Monthly Archives: July 2014

her funny, touching, beautiful, wise words

Standard

blog1

Setiap pagi sekarang Sky bertanya padaku (kadang sambil memegangi atau membelai lenganku): “Enak tidurnya?” Dan malam ini waktu aku membawanya pergi tidur dia bertanya: “Mama capek ya?” Waktu aku mengiyakannya dia berkata: “Aku juga.” Manis banget deh…biarpun ucapannya itu bukan berarti dia bakal bisa atau mau tidur cepat, hehe…

Dua kali sehari kami pergi ke luar, kalau cuaca memungkinkan. Bermain di luar, belanja, ke kota atau ke perpustakaan…Mungkin sudah terpatri sekali di sistemnya ya, sampai-sampai kemarin dia meminta (sesaat setelah bangun tidur): “Mama, pergi ke luar yuk? Ke Hema gitu deh?” Hahaha…Hema itu semacam supermarket yang hampir di tiap kota ada cabangnya. Memang sekali seminggu kami selalu pergi sarapan di Hema, karena mereka punya paket sarapan murah. Tapi bahwa dia sampai bertanya seperti itu, menggunakan Hema sebagai contoh kegiatan “pergi ke luar”….lucu banget! 😀

Siang tadi di tempat bermain. Dua anak perempuan yang berusia kira-kira 7 tahun mendekati Sky. Mereka mengamati Sky dengan seksama, lalu seorang di antaranya bertanya sambil mendekatkan mukanya ke muka Sky: “Copot dong kacamatamu”. Sky agak kaget, tapi lalu bilang: “Tidak, aku harus tetap memakai kacamataku.” Wahhhh bangganya aku pada jawaban gadis kecilku! Anak perempuan itu berkata lagi: “Tapi aku mau melihat wajah aslimu.” Saat itu aku tidak tahan untuk tidak ikut campur, juga karena Sky memandangku seolah-olah minta dibantu. Aku bilang pada anak-anak itu bahwa wajah Sky ya seperti itu, sama seperti mamanya yang juga pakai kacamata. Tidak usah mencopot kacamata untuk melihat wajah seseorang.

Tata bahasa (Belanda) Sky tentunya belum sempurna. Tapi saat ini dia sedang “sibuk” bermain dengan kata-kata dan tatanan kata. Menarik sekali, karena dengan begitu dia pasti bisa cepat menyempurnakan tata bahasanya. Bentuk jamak kata-kata misalnya, sudah cukup lama dia kuasai. Ada dua macam bentuk jamak dalam bahasa Belanda, dan Sky bisa membedakannya dengan baik. Kata ‘sendok’ contohnya, jamaknya ditambah ‘s’, tapi kata ‘pisau’ bentuk jamaknya adalah ditambah ‘en’. Dan begitu seterusnya. Agak susah menjelaskan perkembangan tata bahasa Belandanya di sini, hehe, karena salah-salah isi blog ini nanti malah jadi pelajaran bahasa Belanda. Tapi intinya Sky sekarang banyak belajar dari kesalahan-kesalahan kecil yang dibuatnya. Memang bagus begitu, karena kalau tidak pernah salah ya malah tidak bisa dikoreksi. Iya kan? 😉

Dan satu lagi: Kami baru saja selesai makan malam dan mama mulai mencuci piring di dapur. Papa bermain dengan Sky karena dia memang meminta: “Papa, main yuk sama aku?” Tapi melihat mama pergi ke dapur dia tiba-tiba berubah pikiran, lalu berkata: “Papa, bantu mama cuci piring di dapur saja deh. Aku bermain sendiri dulu saja.” Dan tak lama kemudian, waktu papa dan mama sudah duduk di ruang keluarga, dia harus duduk di pispotnya. Papa beranjak untuk membereskan isi pispot, tapi dia bilang: “Nggak usah papa, duduk saja di sana. Mama yang bakal membereskan pup.” 😀

***

Elke morgen vraagt Sky nu aan mij (soms mijn arm vasthoudend en aaiend): “Heb je lekker geslapen?” En vanavond toen ik haar naar bed bracht vroeg ze: “Mama, ben je ook moe?” Toen ik dat beaamde zei ze: “Ik ook.” Heel lief allemaal! Hoewel, die laatste uitspraak betekent niet dat ze snel kan/wil slapen hoor…haha…

Twee keer per dag gaan we naar buiten, als het weer het toelaat. Buiten spelen, boodschappen doen, naar de stad of de bieb… Het zit waarschijnlijk erg in haar systeem, gisteren vroeg ze even nadat ze wakker werd: “Mama, zullen we naar buiten gaan? Naar de Hema ofzo?” Hahaha…. Een keer per week gaan we inderdaad bij de Hema ontbijten, maar dat ze het zo gaat vragen…super grappig! 😀

En vanmiddag bij de speeltuin kwamen twee meisjes van ongeveer 7 jaar oud naar Sky toe. Ze bekeken Sky aandachtig, en toen zei een meisje, haar gezicht dichterbij Sky’s gezicht brengend: “Wil je je bril afdoen?” Het verraste Sky een beetje, maar toen zei ze: “Nee, ik moet mijn bril ophouden.” Ooowwww wat was ik trots op haar en haar antwoord!!! Het meisje zei vervolgens weer: “Maar ik wil je echte gezicht zien.” En toen kon ik het me niet laten om in het gesprek te mengen, mede omdat Sky naar mij keek alsof ze hulp wilde. Ik zei tegen die meisjes dat het zó haar echte gezicht is, net als bij mij met mijn bril. Een bril hoeft niet af om iemand’s gezicht te bekijken.

Sky’s grammatica is natuurlijk nog niet perfect, maar we merken dat ze op dit moment bezig is met de woordjes te “spelen”, om zodoende meer grip te krijgen van het correcte geheel. De meervoud vorm heeft ze al vrij lang onder de knie (zoals van het woord ‘lepels’ moeiteloos schakelen naar ‘messen’, en van ‘auto’s’ naar ‘fietsen’). Nieuw is het bespelen van ‘wel’ en het ontkennende vorm ‘niet’. Dus als het niet ‘niet mooi’ is, dan is het ‘wel mooi’. Laatst horen we: “Is daar iemand? O nee, iemand is niet daar…” Tja, geef haar nou ongelijk! Dat ‘niet + iemand’ = ‘niemand’ wordt…dat moet je toch apart voor leren? Haha…

En nog dit: We zijn net klaar met avondeten en mama begon in de keuken met de afwas. Papa ging met Sky spelen (ze vroeg meestal ook: “Ga je mee spelen?”). Maar toen bedacht Sky zich en zei: “Papa, ga maar mama helpen afwassen. Ik speel wel even alleen.” En een tijdje later, toen mama en papa al in de woonkamer zitten, moest ze op haar potje zitten. Papa maakte aanstalten om haar potje te ruimen, maar ze zei: “Nee papa, zit daar. Mama ruimt de poep wel op.”  😀

blog2

playing corners

Standard

blog

Kiri: Desi Bebek ulang tahun, 3 tahun umurnya. Jadi dia mengundang semua boneka untuk merayakan ultahnya. Makan pizza, kue tart dan es krim…menyanyi ‘panjang umurnya’…membagi-bagi hadiah. Seru deh pokoknya! Dan pesta seperti ini diadakan oleh Sky hampir setiap hari! Tuan rumah yang baik juga dia, yang mengecek apakah semua masih punya cukup minum. Dan kalau makanan sudah habis bakal dibereskannya dan diganti dengan makanan lain. Oya ngomong-ngomong, kalau kamu mencari Desi Bebek-nya di antara kumpulan boneka di atas, itu tuh ada di pangkuan tikus abu-abu di kanan bawah, hehe… 😀

Kanan: Top banget deh, toko buku seperti ini! Ada tempat khusus untuk anak-anak bermain, di tengah-tengah toko pula. Lengkap dengan mainan-mainan, seperti yang terlihat di foto ini: peralatan berkemah atau piknik. Di belakang bis biru (yang bisa dimasuki) itu ada juga sebuah mobil pemadam kebakaran. Menyenangkan banget! Memang lucu ya, sebelum kami sendiri punya anak kami tidak pernah memerhatikan hal-hal seperti ini. Malah lebih parahnya, mungkin dulu kami bakal sebal kalau ada tempat bermain anak di toko, karena itu berarti bakal banyak ribut-ribut, atau minimal ada suara anak-anak. Hehe…betapa hadirnya seorang anak bisa mengubah hidup secara drastis ya… 😀

***

Links: Katrien Duck is jarig, 3 jaar oud geworden. Dus nodigt ze alle knuffels en poppen uit om samen haar verjaardag te vieren. Lekkere pizza’s, taart en ijsjes gegeten, “lang zal ze leven” gezongen, cadeautjes gegeven. Gezellig feestje hoor! En dit organiseert Sky nagenoeg elke dag! Goede gastvrouw is ze ook. Ze checkt of iedereen nog genoeg te drinken heeft, en als het eten op is dan ruimt ze het op en komt ze met de volgende. Trouwens, als je Katrien zoekt tussen al die bonte knuffels, ze zit op schoot bij de grijze muis rechtsonder. 😀

Rechts: Geweldig, zo’n boekwinkel! Met een speciale speelhoek voor de kinderen, midden in de winkel, compleet met allerlei leuke spulletjes (camping spullen, in dit geval. En er staat ook een brandweerauto achter dat blauwe busje). Gek is dat, voordat we zelf een kind hadden letten we nooit op zulke dingen. Sterker nog, konden we ons misschien ergeren als er een speelhoekje was, want dat betekent herrie, of minstens wat kindergeluiden. Haha…wat verandert een kind je leven toch! 😀

 

2 years and 4 months old today ♥

Standard

blog1

Untungnya dia sudah tahu banyak, anak gadis kami ini yang hari ini genap berusia 2 tahun dan 4 bulan. Karena kalau tidak hari-hari kami sekarang bakal dipenuhi pertanyaan: “Itu apa?”  Untungnya dia bertanya begitu cuma kalau dia sungguh-sungguh tidak mengerti sesuatu, yang dia anggap menarik. Ini kami sadari, karena kalau kami menjawabnya dia bakal mendengarkan dengan seksama, dan mengingat jawabannya (jadi kami tidak bisa lagi menjawab seenaknya!). Sebagai contoh: dia bertanya apa sih itu benda yang digantung di belakang mobil? Ini pertanyaan yang mudah dijawab: Itu rak sepeda, untuk membawa sepeda di atas bagasi belakang mobil. “Oya!”, begitu jawabnya. Yang lebih susah adalah saat dia memergoki mama yang diam-diam memasukkan sebuah paket ke dalam tas. “Mama, itu apa?” Ehhhh….bagaimana ya caranya menjelaskan tentang pembalut wanita kepada anak kecil? Hahaha…. 😀

***

Gelukkig weet ze al veel, onze 2-jarige-en-4-maanden-0ude dochter…want anders zullen onze dagen nu gevuld zijn met haar tegenwoordig favoriete vraag: “Wat is dat?” Ze gebruikt deze vraag gelukkig alleen bij dingen die ze echt niet weet, en die ze ook interessant vindt. Dat merken we, want als we antwoord geven dan luistert ze echt en onthoudt ze onze antwoorden (nu kunnen we niet zomaar meer antwoord geven!). Een voorbeeld: ze vroeg laatst wat dat ding achterop een auto toch is? Dit is een vraag die makkelijk te antwoorden is: Dat is een fietsendrager, om fietsen achter een auto mee te nemen. “O ja!”, zei ze dan. Iets moeilijker was toen ze ontdekte dat mama een pakketje stiekem in de tas heeft gedaan. “Mama, wat is dat?” Euhhh….hoe leg je nou een maandverband uit aan een kind? Hahaha…. 😀

draw and craft and cook

Standard

blog

Kiri atas: Lucu ya, gambar hasil karya anak umur 2 tahun nih, hehe…mirip Mr.Potato Head… 😀
Sky belum terlalu suka menggambar atau mewarnai menggunakan pensil warna atau spidol. Tapi lumayan suka dan sering minta menggunakan bolpen, pensil biasa atau dengan papan magnet ini.

Kanan atas: Akhirnya brosur-brosur reklame ada gunanya juga, hehe… Sekarang kalau malam aku sering menelusuri brosur-brosur mencari gambar-gambar yang menarik, mengguntingnya dan menyimpannya di dus tersendiri. Kalau Sky ingin menempel-nempel dan bikin ‘prakarya’ kami bakal membuka dus, menempel gambar-gambarnya di selembar kertas sambil mengarang cerita. Seru dan menyenangkan! Hanya saja menempelnya cepat sekali, dibandingkan dengan jerih payah menggunting-guntingnya malam-malam, hehe…

Bawah: Bikin roti sosis…dan sesudahnya langsung diserbu! 🙂

***

Links boven: Best grappig toch, een tekening van een 2-jarige? Hihi… Het lijkt Mr.Potato Head wel… 😀
Sky vindt trouwens tekenen of kleuren met kleurpotloden of met stiften nog niet zo leuk. Maar met pen, potlood of dit magnetische bord vindt ze wel interessant en ze vraagt er vaak naar.

Rechts boven: Eindelijk hebben de reclame folders nut, haha… ‘s Avonds zit ik de folders nu te spitten op leuke plaatjes, waarna ik ze uitknip en bewaar in een doosje. Als we zin hebben om te knutselen dan mag Sky de plaatjes op een stuk papier plakken, terwijl we samen een verhaal verzinnen. Leuk om te doen! Alleen het plakken gaat best snel, vergeleken met het knippen ervan, haha…

Onder: Worstenbroodjes gemaakt…en daarna opgesmikkeld natuurlijk! 🙂

blog1

coping with grief, embrace life

Standard

blog

Beberapa hari ini aku tidak bersemangat menulis. Cuaca terlalu panas, kami hampir selalu di luar rumah, Sky tidur sekitar jam 9 malam terus (yang mana sejam kemudian aku juga sudah terkapar di ranjang), dan tragedi pesawat MH17 yang ditembak jatuh dengan 298 korban jiwa tak bersalah betul-betul menghantui pikiranku. Beberapa malam aku terbangun di tengah malam, biasanya untuk pergi ke wc, tapi kemudian tidak bisa tidur lagi karena pikiranku tertuju pada orang-orang malang itu. Keluarga, anak-anak, bayi…semuanya tersapu begitu saja, lenyap dari muka bumi. Tanpa bisa membela diri. Sudah berhari-hari aku memutuskan tidak mengikuti berita lagi. Tidak mampu rasanya. Efek samping jadi seorang Ibu nih, sepertinya. Tragedi semacam ini menghantam ekstra keras, lebih terasa secara pribadi. Karena aku jadi mengaitkannya dengan keluarga dan anakku sendiri. Dan ada juga yang membuat peristiwa kali ini terasa lebih dekat: pesawat yang sama pernah aku pakai juga untuk terbang pulang ke tanah kelahiranku Indonesia. Dan bisa juga suatu saat aku pakai lagi kalau kami mau menuju ke belahan dunia sana lagi…

Hari Rabu 23 Juli adalah hari Berkabung Nasional. Jam 4 sore, kami (aku dan Sky) berdiri diam selama 1 menit, atau beberapa menit, untuk mengenang korban tragedi MH17. Berdiri di tengah-tengah area “kermis” (funfair/pasar malam) terbesar di Eropa yang kebetulan sedang diadakan di kota kami Tilburg. Kermis-nya tentunya juga dihentikan sebentar. Semuanya berhenti saat itu. Kecuali beberapa orang yang mungkin tidak tahu pasti apa yang sedang terjadi. Aku mencoba menerangkan pada Sky kenapa kami harus diam sejenak. Tampaknya dia tidak terlalu mengerti, tapi toh dia dengan sopan duduk diam beberapa menit. Dan setelah menit-menit itu berlalu… pelan-pelan orang-orang mulai bergerak lagi. Kasir atraksi-atraksi mulai dibuka lagi. Lampu-lampu dinyalakan dan musik dibunyikan. Alat musik orgel jalanan mulai menyanyikan lagu-lagu riang. Anak-anak berlari ke komidi putar, berebutan ingin duduk di angsa yang paling besar. Es krim dan popcorn berjatuhan di tanah, gulali merah muda lengket di pipi. Dunia di sekitarku menjelma kembali menjadi surga besar penuh warna dan suara untuk pencari sensasi dan keberuntungan. Sky meminta dengan manis apakah boleh bermain memancing bebek, seperti kermis sebelumnya. Okelah, kan tujuannya untuk bersenang-senang dan dapat pengalaman. 8 bebek plastik berhasil dipancingnya, dengan sedikit bantuan dari mama. Saat dia boleh memilih hadiah, katanya tegas: “Mobil kuning!” Senang sekali dia, memeluk erat-erat truk besar kuningnya. Senang juga mama, melihatnya senang begitu. Tapi dia tetap tidak mau duduk di komidi putar (/carousel). “Untuk nanti kalau aku sudah lebih besar”, katanya. Juga tidak mau mencoba duduk di salah satu kudanya waktu komidi putarnya masih diam (pagi-pagi sempat kesana, waktu belum buka). Ah, cuma melihat saja juga senang kok ya. Dan itulah tepatnya yang harus lebih sering kita coba: melakukan hal-hal yang menyenangkan. Menikmati hidup hari ini juga, sambil mencoba menyingkirkan awan hitam yang bergelantung di kepala, memberi tempat untuk pikiran yang positif. Dicoba deh, yuk! (menyemangati diri sendiri, hehe…)

***

De afgelopen dagen had ik geen puf om te schrijven. Het was warm, we waren constant buiten, Sky slaapt altijd rond 21u (waarna ik een uur daarna ook kapot in bed lig), en de tragedie van het neergeschoten vliegtuig MH17 met 298 onschuldige mensen aan boord blijft mij in gedachten steeds bij. Avonden werd ik midden in de nacht wakker, meestal om naar de wc te gaan, maar daarna kon ik de slaap niet meer vatten omdat ik steeds aan die mensen dacht. Al die gezinnen…kinderen…baby’s…zomaar van de aarde weggeveegd. Zonder schijn van kans. Al dagen besloot ik om het nieuws niet meer te volgen. Omdat ik het niet meer aan kan. Een bijeffect van moeder worden, vermoed ik. Dat zulke tragedies je dan extra hard raken, extra persoonlijk. Omdat je dan naar je eigen gezin en kind relateert. En in dit geval ook iets dichterbij: hetzelfde vliegtuig heb ik ook gebruikt om naar mijn geboorteland Indonesië terug te vliegen. En kan ik ook zomaar weer gebruiken als we weer eens naartoe willen…

Woensdag 23 juli, de nationale rouwdag. Om 16u stonden we, Sky en ik, 1 minuut (of een paar minuten) stil, te midden van de grootste kermis in Europa, in Tilburg onze stad. De kermis stond uiteraard ook stil. Bijna alles stond toen stil. Op een paar mensen na, die misschien geen benul hebben van wat er precies gebeurt. Ik heb Sky geprobeerd uit te leggen waarom we even stil moesten staan. Ze begreep het niet helemaal volgens mij, maar zat toch netjes stil. En na die paar minuten… langzaam begonnen mensen weer te bewegen. De kassa’s werden weer geopend. Lichtjes werden weer aangedaan en muziek aangezwengeld. De draaiorgel draaide weer vrolijke deuntjes. Kinderen renden naar de zweefmolen, iedereen wilde in de grote zwaan zitten. Ijsjes en popcorns vielen op de grond, suikerspinnen kleefden op de wangen. De wereld om me heen werd er weer een grote kleurrijke en lawaaierige paradijs voor spannings- en gelukszoekers. Sky vroeg (netjes!) of ze de eendjes mocht vissen, net als de vorige keer. Nou ja, vooruit dan. Het gaat om de ervaring en de plezier. 8 plastic eendjes heeft ze gevist met een beetje mijn hulp, en daarna mocht ze een cadeau uitkiezen. “Een gele auto!”, zei ze resoluut. Een grote gele vrachtwagen wordt het. Blij was ze, de vrachtwagen stevig in haar armen omklemmend. Blij was ik, om haar zo blij te zien. Ze hoefde trouwens niet in de draaimolen te zitten. Vond ze toch nog iets voor “straks als ik groot ben”. Ook niet even proberen op het paard te zitten toen de draaimolen ‘s morgens vroeg nog stil stond. Alleen kijken is ook leuk. En dat moeten we proberen vaker te doen: leuke dingen doen. In het nu leven en de donkere wolk in je hoofd proberen opzij te zetten, plaats maken voor positiviteit. Proberen! Doen! *praat tegen mezelf…*

blog9