little girl, big responsibility

Standard

blog4

Aku sedang menghangatkan pancakes di kompor di dapur, saat Sky berseru dari ruang keluarga: “Mama, aku mau kencing!” Otomatis aku berjalan ke arahnya untuk membantu. Dia sudah duduk di pispot. Waktu melihatku dia bertanya: “Api di dapur sudah dimatikan belum Mam?” Yang mana aku jawab dengan ‘belum’. Dia bilang lagi: “Tapi nanti jadi api besar lho!” Aku mengiyakan ucapannya dan berkata, bahwa kalau aku dengan cepat mengulurkan tissue padanya dan segera kembali ke dapur lagi, bahwa semua baik-baik saja. Bisa begitu? Dia mengangguk.

Kali lain dia bertanya padaku sebelum kami pergi belanja ke supermarket: “Mama, sudah bikin daftar belanjaan? Kalau tidak nanti lupa lagi mau beli apa, seperti waktu itu.” Memang sebelumnya aku sempat lupa beberapa barang yang harus dibeli, dan baru sadar setelah sampai di rumah lagi.

blog3Lebih seru lagi kalau bicara tentang beres-beres. Setiap malam dia membantu membereskan mainannya sebelum pergi tidur. Jam 7 malam kami naik ke atas, dan ruang keluarga sudah harus rapi. Semuanya harus dikembalikan ke tempatnya semula. Kalau dia kebetulan sedang malas membantu, bakal terdengar perintahnya seperti ini: “Lego Duplo harus dimasukkan ke dus. Bukan di situ papa, di sana tuh! Dan yang ini harus masuk ke peti…eh kecuali yang ini, ini harus masuk koper…” Sesudah kami naik ke atas dia bakal memilih pakaiannya dulu untuk hari berikutnya. Lalu mandi (memilih sabun sendiri), mengeringkan badan dan memakai piyama (memilih krim untuk menyemir badan), dibacakan buku (memilih buku buat papa dan mama)… Ya kami memberinya kebebasan untuk memilih hal-hal sesuai kemauannya sendiri, tentunya di dalam batas-batas yang memungkinkan. Mungkin karena itu dia punya rasa tanggung jawab yang tinggi? Atau memang sifat dan karakter aslinya  begitu? Mungkin dua-duanya?” 🙂

Yang jelas kami menganggap penting bahwa dia merasa pendapat dan kehendaknya kami hargai. Kami berusaha selalu memenuhi janji yang kami buat, mendengarkan semua cerita dan celotehannya dengan penuh perhatian, mencoba untuk tidak melakukan dua hal sekaligus (multitasking) kalau dia sedang bercerita. Kami bertanya lebih lanjut, tertarik untuk mengetahui kenapa dan bagaimana. Bukan berarti semuanya selalu berjalan dengan luwes lho ya…terutama kalau kami sudah capek atau kalau waktunya mepet (atau kalau ceritanya seharian penuh seolah tidak ada habisnya…), butuh semangat ekstra untuk bisa memberinya perhatian penuh. Tapi kami mencoba sebisa mungkin.

Kemarin misalnya. Dia baru saja mendengarkan salah satu cd lagunya, yang ternyata sangat dia sukai, sehingga dia mau menaruh cd-nya di mobil supaya lain kali kalau bepergian naik mobil bisa didengarkan. Dia bilang: “Mama, tolong taruh cd ini di dapur ya, supaya bisa mama bawa kalau pergi ke luar, lalu bisa ditaruh di dalam mobil?” (sebagai info: kami selalu pergi ke luar lewat pintu belakang, jadi harus selalu melewati dapur. Dan mobil kami juga hampir selalu diparkir di dekat pintu belakang). Aku setuju, dan menaruh cd di dapur. Sorenya kami pergi ke luar, aku membawa cd-nya dan memberikannya pada Sky saat melewati mobil kami. Biarpun kami tidak berencana naik mobil (cuma mau berjalan-jalan), tapi dia boleh memasukkan cd-nya ke dalam mobil dulu. Dia tampak senang, karena aku ingat permintaannya dan memenuhi janji. Menghormati hal-hal kecil seperti ini, jelas membesarkan rasa percaya di antara kami. 🙂

***

Ik was een paar pannenkoeken aan het opwarmen op de fornuis in de keuken, toen Sky riep vanuit de woonkamer: “Mama, ik ga plassen!” Automatisch liep ik naar haar toe om haar te helpen. Ze zat al op haar potje. Maar toen ze mij zag vroeg ze: “Heb je het vuur in de keuken al uitgedaan?” Waarop ik “nee, nog niet” antwoordde. Ze zei: “Maar Mama, dat wordt een groot vuur!” Ik gaf haar gelijk en zei dat als ik haar snel alleen een doekje mocht aanreiken dat ik dan weer naar de keuken ging. Kan dat? Ze knikte.

blog2De andere keer vroeg ze aan mij voordat we naar de supermarkt gingen: “Mama, heb je al een boodschappenlijst? Anders vergeet je weer dingen, zoals toen die ene keer.” Ik was ‘toen’ inderdaad een paar dingen vergeten en heb het pas ontdekt toen we alweer thuis waren.

En dan moet ik niet eens over opruimen beginnen. Ze helpt elke avond voor het slapengaan met haar speelgoed opruimen (om 19u gaan we naar boven, en de woonkamer moet al netjes zijn). Alles moet precies terug op hun plek. Als zijzelf toevallig niet zoveel zin heeft, dan gaat ze ons aanwijzingen geven: “De Duplo moet daar in de doos. Nee papa, niet daar! Dáár! En deze in de kist…nee die niet, die moet in de koffer…” Boven gaat ze eerst haar kleren voor de volgende dag kiezen. Daarna in bad (de zeep kiezen), afdrogen (crème kiezen), voorlezen (boekje voor papa én mama kiezen)… Ja we geven haar veel vrijheid om zelf dingen te kiezen, binnen de begrensde mogelijkheden natuurlijk. Is het misschien daardoor dat ze een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft? Of zit het toch in haar karakter? Allebei? 🙂

We vinden het sowieso belangrijk om haar een gevoel te geven dat haar meningen en wensen er toedoen. We komen onze beloftes na, luisteren al haar verhalen aandachtig, proberen om niet twee dingen tegelijk te doen als ze iets wil vertellen. We vragen door, willen weten waarom en hoe. Niet dat het altijd soepeltjes gaat hoor…vooral als we moe zijn of de tijd krap is (of als haar verhalen de hele dag doorgaan zonder einde in zicht…), vraagt het om een extra inspanning om haar de volle aandacht te geven. Maar we doen ons best.

Gisteren bijvoorbeeld. Ze heeft een liedjes-cd afgeluisterd en vond het blijkbaar erg leuk, dat ze het in de auto wilde hebben om volgende keer als ze in de auto zit te kunnen luisteren. Ze zei: “Mama, wil je deze cd in de keuken leggen zodat je het kunt meenemen als je naar buiten gaat, om het dan in de auto te leggen?” (ter info: we gebruiken altijd de achterdeur om naar buiten te gaan. Je loopt dus langs de keuken naar buiten, en daar staat onze auto ook bijna altijd geparkeerd). Ik vond het een goed plan en legde de cd in de keuken. Die middag toen we naar buiten gingen nam ik de cd mee en gaf het aan haar toen we bij de auto kwamen. Hoewel wij te voet gingen, mocht ze de cd alvast in de auto leggen. Ze straalde, blij dat ik naar haar wens luisterde. Klein respect, groot vertrouwdheidsgevoel. 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s