau habis belanja. Tapi anaknya jadi harus berjalan sendiri ya.”

Setelah beberapa saat mengamati gambar-gambar princess-nya, Sky berkata: “Mama, tahu nggak apa yang lucu…semua princess itu bibirnya berwarna merah muda! Aku kira ada satu princess yang punya banyak sekali lipstick.”
Aku: “Oya? Siapa dong?”
Sky: “Sepertinya…Ariel! (little mermaid) Princess yang lain semua boleh meminjam lipstick dari Ariel.”

Kami baru saja membacakannya cerita “Putri dan kacang polong”. Lalu papa bertanya kepadanya: “Nah Sky, kalau kamu bagaimana? Kamu betul seorang putri bukan?” Jawab Sky: “Bukannn papa, aku nggak mau tidur di atas kacang polong. Mending kacangnya aku makan saja!” 😀

Kedua video di artikel ini kami rekam kemarin. Sky seharian sedang dalam mood menyanyi. Ceria sekali dan lucu banget dilihatnya. Dia mengambil microfon, membuat panggung pentasnya sendiri, bergoyang-goyang dan menyanyi ‘lip sync‘ (pura-pura menyanyi, menggerakkan bibir tanpa suara). Atau dia memetik gitar dan langsung mengarang lagu-lagu lucu. Atau dia minta mama memainkan gitar, lalu menyanyikan lagu ciptaannya sendiri sambil menari berputar-putar keliling kamar. 😀

***

blog1Sky knuffelde mij en zei: “Mama, ik hou van je! Je bent een lieve, oude meid!”
Hahaha…ik denk dat dit een combinatie is van wat we vaak tegen haar zeggen, dat zij een lieve meid is, en dat zij onze kleine meid is. 😀

Sky wilde dat wij haar mouwen opstropen. Ze vroeg: “Papa, wil je mijn handen opmouwen?”

Sky bekeek haar knuffel kangoeroe. Mama kangoeroe heeft een grote buidel op haar buik waar het kindje kangoeroe in past. Ze zei: “Ja…maar het is ook handig als zij ge-boodschapt (= boodschappen gedaan) heeft. Kan ze de spulletjes in haar mandje (= buidel) doen. Moet het kindje wel even zelf lopen.”

Sky bestudeerde haar prinsessen-slinger met alle prinsessen erop. Ze zei: “Mama, weet je wat grappig is…álle prinsesjes hebben roze lippen! En ik denk dat er één prinses die heel veel lippenstiften heeft.”
Ik: “O? Wie is het dan?”
Sky: “Ik denk… Ariël! (de kleine zeemeermin). Andere prinsesjes lenen de lippenstiften gewoon van haar.”

We hebben haar net het verhaal “prinses op de erwt” voorgelezen. Toen vroeg papa aan haar: “En Sky, ben jij een echte prinses?” Waarop Sky antwoordde: “Neeee papa, ik ga niet op een erwt liggen. Ik ga de erwt opeten!” 😀

De twee video’s in deze post zijn allebei gisteren gemaakt. Sky was in een zingende bui, super vrolijk en leuk om te zien. Ze pakte de microfoon, maakte haar eigen podium, wiegelde haar heupen en zong ‘lip sync‘ mee. Of ze pingelde op de gitaar en verzon ter plekke de ene na de andere grappige liedjes. Of ze vroeg of mama wat deuntjes op de gitaar wilde spelen, zong dan haar eigen liedjes erbij en danste de kamer rond. 🙂

Advertisements

first preschool parent-teacher interview

Standard

blog1

Siang tadi sesudah jam sekolah kami dijadwalkan bertemu Ibu Guru di preschool Sky untuk wawancara orang tua. Pertama kalinya nih! Joop juga khusus datang dari kantor untuk berpartisipasi (maklum, anak satu-satunya, hehe). Ibu Guru Marlene yang berbincang dengan kami. Sebetulnya Sky boleh bermain lebih lanjut, seperti biasanya saja kalau dia ada di sekolah, tapi ternyata dia lebih tertarik mengikuti wawancara kami. Duduk manis di pangkuan selama wawancara dan menyimak yang dibicarakan. Yah, mungkin karena topik pembicaraannya dirinya sendiri ya, hehe… 😀

Kami menyimak ‘cerita’ Bu Guru tentang Sky, melewati poin-poin di buku perkembangan murid. Buku ini tahun depan, saat Sky berumur 4 tahun, akan sekali lagi diisi saat wawancara akhir. Lalu bukunya boleh kami bawa untuk diberikan pada pihak SD (yang mana SD-nya tidak sama dengan tempat preschool-nya saat ini).

Wawancara tadi bisa dirangkum dengan kata-kata Ibu Guru ini: “Sky sebetulnya sudah selesai di sini! Saya bisa memberikan buku ini pada kalian dan Sky bisa langsung lanjut ke SD.”

Buku perkembangan murid itu dibagi dalam sejumlah aspek (emosi, motorik, ketrampilan, pergaulan sosial, dll) dan setiap aspeknya dibagi lagi dalam kategori umur: sampai 2 tahun, dan sesudahnya setiap setengah tahun sampai umur 4. Di setiap kategori ditulis poin-poin yang digunakan untuk mengukur kemampuan dan karakter anak, dan kalau poinnya dinilai sudah diraih, akan diwarnai oleh Ibu Guru. Hampir semua poin di buku Sky (maksimal, jadi sampai umur 4) sudah ada warnanya. Secara singkat ini berarti bahwa di hampir semua aspek (tentunya belum lengkap total) pencapaian Sky sudah setara dengan yang dicapai oleh anak umur 4 tahun. Ini yang dimaksud Ibu Guru dengan “Sky sebetulnya sudah selesai di sini”.

blog3Sebagai contoh, dalam aspek motorik misalnya, bahwa dia sudah bisa berjalan di atas balok, bisa naik sepeda roda tiga, dan bisa meloncat-loncat bergantian kaki. Di aspek yang lain misalnya bahwa dia tidak sombong dan tidak menganggap dirinya paling tinggi, tapi juga punya rasa percaya diri yang sehat. Bahwa dia bisa menjelaskan hal-hal dengan baik, bisa berhitung sampai 20, mengenali angka 0 sampai 9. Bahwa dia doyan makan berjenis-jenis buah, sudah bisa ke WC sendiri, bisa memakai jaket sendiri dan bahkan mengancingkannya. Bahwa dia senang mengikuti aktivitas di grup, bisa bermain bersama anak lain dan tidak gampang marah atau ngambek kalau sesuatu tidak sesuai kehendaknya (poin yang ini di rumah kadang lain deh…). Bahwa dia pintar menyanyi, pintar mewarnai dan menggambar (bahkan sudah menggambar orang-orangan, berkacamata pula!), suka memperhatikan detail-detail, suka bermain di sudut rumah-rumahan bersama boneka-boneka, dan senang bermain fantasi memakai kostum.

Di samping poin-poin resmi itu Ibu Guru juga banyak menulis komentar lepas. Sangat menyenangkan untuk mendengar semuanya. Tentu saja kami mengenali gadis kecil kami di semua poin observasi yang kami dengar, tapi memang menyenangkan untuk mendengarnya dari orang lain, terlebih lagi dari seorang tenaga pengajar profesional! Tertulis misalnya (tidak persis begini sih, ini yang kami ingat saja): “Sky adalah anak yang kalem, yang bisa menjelaskan apa yang dia maui. Dia selalu rajin membantu Ibu Guru berberes-beres, tahu persis di mana tempat barang-barang dan kalau tidak tahu juga selalu bertanya. Dia bisa bermain bersama anak lain, tapi juga bisa bermain sendiri. Selalu menurut pada Ibu Guru. Kalimat-kalimat ucapannya sudah panjang-panjang dan sempurna, dan ejaannya bagus, sehingga Ibu Guru bisa selalu mengerti. Dalam pergaulan dia tergolong anak sosial, yang tidak pernah atau sedikit mengalami konflik. Sudah bisa ke WC sendiri, tapi mengambil tissue WC masih agak susah (ini langsung diiyakan oleh Sky yang sedang mendengarkan. Katanya dia sering meminta tolong anak lain untuk mengambilkan tissue. Juga suka pergi ke WC bersama E, sahabat karibnya, hehe…).

Akhirnya Ibu Guru meringkas wawancara kami dengan kata-kata ini: “Kami jelas melihat bahwa kalian sebagai orang tua banyak mendidik dan melatih Sky di rumah. Sky sudah bisa banyak sekali. Sebetulnya bakal nyaman kalau 15 anak di kelas ini seperti Sky semua, hehe…”

Nah, sesudah mendengarkan ini semua, yang tersisa adalah memeluk erat-erat gadis kecil kami dan memberitahunya betapa bangga kami kepadanya. Dan bukan hanya atas segala pencapaian dan warna poin-poin di bukunya, tapi terutama karena dia adalah anak yang manis, baik hati, dan menyenangkan. Anak kami! 🙂

***

blog2Vanmiddag na schooltijd was het zover: ons eerste oudergesprek, omdat Sky nu bijna 1 jaar op de peuterspeelzaal zit. Speciaal voor de gelegenheid was Joop er ook (enig kind hè!). Juf Marlene stond ons te woord. Sky mocht eigenlijk gewoon verder spelen maar vond het blijkbaar zo interessant dat zij het hele gesprek op onze schoot zat om mee te luisteren, er werd tenslotte over haar gepraat! 😀

We bladerden door Sky’s boekje, waar alle observaties van de juffen staan beschreven. Het boek zal volgend jaar net voordat Sky 4 jaar wordt ook nog een keer doorgenomen worden en daarna krijgen we het boek mee om aan haar basisschool te overhandigen (ter info: Sky gaat naar een andere basisschool dan waar ze nu zit).

Het gesprek was kort samen te vatten met deze woorden van de juf: “Sky is eigenlijk hier al klaar! Ik kan dit boek gewoon aan jullie geven en ze kan zo door naar de basisschool.”

Het boek is verdeeld in verschillende ontwikkelingsaspecten (emotie, motoriek, vaardigheden, sociale aspect, enz) en elk aspect is weer verdeeld in leeftijdscategorieën: tot 2 jaar, en dan elk half jaar tot en met 4 jaar. Bij elke categorie staan er een aantal punten beschreven waarmee het gemeten wordt, en de juf heeft bij elk punt een kleur gegeven als dat bij Sky vastgesteld wordt dat zij het punt al heeft of kan. Bij vrijwel elk punt (t/m 4 jaar) heeft ze al kleur behaald. Kort gezegd betekent het dat zij op vele gebieden (nog niet helemaal alles natuurlijk) al de grens bereikt wat een 4-jarige ook bereikt zou moeten hebben. Dat is wat de juf bedoelde met “Sky is eigenlijk hier al klaar”.

blog4Als voorbeeld, dat zij op het motoriek gebied al op een balk kan lopen, op een driewieler kan fietsen, al kan huppelen. Op andere gebieden bijvoorbeeld dat ze zichzelf niet overschat maar wel een positief beeld heeft. Dat ze goed kan uitleggen, tot 20 kan tellen, cijfers van 0 tot 9 herkennen. Dat ze verschillende soorten fruit lust, al zindelijk en zelf haar jas kan aandoen en dichtknopen. Dat ze gezellig in alle activiteiten meedoet, samen kan spelen en niet driftig wordt als iets niet volgens haar wil is (wat thuis nog weleens anders kan zijn…). Dat ze goed kan zingen, super goed kan kleuren en tekenen (poppetjes, en met bril!), heeft veel interesse en oog in details, graag in de poppenhoek speelt en leuk vindt om zich te verkleden…

Naast de punten heeft de juf veel opmerkingen geschreven. Erg leuk om te horen allemaal. We herkennen onze Sky natuurlijk heel erg in die observatiepunten, maar het is gewoon leuk om het van iemand anders te horen, een professional ook! Er staat (niet precies zoals dit. Dit is wat wij onthouden hebben): “Sky is een rustig kind dat goed kan uiten wat ze wil. Ze helpt de juf altijd graag met opruimen, weet precies waar alles staat en als ze het niet weet dan vraagt ze het ook altijd aan de juf. Ze kan goed samen spelen, maar ook alleen. Nooit ongehoorzaam geweest. Ze maakt mooie lange zinnen en articuleert goed, zodat de juf haar vrijwel altijd kan verstaan. Ze heeft geen tot weinig conflicten gehad, een sociaal kind. Ze kan al zelf plassen, maar wc-papier pakken is nog een beetje moeilijk (dit beaamde Sky zelf tijdens het gesprek. Ze voegde eraan toe dat ze soms dan aan een ander kindje voor hulp vraagt. Ze plast dan ook graag met E, haar beste vriendin, hihi…).”

Tot slot concludeerde de juf ook: “We zien wel zeker dat jullie thuis veel met haar dingen doen, qua opvoeding. Ze kan al zó veel. Eigenlijk zou het prettig zijn om hier 15 Sky’s te hebben in de klas!”

Nou dan rest het ons om Sky daarna flink te knuffelen en te zeggen hoe trots wij op haar zijn. En niet alleen om wat zij allemaal al kan, maar vooral omdat zij een lief, leuk, goedhartig kind is! Ons kind! 🙂

little girl, big responsibility

Standard

blog4

Aku sedang menghangatkan pancakes di kompor di dapur, saat Sky berseru dari ruang keluarga: “Mama, aku mau kencing!” Otomatis aku berjalan ke arahnya untuk membantu. Dia sudah duduk di pispot. Waktu melihatku dia bertanya: “Api di dapur sudah dimatikan belum Mam?” Yang mana aku jawab dengan ‘belum’. Dia bilang lagi: “Tapi nanti jadi api besar lho!” Aku mengiyakan ucapannya dan berkata, bahwa kalau aku dengan cepat mengulurkan tissue padanya dan segera kembali ke dapur lagi, bahwa semua baik-baik saja. Bisa begitu? Dia mengangguk.

Kali lain dia bertanya padaku sebelum kami pergi belanja ke supermarket: “Mama, sudah bikin daftar belanjaan? Kalau tidak nanti lupa lagi mau beli apa, seperti waktu itu.” Memang sebelumnya aku sempat lupa beberapa barang yang harus dibeli, dan baru sadar setelah sampai di rumah lagi.

blog3Lebih seru lagi kalau bicara tentang beres-beres. Setiap malam dia membantu membereskan mainannya sebelum pergi tidur. Jam 7 malam kami naik ke atas, dan ruang keluarga sudah harus rapi. Semuanya harus dikembalikan ke tempatnya semula. Kalau dia kebetulan sedang malas membantu, bakal terdengar perintahnya seperti ini: “Lego Duplo harus dimasukkan ke dus. Bukan di situ papa, di sana tuh! Dan yang ini harus masuk ke peti…eh kecuali yang ini, ini harus masuk koper…” Sesudah kami naik ke atas dia bakal memilih pakaiannya dulu untuk hari berikutnya. Lalu mandi (memilih sabun sendiri), mengeringkan badan dan memakai piyama (memilih krim untuk menyemir badan), dibacakan buku (memilih buku buat papa dan mama)… Ya kami memberinya kebebasan untuk memilih hal-hal sesuai kemauannya sendiri, tentunya di dalam batas-batas yang memungkinkan. Mungkin karena itu dia punya rasa tanggung jawab yang tinggi? Atau memang sifat dan karakter aslinya  begitu? Mungkin dua-duanya?” 🙂

Yang jelas kami menganggap penting bahwa dia merasa pendapat dan kehendaknya kami hargai. Kami berusaha selalu memenuhi janji yang kami buat, mendengarkan semua cerita dan celotehannya dengan penuh perhatian, mencoba untuk tidak melakukan dua hal sekaligus (multitasking) kalau dia sedang bercerita. Kami bertanya lebih lanjut, tertarik untuk mengetahui kenapa dan bagaimana. Bukan berarti semuanya selalu berjalan dengan luwes lho ya…terutama kalau kami sudah capek atau kalau waktunya mepet (atau kalau ceritanya seharian penuh seolah tidak ada habisnya…), butuh semangat ekstra untuk bisa memberinya perhatian penuh. Tapi kami mencoba sebisa mungkin.

Kemarin misalnya. Dia baru saja mendengarkan salah satu cd lagunya, yang ternyata sangat dia sukai, sehingga dia mau menaruh cd-nya di mobil supaya lain kali kalau bepergian naik mobil bisa didengarkan. Dia bilang: “Mama, tolong taruh cd ini di dapur ya, supaya bisa mama bawa kalau pergi ke luar, lalu bisa ditaruh di dalam mobil?” (sebagai info: kami selalu pergi ke luar lewat pintu belakang, jadi harus selalu melewati dapur. Dan mobil kami juga hampir selalu diparkir di dekat pintu belakang). Aku setuju, dan menaruh cd di dapur. Sorenya kami pergi ke luar, aku membawa cd-nya dan memberikannya pada Sky saat melewati mobil kami. Biarpun kami tidak berencana naik mobil (cuma mau berjalan-jalan), tapi dia boleh memasukkan cd-nya ke dalam mobil dulu. Dia tampak senang, karena aku ingat permintaannya dan memenuhi janji. Menghormati hal-hal kecil seperti ini, jelas membesarkan rasa percaya di antara kami. 🙂

***

Ik was een paar pannenkoeken aan het opwarmen op de fornuis in de keuken, toen Sky riep vanuit de woonkamer: “Mama, ik ga plassen!” Automatisch liep ik naar haar toe om haar te helpen. Ze zat al op haar potje. Maar toen ze mij zag vroeg ze: “Heb je het vuur in de keuken al uitgedaan?” Waarop ik “nee, nog niet” antwoordde. Ze zei: “Maar Mama, dat wordt een groot vuur!” Ik gaf haar gelijk en zei dat als ik haar snel alleen een doekje mocht aanreiken dat ik dan weer naar de keuken ging. Kan dat? Ze knikte.

blog2De andere keer vroeg ze aan mij voordat we naar de supermarkt gingen: “Mama, heb je al een boodschappenlijst? Anders vergeet je weer dingen, zoals toen die ene keer.” Ik was ‘toen’ inderdaad een paar dingen vergeten en heb het pas ontdekt toen we alweer thuis waren.

En dan moet ik niet eens over opruimen beginnen. Ze helpt elke avond voor het slapengaan met haar speelgoed opruimen (om 19u gaan we naar boven, en de woonkamer moet al netjes zijn). Alles moet precies terug op hun plek. Als zijzelf toevallig niet zoveel zin heeft, dan gaat ze ons aanwijzingen geven: “De Duplo moet daar in de doos. Nee papa, niet daar! Dáár! En deze in de kist…nee die niet, die moet in de koffer…” Boven gaat ze eerst haar kleren voor de volgende dag kiezen. Daarna in bad (de zeep kiezen), afdrogen (crème kiezen), voorlezen (boekje voor papa én mama kiezen)… Ja we geven haar veel vrijheid om zelf dingen te kiezen, binnen de begrensde mogelijkheden natuurlijk. Is het misschien daardoor dat ze een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft? Of zit het toch in haar karakter? Allebei? 🙂

We vinden het sowieso belangrijk om haar een gevoel te geven dat haar meningen en wensen er toedoen. We komen onze beloftes na, luisteren al haar verhalen aandachtig, proberen om niet twee dingen tegelijk te doen als ze iets wil vertellen. We vragen door, willen weten waarom en hoe. Niet dat het altijd soepeltjes gaat hoor…vooral als we moe zijn of de tijd krap is (of als haar verhalen de hele dag doorgaan zonder einde in zicht…), vraagt het om een extra inspanning om haar de volle aandacht te geven. Maar we doen ons best.

Gisteren bijvoorbeeld. Ze heeft een liedjes-cd afgeluisterd en vond het blijkbaar erg leuk, dat ze het in de auto wilde hebben om volgende keer als ze in de auto zit te kunnen luisteren. Ze zei: “Mama, wil je deze cd in de keuken leggen zodat je het kunt meenemen als je naar buiten gaat, om het dan in de auto te leggen?” (ter info: we gebruiken altijd de achterdeur om naar buiten te gaan. Je loopt dus langs de keuken naar buiten, en daar staat onze auto ook bijna altijd geparkeerd). Ik vond het een goed plan en legde de cd in de keuken. Die middag toen we naar buiten gingen nam ik de cd mee en gaf het aan haar toen we bij de auto kwamen. Hoewel wij te voet gingen, mocht ze de cd alvast in de auto leggen. Ze straalde, blij dat ik naar haar wens luisterde. Klein respect, groot vertrouwdheidsgevoel. 🙂

bubble wrap fun and fully recovered

Standard

Sky untungnya sudah sembuh total. Bekas kering Impetigo di bibirnya sudah berkurang setengah, dan sisanya juga sudah hampir lepas. Dua pertanda penting kalau dia sudah merasa enak lagi: makannya buanyakkk (tiga perempat jam sesudah menghabiskan 1,5 iris roti gandum dia bilang: “Mama, aku lapar…”) dan ngocehnya juga buanyakkk (sehari penuh nggak berhenti lho…).

Yang menarik, dia betul-betul berpikir tentang kata-kata yang dia belum kenal, lalu menanyakannya pada kami, dan mendengarkan jawaban kami dengan seksama. Pagi ini dia menggambar tangannya di atas kertas, lalu dengan bangga menunjukkan hasilnya. Papa bilang bahwa dia sudah membuat copy bentuk tangannya dengan bagus. Dia berpikir sejenak, lalu bertanya: “Tapi Papa, copy itu apa ya?” Hal yang sama terjadi waktu dia mendengar satu kata baru yang belum dikenalnya saat mendengarkan cd cerita Winnie the Pooh. Sesudahnya dia bertanya padaku: “Mama, apa sih “olifantenjacht” (= perburuan gajah) itu?”

Dan siang tadi dia mau melihat bagaimana sih caranya para princess itu bibirnya bisa selalu merah muda begitu. Aku mengaduk-aduk isi lemari dan menemukan tas alat-alat make-upku, penuh debu karena sudah bertahun-tahun tidak dipakai, hehe… Aku menunjukkannya sebuah lipstick, dan dia segera mencolokkan jarinya ke dalamnya. Terpaksa aku menunjukkan juga bagaimana cara memakai lipstick. Sekalian saja demonstrasi cara penggunaan blush untuk pipi, pensil mata dan eyeshadow. Sambil aku menunjuk gambar-gambar para princess untuk menunjukkan hasilnya (bukan di wajahku sendiri lho, hehe). Dia mengamati penuh perhatian dan terlihat sangat tertarik. Akhirnya dia bertanya begini: “Mama, kalau nanti aku sudah besar, boleh nggak pinjam lipstick mama yang pink itu? Yang untuk mewarna mata nggak usah, tapi yang buat pipi itu bagus juga. Dan boleh pinjam anting-anting mama juga nggak? Tapi nanti lho, kalau aku sudah besar. Kan aku harus punya lubang di telinga dulu ya.” 😀

blog***

Sky is gelukkig weer helemaal hersteld. De korstjes op haar lippen zijn al voor de helft weg, en de rest zal ook niet zo lang meer blijven hangen. Twee belangrijke tekenen dat ze al lekker voelt: heel veel eten (drie kwartier na anderhalf boterham zei ze alweer: “Mama, ik heb honger”) en heel veel praten (en dan bedoel ik ook echt de hele dag door…).

Wat leuk is, ze denkt echt goed na over bepaalde woorden die ze niet kent, vraagt het aan ons en luistert aandachtig naar ons antwoord. Vanmorgen had ze haar handje nagetekend op papier en liet de tekening trots aan ons zien. Papa zei dat ze een prachtige kopie van haar handje heeft gemaakt. Waarna ze even na ging denken en vroeg: “Maar wat is dat papa, een kopie?” Hetzelfde gebeurde toen ze een raar woord hoorde bij de luister-cd van Winnie de Poeh, vroeg ze het daarna aan mij: “Mama, wat is eigenlijk olifantenjacht?”

En vanmiddag wilde ze weleens zien hoe de prinsessen hun lippen allemaal zo mooi roze hebben gekregen. Ik dook de kast in en vond mijn make-up tasje, dik onder de stof (al jaren niet gebruikt, haha). Ik liet haar lippenstift zien, ze raakte het direct met haar vinger aan, waarna ik toch moest demonstreren hoe het allemaal werkt. Dan maar gelijk een demonstratie voor de blush op de wangen, oogpotlood en oogschaduw. Terwijl ik de plaatjes van de prinsessen aanwees om haar de resultaten te laten zien (niet op mijzelf!). Ze keek met grote ogen en vol interesse mee. Tenslotte vroeg ze: “Mama, als ik groot ben, mag ik die roze lippenstift van jou lenen? Die oog-dingetjes hoeven voor mij niet hoor. Die voor de wangen is ook wel leuk. En misschien ook je oorbellen lenen? Maar straks hoor, als ik groot ben, ik moet eerst gaatjes in mijn oren hebben hè.” 😀