Monthly Archives: September 2014

when she plays independently

Standard

blog

Sudah beberapa hari ini serumah ingusan dan batuk semua. Sky yang paling mendingan (nggak batuk, cuma sedikit pilek). Hampir selalu begitu memang, dia yang daya tahan tubuhnya paling bagus di antara kami bertiga. Aku pikir pasti karena banyaknya buah yang dia konsumsi setiap hari (hmm, kenapa papa mamanya nggak ikutan banyak makan buah ya? Aneh memang…). Batuk pilek hebat begini betul-betul bikin capek, apalagi ada anak super aktif di rumah. Jadi hari-hari ini kami lebih sering meminta Sky untuk bermain sendiri. Untungnya dia makin bisa, dan makin mau disuruh bermain sendiri. Tapi jangan berharap suasana di rumah jadi tenang lho ya. Kadang dia tetap memanggil-manggil, untuk bertanya sesuatu, bercerita, atau dengan bangga menunjukkan sesuatu yang dibuatnya. Tentu saja kami menanggapinya dengan senang hati, karena ikut bermain secara pasif begini (dengan hanya menanggapi, tidak ikut bermain) juga salah satu bentuk bermain bersama.

Kemarin aku membiarkannya bermain sendiri selama kurang lebih 10 menit. Aku sedang sibuk di dapur dan mendengarnya “sibuk” di ruang keluarga, banyak suara-suara robek… Dan lihatlah hasilnya di foto di atas ini!

“Kamu bikin apa Sky?”, tanyaku penasaran. Sambil setengah mati berusaha untuk tidak langsung membereskan serpihan-serpihan tissue wc yang bertebaran dan juga mencoba untuk tidak langsung memberikan penilaian. Dengan bangga Sky menjawab bahwa itu semua tissue wc yang disobek-sobeknya sendiri dan ditebarkan ke mana-mana. Bahwa tempat di samping sofa hitam itu pura-pura jadi tempat sampah dan karena itu dia ‘membuang’ semuanya ke sana (foto pertama). Hmm…yah…kita manfaatkan saja situasinya ya. Jadilah kami sepanjang sore bermain dengan serpihan-serpihan kertas itu. Pura-pura jadi hujan, lalu salju. Dibuat kelereng-kelereng kecil. Dimasukkan ke macam-macam tempat dari besar sampai kecil. Sebagai kasur empuk buat para boneka, atau pura-pura jadi busa sabun kalau bonekanya harus mandi. Diam-diam, aku akui, aku punguti dan kumpulkan serpihan-serpihan yang paling kecil dan aku gunakan yang besar-besar untuk membuang ingus hidung, sehingga makin lama sebaran kertasnya makin sedikit, hehe… Malamnya kami rapikan dan bereskan semuanya bersama-sama. Sebetulnya menyenangkan juga, tapi mulai sekarang aku bakal mengawasi keberadaan si tissue wc kalau aku memintanya bermain sendiri lagi, hehe… 😉

***

Al een paar dagen zijn we volop aan het snotteren en hoesten. Sky heeft het minst last van (niet hoesten, weinig snot), zoals bijna altijd (ik denk dat het mede door de enorme hoeveelheid fruit is die zij elke dag neemt. Tja…waarom doen we niet mee eigenlijk? Stom is dat…). Twee neuzen (van papa en mama) die veranderd zijn in een soort rivier (en al het water gaat naar beneden…), heel vermoeiend als je dan nog een ondernemende peuter in huis hebt. Dus vragen we Sky deze dagen vaker om alleen te spelen. Gelukkig kan zij dat steeds beter en wil zij dat ook doen, alleen spelen. Verwacht niet een oase van rust hoor. Soms roept ze ons dan nog elke minuut om iets te vragen, te vertellen, of wil ze met trots iets laten zien wat ze gemaakt of bedacht heeft. Maar reageren doen we graag, want passief meespelen is ook een vorm van samen spelen.

Gisteren heb ik haar voor ongeveer 10 minuten alleen laten spelen. Ik was bezig in de keuken en ik hoorde haar wel rommelen in de woonkamer, veel scheur geluiden… Zie op de foto het resultaat!

“Wat heb je gemaakt?”, vroeg ik belangstellend. De neiging om de papieren snippertjes direct op te ruimen onderdrukkend en probeer om niet beoordelend te zijn. Trots antwoordde Sky dat het allemaal wc-papiertjes zijn, door haarzelf in kleine stukjes gescheurd en verspreid. En dat de plek naast de zwarte bank een “alsof” prullenbak was, vandaar dat ze de papiertjes allemaal daar naartoe gooide (eerste foto). Hmmm….tja…zullen we maar van het beste van de situatie gebruikt maken? Daarna hebben we dus de hele middag met de papiertjes gespeeld. Ze waren eens “alsof” regen, dan sneeuw. Kleine knikkertjes van gemaakt. In vele bakjes gestopt en verstopt en verplaatst. Als ondergrond voor knuffel’s bedje, of een soort van schuim als de knuffels in bad moeten. Stiekem, biecht ik toe, raapte ik de allerkleinste snippertjes en gebruikte ik regelmatig de grotere om mijn neus te snuiten, zodat er steeds minder papiertjes verspreid waren, hihi… Aan het eind van de dag ruimden we samen de rest op. Was gezellig, maar voortaan toch de wc-rol in de gaten houden als ik haar alleen laat spelen. 😉

 

2,5 years old today! ♥ first time riding bike with training wheels!

Standard

blog

Sebulan terakhir ini kami mengamati bahwa Sky makin tertarik bersepeda. Bahwa dia makin bisa mengayuh pedal dan menyetir atau mengarahkan sepeda (kami amati saat dia belajar naik go-kart di children farm). Sudah setengah tahun dia berlatih dengan sepeda kayuhnya (sepeda tanpa pedal yang digerakkan dengan kaki), dan pelan-pelan kami mempersiapkannya untuk naik sepeda betulan (masih dengan roda samping tentunya). Beberapa waktu lalu kami bersama-sama membeli beberapa aksesoris sepeda: bendera, bel sepeda dan keranjang kecil. Yang terakhir ini kami gantungi dengan gantungan-gantungan kunci bergambar tokoh-tokoh Disney favoritnya (Mini Tikus dan teman-temannya, dan beberapa princess). Sudah beberapa minggu juga dia berkali-kali bilang bahwa dia ingin sekali punya sepeda berwarna kuning.  Nah, kok ya kebetulan bahwa mama dan papa sudah menyembunyikan sepeda seperti itu di loteng, hihihi… kami temukan di internet, kami bersihkan dan betulkan sedikit, dan kami hiasi dengan aksesoris lucu-lucu. Pagi ini dia boleh menerima kadonya, karena tepat berusia 2,5 tahun. Jadilah untuk pertama kalinya kami berjalan/berlari-lari mengikutinya dari belakang…Sky yang sangat senang dan bangga (ortunya juga sih) dengan sepeda kuning-ungunya yang baru! 🙂

***

De laatste maand zien we dat Sky langzamerhand het fietsen steeds interessanter vindt, dat zij het trappen van de pedalen en ook het sturen van de fiets steeds beter kan (hebben we tijdens het skelter rijden op de kinderboerderij gemerkt). Al een half jaar heeft ze goed kunnen oefenen op haar loopfiets, en langzaam gaan we haar voorbereiden op haar eerste echte fiets, met zijwieltjes. We hebben samen haar fiets-accessoires gekocht: een vlag, een nieuwe fietsbel en een fietsmand. De laatste hebben we volgehangen met sleutelhangers met Disney figuren die zij leuk vindt (Minnie Muis en haar vriendjes, en een paar Disney prinsessen). Al weken zegt ze ook dat ze een gele fiets zou willen hebben. Nou, wat toevallig dat mama en papa zo’n fiets al een tijdje op de zolder hebben opgeborgen! Hihihi…op de kop getikt, opgeknapt, en nu dus ook met leuke accessoires gepimpt. Vanmorgen was het zover, zij mocht haar cadeau voor het “2,5 jaar oud geworden” ontvangen en voor de eerste keer liepen/renden we haar dus achterna op de stoep…een blije en trotse Sky (en ouders) op haar gele-paarse fiets! 🙂

her first dance class (it was awesome!)

Standard

blog

Pagi tadi Sky untuk pertama kalinya mengikuti les menari. Karena ini hari Jumat, papa juga bisa ikut, jadi kami bersama-sama menikmati anak gadis kami menari, berdansa, bergoyang, berlari dan meloncat-loncat. Wah dia senang sekali! Tema les hari ini adalah sebuah cerita anak yang terkenal, tentang kehidupan seekor ulat dari mulai menetas dari telur sampai menjadi kupu-kupu cantik. Setiap fasenya digambarkan dengan gerakan dan tarian, dilengkapi dengan alat-alat bantu dan atribut-atribut lucu. Menarik sekali!

Les tadi pagi sebetulnya cuma percobaan (trial), tapi kami langsung mendaftarkannya untuk les-les berikutnya. Sky tidak sedikitpun terlihat malu-malu atau tidak percaya diri. Bedanya luar biasa dengan tahun lalu waktu kami pertama kali membawanya ikut les musik (ngomong-ngomong, les yang ini juga sebentar lagi mulai lagi, tapi cuma untuk periode yang singkat. Kami tentunya ikut lagi!). Senang sekali melihat bagaimana Sky berkembang dengan pesat di berbagai aspek, yang tadi pagi bisa kami saksikan buktinya: kemampuan bersosialisasi, berani mencoba hal baru, mengikuti instruksi dan contoh yang diberikan guru, dan juga kemampuan motorik, bergerak dan menari! Pagi tadi dia sudah bukan yang paling kecil lagi, bukan juga yang paling besar, tapi yang jelas paling antusias dan bersemangat, pokoknya murid ideal guru menarinya deh, hehe… Malam ini sebelum tidur dia masih mengulang-ulang betapa asyiknya les menari tadi pagi dan bilang: “Nanti aku mau bermimpi tentang menari!” 🙂

***

Vanmorgen had Sky haar eerste peuterdansles. Het is vrijdag, dus papa kan ook mee, en samen hebben we zó genoten van ons dansende, swingende, huppelende, rennende en springende dochtertje. Ze vond het ook super leuk! Het thema van de les van vandaag was Rupsje Nooitgenoeg. De verschillende fases vanaf de ei, het vele eten, de cocon tot en met de mooie vlinder worden al dansend en bewegend, met veel attributen en hulpmiddelen afgebeeld. Prachtig!

Het is een proefles, maar we hebben haar direct voor de komende lessen ingeschreven. Er zat geen greintje meer verlegenheid of onzekerheid bij haar. Wat anders dan vorig jaar toen we voor de eerste keer met haar bij de muziekles zijn geweest (deze les begint ook trouwens weer bijna, maar dan alleen voor een hele korte periode. We zijn uiteraard weer van de partij!). Het is heel leuk om te zien hoe Sky zich ontwikkelt in allerlei gebieden die vanmorgen samen zijn uitgekomen: sociale omgang, nieuwe dingen proberen en doen, instructies en voorbeelden van de juf volgen, en ook het dansen en bewegen zelf. Ze was vanmorgen niet meer de jongste of de oudste, maar wél het meest enthousiaste, een ideale leerling voor de dansjuf! Bij het slapen gaan vanavond herhaalde ze nog hoe leuk het bij de dansles was en zei: “Ik wil straks over dansen dromen!” 🙂

mama has no voice today

Standard

blog2

Kita sering tidak menyadari pentingnya sesuatu sampai kita kehilangannya. Memang klise, tapi begitulah. Hari ini suaraku hilang, cuma bisa berbisik-bisik. Kalau sudah begitu baru sadar betapa banyaknya yang aku ucapkan sehari-hari, terutama dengan adanya anak kecil di rumah (padahal aku bukan tipe yang suka ngobrol lho!). Tapi itu kemarin, waktu aku sudah kehilangan separuh suaraku dan sepanjang hari tetap “harus” berbicara dengan Sky. Jadilah hari ini Joop cuti sehari untuk menemani Sky. Sepanjang pagi dan siang mereka di luar rumah, memberi mama waktu untuk beristirahat. Karena biarpun aku untungnya tidak merasa sakit (kecuali batuk dan sakit tenggorokan), suaraku tentunya harus beristirahat supaya cepat kembali. Moga-moga besok sudah agak bisa ngomong lagi ya. Karena kebutuhannya luar biasa: untuk membacakan buku, untuk menyanyi bersama, untuk menjelaskan sesuatu atau cuma bilang “ya” dan “tidak”, untuk memberi pujian atau justru peringatan, atau sekedar ngobrol ngalor-ngidul tentang boneka, si Tudung Merah, perosotan, kacang-kacangan, anjing dan kucing…

blog4Ngomong-ngomong soal kucing. Ini yang diceritakan papa Joop sepulangnya dari berjalan-jalan di kota bersama Sky: di perpustakaan Sky bermain bersama seorang anak perempuan berusia kurang lebih 3-4 tahun. Anak itu bercerita panjang lebar dan awalnya Sky cuma bilang ‘ya, ya…’ sambil mendengarkan dengan seksama. Tapi begitu anak itu mulai bercerita soal binatang peliharaan, Sky bilang: “Aku juga tidak punya binatang peliharaan. Nggak punya anjing, juga nggak punya kucing. Karena Louis sekarang sudah pergi ke rumah lain. Di rumah kami dia tidak bisa berlari-lari, jadi diambil oleh seorang Bapak.” Wah! Ternyata seluruh cerita pindahnya Louis masih diingatnya dengan sangat baik!

***

Je beseft niet hoezeer je iets nodig hebt totdat je het niet meer hebt. Een klassiek geval. Vandaag ben ik dus mijn stem kwijt, kan alleen maar fluisteren. Dan merk ik pas hoeveel ik eigenlijk op een dag zou willen zeggen, vooral met een veel pratende peuter in huis (en ik ben niet eens een praatgrage type!). Dat was gisteren trouwens. Toen ik mijn stem al half kwijt was en de hele dag toch met Sky “moest” praten. Vandaag heeft Joop toch maar een dagje vrij genomen om voor Sky te zorgen. Samen waren ze de hele ochtend en middag buitenhuis geweest. Heel erg fijn voor mama, om even rustig aan te kunnen doen. Want hoewel ik voor de rest niet echt ziek voel (behalve hoesten en keelpijn), mijn stemband moet natuurlijk wat rust krijgen. Hopelijk mag ik morgen mijn stem al een beetje terug hebben. Het is toch hard nodig: om voor te lezen, om samen te zingen, om uitleg te geven of simpelweg een “nee” te zeggen, om complimenten te geven of juist een waarschuwing, of gewoon om te babbelen over poppetjes, Roodkapje, glijbaan, nootjes, kleurtjes, hondjes en poesjes…

Over poesjes gesproken. Dit vertelde papa Joop toen hij samen met Sky van de bieb terugkwam: Sky heeft samen gespeeld met een meisje van ongeveer 3-4 jaar oud. Meisje praatte honderduit over allerlei dingen. Sky zei aan het begin ‘ja, ja…’ maar luisterde wel aandachtig naar dat meisje. Totdat zij over huisdieren begon. Toen zei Sky: “Nou nee, ik heb geen dieren. Geen hondjes, en ook geen poesjes. Want Louis is naar een ander huis gegaan, hij kan thuis bij ons niet rennen. Dus neemt een meneer hem mee.” Zo! Het hele verhaal van Louis blijft haar dus erg goed bij!

blog3

girly stuff

Standard

blog2Mama: “Sky, sekarang kamu mirip putri ya?” (Dia sedang mengenakan bando favoritnya, yang biasanya dia sebut mirip mahkota)
Sky: “Enggak kok…aku cuma anak perempuan biasa.”

Kadang-kadang, kalau dia mengenakan gaun atau rok lebar yang cantik, atau bando seperti disebut di atas, dia bilang kalau dia jadi mirip princess, alias putri. Tapi ternyata tidak selalu ya. Kemarin di toko mencoba memakai mahkota “betulan” (lihat foto), tapi ternyata dia betul-betul tidak suka. Mungkin karena geli di kepala, hehe…Pokoknya Sky itu tidak suka mengenakan benda-benda yang bikin geli atau tidak nyaman dipakai. Bisa dimengerti. Tapi bukan berarti dia alergi dengan barang-barang bagus lho. Tiap kali kalau mengenakan baju atau sepatu bagus dia bakal mengulang-ulang beberapa kali sehari: “Lihat, bagus ya baju/sepatuku!” Dan kalau kami mau pergi keluar dan memintanya mengenakan sepatu dulu, makin sering kami menemukannya berdiri merenung di depan rak sepatu: “Mama, aku tidak bisa memilih…” Hahaha, aduh nak, anak gadis banget deh kamu! 😀

***

Mama: “Sky, lijk je nu op een prinses?” (Ze heeft een haarbandje in, meestal zegt ze dat het een kroontje is)
Sky: “Nee hoor…ik ben gewoon een meisje.”

Af en toe, als ze een mooi wijd jurkje aan heeft, of dat haarbandje, zegt ze dat ze een prinses is. Maar niet altijd, zo blijkt het. Gisteren in een winkel een “echte” kroon geprobeerd (zie foto), maar ze vindt het toch maar niks. Ik denk omdat het in haar haar kriebelt, hihi… Ze wil liever geen onprettige dingen dragen. Begrijpelijk. Maar ze is niet allergisch voor mooie dingen hoor. Elke keer als ze mooie kleertjes of schoentjes aan heeft dan herhaalt ze dat zeker een paar keer per dag: “Mooi is het hè, mama!” En als we bijna naar buiten gaan en haar vragen om schoentjes aan te trekken, treffen we haar nu steeds vaker bij de schoenenrek staan en zuchten: “Ik kan niet kiezen…” Hahaha…meisje toch! 😀