Monthly Archives: November 2015

“I dream about the sun…”

Standard

blog2

Sky terbangun kemarin pagi, dan kalimat pertamanya adalah:
“Ik droom over de zon,
en wou dat ik zo ver reizen kon.”
Terjemahan bebasnya:
“Aku bermimpi tentang matahari,
dan berharap bisa berpetualang sejauh jarak mentari.”
(Aslinya lebih bagus sih, kalau diterjemahkan jadi agak maksa, hehe)
Ini salah satu sajak terindah yang pernah aku dengar! 🙂

Kecuali membuat sajak berima (yang buat kami adalah semacam permainan, dan yang mana Sky makin hari makin pintar saja), beberapa hari ini kami banyak melakukan “permainan” seru:

Foto atas: Eksperimen tentang penyerapan air. Juga menarik buat kami untuk mengamati bahwa warna biru paling cepat dan paling banyak diserap (bahkan cuma dalam waktu sejam setelah dimasukkan ke air daunnya sudah berwarna biru total!), dan bahwa warna kuning hari berikutnya juga sudah sepenuhnya mewarnai daun kol. Tapi warna merah muda tidak terlalu terlihat penyerapannya dan warna ungu malah tidak kelihatan sama sekali! Untuk warna ungu kami memang memakai jenis pewarna yang lain, yaitu berbentuk cair sedangkan yang lain berbentuk bubuk. Seru sekali mengamati dan membahas hasil ini bersama dengan Sky!

Foto tengah: Aktivitas ini juga Sky sangat suka. Kami menempel kertas berbentuk-bentuk warna-warni dan dia boleh mengarang sisanya, menggambar dan mewarnai sesuai imajinasi. Hasilnya lucu-lucu kan!

Foto bawah: Dan yang tidak boleh terlewatkan; bermain bersama. Di hari Sabtu pagi, bertiga bermain Lotto (permainan mencocokkan kartu dengan gambar yang kita punya). Dan bermain kereta api (plus mobil-mobilan yang ikutan nebeng rel kereta). Menyenangkan! 🙂

***

blog1

Sky werd gisterenochtend wakker, en haar eerste zinnen waren:
“Ik droom over de zon,
en wou dat ik zo ver reizen kon.”
Het is een van de mooiste regels die ik ooit gehoord heb! 🙂

Behalve rijmen (die wij als een soort spelletje doen, en die zij steeds beter in is), hebben we deze laatste dagen veel leuke “spelletjes” gedaan.

Foto boven: Een leuke experiment met water-absorptie. Ook voor ons een leuke ontdekking dat de blauwe kleur het snelst en hardst geabsorbeerd wordt (al na een uur was het blad helemaal blauw!), en dat geel de volgende dag ook helemaal in het blad zit, maar dat roze niet zo goed te zien is en paars helemaal niet! Voor de paarse kleur hebben we inderdaad een andere kleurstof gebruikt, vloeibaar ipv poeder. Grappig om het resultaat zo samen met Sky te bewonderen!

Foto midden: Deze activiteit vindt Sky ook super leuk. We plakken wat gekleurde vormpjes en ze mag de rest zelf verzinnen, tekenen en kleuren. Wat vind je van de resultaten? We vinden het super leuk!

Foto onder: En het kan natuurlijk niet ontbreken; gewoon ouderwets een spelletje doen. In dit geval Lotto, met z’n drieĂŤn. En treintje (plus autootjes) spelen. Gezellig! 🙂

blog4

blog5

her first (kids safe) nail polish

Standard

blog1

Beberapa waktu lalu Sky pernah berkata: “Mama, aku mau tetap kecil saja ah!”
Jawabku: “O? Nggak mau tumbuh besar? Kalau sudah besar bisa melakukan lebih banyak hal lho…”
Dia berpikir keras, lalu akhirnya berkata: “O iya ya… seperti… boleh mengecat kuku…”

Hehehe…kami tahu dia memang ingin memakai cat kuku (/kutek), seperti anak-anak perempuan (kadang juga laki-laki) di kelasnya. Dia tahu betul kenapa kami belum membolehkannya, dan sebetulnya juga tidak pernah protes. Cuma saat bercakap-cakap seperti terjadi di atas ini, tersirat bahwa cat kuku adalah salah satu keinginannya. Di pos tertanggal 29 Juni ini, kami sudah menyampaikan keinginan ini kepada Sinterklaas, dan surat yang manis seperti itu tentunya pasti tercatat di buku besar milik Sinterklaas!

Kemarin pagi begitu bangun tidur dia turun ke bawah dan menyibakkan gorden penutup pintu depan sambil berharap-harap cemas. Dengan girang diambilnya kado kecil di dalam sepatunya, dan meminta kami membacakan surat yang menyertai. Matanya membesar waktu kami membacakan isi suratnya, dan makin membesar waktu dia melihat isi kadonya! 🙂

blog2NB 1: Cat kuku khusus anak-anak memang banyak jenisnya. Tapi merk ini, Snails, sepenuhnya toxic-free, tanpa bahan beracun, dan mudah sekali dihapus dengan air.

NB 2: Ini terjemahan isi surat berima dari Sinterklaas: “Sky sayang, sudah tiba waktunya, kamu boleh mewarnai kukumu. Merah, kuning, atau hijau, warna apa yang akan kau oleskan. Sint berpikir, mulailah dengan warna oranye, karena ini akan menceriakan kuku-kuku mungilmu. Salam dari Sint dan Piet.”

***

Een tijdje geleden zei Sky: “Mama, ik wil klein blijven!”
Waarop ik antwoordde: “O? Wil je niet groter groeien? Als je groot bent kun je meer dingen doen hoor…”
Ze moest hard nadenken, en uiteindelijk zei: “Oja…zoals nagellak dragen…”

Hihihi… we weten dat ze heel graag nagellak wil dragen, net als andere meisjes (en soms jongens) in haar klas. Ze weet waarom we nog geen nagellak voor haar hebben en eigenlijk zeurt ze er ook nooit over. Alleen bij een voorval zoals hierboven weten we dat het toch een wens van haar is. In deze post van 29 juni hebben we deze wens al aan Sinterklaas doorgegeven, en zo’n lieve brief wordt natuurlijk in het grote boek van Sinterklaas genoteerd!

Gisterenochtend schoof ze vol verwachting het gordijn van onze voordeur open, en zag een klein pakje in haar schoen liggen. Haar ogen werden al groter toen we de begeleidende brief voorlazen, en nóg groter toen ze zag wat er in het pakje zat! 🙂

PS: Een kindernagellak is er in vele soorten. Deze van Snails is volledig gifvrij en makkelijk af te wassen met water. 

blog3

an arty-crafty day

Standard

blog1

Supaya nggak bosan karena seharian hujan melulu, sekalian saja bikin craft yang nantinya bisa disimpan sebagai kenang-kenangan ukuran kaki dan tangannya (si rusa berhidung merah itu favorit!) 🙂

***

Zodat wij op een regenachtige dag niet gaan vervelen…maken we maar een hele leuke aandenken van haar handjes en voetjes (vooral de Red nose Rendier is favoriet!) 🙂

grief for the little duckies

Standard

blog1

Di pos ini aku bercerita bagaimana Sky mengkhawatirkan anak-anak bebek yang baru lahir di taman, apakah bola-bola berbulu kuning itu bakal selamat melewati hari-hari musim gugur yang makin dingin. Sekitar 10 hari kemudian kami berkunjung lagi untuk menyebar remah-remah roti, dan dari 7 anak bebek tinggal 3 yang terlihat berenang mengikuti mama bebek. Aku tahu betul karakter sensitifnya, jadi waktu dia bertanya: “Yang lain mana ya ma?”, aku berusaha menjawab senetral dan seringan mungkin, bahwa yang lain mungkin ‘sudah tidak ada’.

Sejak itu dia susah diajak memberi makan bebek di taman. Nggak pernah mau. Tapi hari ini aku punya banyak sekali sisa roti, jadi sepulangnya sekolah kami naik sepeda menuju ke taman. Sesampainya di tepi danau tempat tinggal para bebek, dia diam, tidak mau turun dari sepeda. Aku langsung melihat ekspresi di wajahnya yang sudah kukenal dengan sangat baik: dia berjuang menahan tangis. Gadis kecil, dengan rasa sedih yang besar. Aku memeluknya lama di tepi danau itu, dia masih duduk di sepeda, sambil mencoba membujuknya untuk bercerita mengapa sesedih itu. Tapi dia tidak mau (atau tidak bisa) bercerita. Dugaan kuatku sih bahwa dia memikirkan anak-anak bebek yang sudah tidak ada itu. Hari ini memang kami tidak melihat satu pun anak bebek di sekitar danau di taman… Akhirnya, setelah rasa sedihnya mereda, dia menyuruhku menyebarkan remah-remah roti sendirian, sementara dia mengamati dari dudukan sepeda.

Ah, gadis kecil kami yang sangat perasa…kami sungguh menyayangimu, betapa bersyukur dan beruntungnya kami menjadi orang tuamu…

***

In deze post heb ik beschreven hoe Sky zich zorgen maakte om de pasgeboren eendjes bij het park, of die pluizige bolletjes in de koude herfstdagen konden overleven. Zo’n 10 dagen daarna gingen we weer broodkruimeltjes strooien, en van de 7 eendenkuikentjes waren er nog maar 3 over. Haar gevoeligheid kennende, probeerde ik haar toen zo luchtig en neutraal mogelijk te beantwoorden. Op haar vraag “Waar zijn de andere eendjes?” heb ik toen gezegd dat ze er ‘misschien niet meer zijn’.

Sindsdien doet ze er moeilijk over elke keer als wij naar het park willen gaan om eendjes te kijken en te voeren. Wil ze niet. Maar vandaag heb ik zoveel kruimeltjes dat ik met haar na school meteen doorfietste naar het park. Bij de eendjes aangekomen, was ze stil, wilde niet van de fiets af. En ik zag onmiddellijk de bekende expressie in haar gezicht: ze vocht tegen de aankomende tranen. Klein meisje, groot verdriet. Ik heb haar lang geknuffeld (ze zat nog in het fietszitje), en probeerde te achterhalen wat het verdriet eigenlijk was. Maar ze wilde (of kon) het niet zeggen. Mijn dikke vermoeden was dat het toch over die kleine (dode) eendenkuikentjes ging. We hebben trouwens geen kleine eendjes meer gezien vandaag. En ik moest daarna allÊÊn de broodkruimeltjes strooien, terwijl ze vanaf de fiets toekeek.

Ons gevoelige meisje…wat houden we toch zo van je, wat zijn we toch dankbaar om je ouders te mogen zijn…

blog2

inventor-to-be

Standard

blog1

“Besok kamu mau jadi apa?”, tanyaku pada Sky, “Mau jadi penemu mungkin?”

blog2Ide itu bukan sepenuhnya untuk becanda, karena di rumah memang ada seorang penemu kecil (turunan siapa nih ya…). Dengan kata lain: dia suka sekali membuat ‘sesuatu’ dari beragam ‘benda’, dan lumayan kreatif juga. Biasanya ada unsur dus, karton, kertas, kain, tali, pita, jepitan, dan selotip di desainnya, hehe…

Di bagian bawah ada video yang memperlihatkan bagaimana dia ‘menggantung kaos kaki di jemuran’, menggunakan prinsip katrol. Padahal di rumah nggak ada jemuran model tali begini, eh bisa juga dia membuatnya!

***

“Wat wil je later worden?”, vroeg ik aan Sky, “Wil je misschien een uitvinder worden?”

Het was niet volledig als grap bedoeld, want we hebben hier in huis echt te maken met een kleine uitvinder (van wie zou ze dat toch hebben…). Anders geformuleerd: ze maakt graag ‘iets’ van allerlei ‘dingetjes’ en is vrij creatief daarin. Meestal zitten er doos, karton, papier, doek, touw, lint, knijper, en plakband in het ontwerp, hihi…

Hieronder zie je hoe ze ‘sokken aan de waslijn’ hangt met de katrol-principe. Volledig zelf verzonnen. Dit terwijl wij geen waslijn in huis hebben!

sweet little girl in the big big world

Standard

blog0

Karakter Sky memang manis dan penuh perhatian. Pagi ini janjian bermain bersama di rumah temannya batal karena si teman malah menangis terus-terusan waktu kami sampai di sana. Sky sangat penuh pengertian, katanya berkali-kali kepadaku: “Sayang ya ma, hari ini nggak jadi bermain bersama. Tapi memang bisa terjadi. Aku tunggu saja sampai dia tenang lagi. Mungkin tadi malam tidurnya nggak enak ya, mungkin dia capek atau kurang enak badan.”

Baru-baru ini kami berbincang ringan dengan tetangga sebelah rumah. Ibu ini guru les privat yang bekerja sama dengan sekolah-sekolah. Dia bertanya kapan Sky masuk sekolah (jawabnya: 4 bulan lagi). Dia lalu berkomentar dengan hati-hati: “Sky itu anak manis ya. Mungkin malah terlalu manis. Harus lebih tahan banting lho kalau nanti masuk sekolah.”

Kami mengerti kok apa yang dimaksudkan si Ibu. Sekolah tentunya mengakomodasi segala jenis anak: anak nakal, anak galak, anak keras kepala, anak tipe bos, anak liar… Tapi yang pertama tersirat di pikiranku adalah: Kenapa kalau manis? Apakah tidak ada tempat buat anak manis? Kenapa kami harus membuat anak kami tahan banting untuk menghadapi anak-anak nakal?

Tiba-tiba aku ingat kutipan di poster di atas ini: bahwa sebetulnya bukan tugas orang tua untuk menguatkan anak-anaknya dalam menghadapi dunia yang kejam dan tak berhati; tapi merupakan tugas orang tua untuk membesarkan anak-anak yang akan mengurangi kekejaman di dunia ini. Andai saja lebih banyak lagi orang (/orang tua) yang setuju dengan kutipan ini…

Kami tahu, di prakteknya memang tetap susah. Kami punya anak yang manis, dan biarpun usianya baru 3,5 tahun kami sudah berulang kali mendengar bahwa dia mungkin “terlalu manis”. Dia menangis kalau melihat adegan yang penuh perasaan di film, dan kalau mendengar melodi lagu yang sentimental. Imajinasinya sangat hidup sehingga air matanya juga tumpah kalau membaca cerita sedih di buku-buku. Semua itu adalah kebanggaan, bukan kecacatan. Anugerah, bukan kutukan. Karakter, bukan hukuman. Kami akan menjelaskan padanya bahwa bersifat manis tidak akan selalu mengundang hal-hal manis pula. Tapi bahwa saat dia bertahan, pada akhirnya akan mendatangkan damai dan kebahagiaan, juga untuk orang-orang yang tidak bersikap manis. Baik di dunia kecilnya yang terpercaya, maupun nanti di dunia luar yang besar dan penuh tipu daya.

blog1Sore tadi aku membersihkan kedua wc kami. Aku turun ke bawah sambil membawa ember dan lap. Sky mendatangiku: “Mama, aku punya sesuatu buatmu. Karena mama sudah bekerja keras…” Dia membuka genggaman tangan kecilnya, dan menyodorkan sekeping kue yang sedari tadi disimpannya di sana…

***

Sky heeft een bijzonder lief en zorgzaam karakter in zich. Vanmorgen ging haar speelafspraakje niet door omdat haar vriendinnetje bleef huilen toen we daar aankwamen. Sky toonde alle begrip, en in de uren daarna bleef ze me dit zeggen: “Best jammer hè mama, dat we vandaag niet samen kunnen spelen. Maar het kan gebeuren. Ik wacht wel tot zij rustig is. Misschien heeft ze vannacht niet lekker geslapen, misschien is ze moe of een beetje ziek.”

Laatst hadden we een kort gesprek met onze buurvrouw. Ze is een privĂŠ lerares en werkt nauw samen met allerlei scholen. Ze vroeg wanneer Sky precies naar de basisschool gaat (antwoord: over 4 maanden). Voorzichtig merkte ze vervolgens op: “Sky is een heel lief kind hè. Te lief misschien. Ze moet weerbaarder worden voor straks op de grote school hoor.”

We snapten best wat ze bedoelde. De grote school heeft natuurlijk alle soorten kinderen: stoute kindjes, enge kindjes, eigenwijze kindjes, bazige kindjes, brutale kindjes… Maar wat er eerst in mijn gedachten kwam was: En lieve kindjes? Is er dan geen plek voor lieve kindjes? Waarom moeten we onze lieve kind bewapenen tegen andere boze kindjes?

Ineens moest ik aan de quote hierboven denken; dat het eigenlijk niet de taak van ouders is om hun kinderen te bewapenen tegen de boze, harteloze wereld; maar dat het de taak van ouders is om kinderen groot te brengen die de wereld minder boos en harteloos maakt. Als er nou veel meer mensen (/ouders) hiermee eens zouden zijn…

Ik weet het, in de praktijk blijft het een lastige kwestie. We hebben een lieve dochter, en met haar 3,5 jaar hebben we nu al een paar keer de term “te lief” gehoord. Ze huilt bij elke gevoelige scene bij een film of sentimentele melodie bij een lied. Haar verbeelding is zo levendig dat haar tranen ook vloeien bij het lezen van verdrietige passages in boeken. Het is allemaal haar trots, geen handicap. Een zegen, geen vloek. Een karakter, geen straf. We zullen haar uitleggen dat liefheid haar niet altijd leuke dingen zal opleveren, maar dat het haar uiteindelijk geluk en vrede zal brengen, ook voor andere minder lieve mensen. Zowel in haar klein, vertrouwd wereldje, als in de grote, boze wereld.

Vanmiddag heb ik onze beide wc’s schoongemaakt. Ik kwam beneden met emmer en doek in mijn hand, en Sky kwam naar mij toe: “Mama, ik heb iets voor jou, omdat je zo hard hebt gewerkt.” Ze opende haar kleine handje en gaf mij een pepernoot die ze daarin bewaard heeft…

blog2

love to rhyme

Standard

blog

Seperti mungkin hampir semua orang tua di Belanda saat ini, sampai 3 minggu mendatang kami semua sibuk untuk menjadi “asisten Sinterklaas” (bilangnya sambil mengedipkan mata nih, karena ini artinya bahwa kami semua berkonspirasi untuk berpura-pura bahwa Sinterklaas sedang mengunjungi negeri ini sambil membagi-bagi hadiah untuk anak-anak). Di hari pertama, Piet yang bertugas mengatur jadwal sudah mengisi kalender Sky, dan ada 6 sepatu yang diwarnai, yang berarti dia boleh menaruh sepatunya di depan pintu 6 kali selama 3 minggu ini. Setiap kali dia menaruh gambar untuk Sinterklaas, wortel untuk kuda putih Amerigo, dan menyanyikan lagu Sinterklaas. Pagi ini dia senang sekali waktu menengok isi sepatunya. “Aku mendapat sekantong makanan enak-enak!”, serunya. Pepernoten (biskuit khas Sinterklaas), kacang mete, kismis, dan sebuah permen strawberry. Di akhir hari dia bilang: “Aku dapat banyak sekali pepernoten ya, aku simpan setengah buat besok deh. Tolong dimasukkan ke kantongnya lagi ya ma?”

blog1Tahun ini kami lebih memfokuskan lagi pada surat yang selalu disertakan Sinterklaas setiap mengisi sepatu. Tradisinya memang surat itu selalu dibuat berima (bersajak), dan bercerita tentang hadiah atau isi sepatunya. Kenapa lebih fokus? Karena Sky sekarang suka dengan kata-kata berima. Banyaknya buku yang kami bacakan untuknya tentu membantu tumbuhnya kesukaan ini, terutama buku-buku klasik anak-anak Belanda (kalau mau tahu nama pengarang yang paling terkenal untuk cerita-cerita berima, yaitu: Annie M.G. Schmidt, Dick Bruna, dan Marianne Busser/Ron SchrĂśder). Di Indonesia sajak berima memang tidak terlalu populer, tapi di sini populer sekali. Apalagi kalau musim Sinterklaas begini. Dan kami senang sekali melihat Sky juga mulai suka. Setiap kali Bert dan Ernie dari Sesame Street membuat sajak berima yang lucu dia selalu terpingkal-pingkal (misalnya ‘chips’ dan ‘bips’, yang artinya pantat), dan akhir-akhir dia mulai membuat rima sederhana sendiri, seperti ‘gat’ dan ‘dat’, atau ‘bal’ dan ‘val’. Kadang rima-nya nggak beraturan, tapi makin lama makin bagus dan betul. Seru mendengarnya! 🙂

***

blog2Zoals waarschijnlijk bijna alle ouders in het land, zijn we op dit moment ook volop bezig de Hulp-Pieten van Sinterklaas te zijn *knipoog*. De Regel-Piet heeft bij ons de schoenkalender ingevuld en Sky mag 6 keer haar schoen zetten. Vanmorgen was zij dan ook heel blij toen er iets in haar schoen zat. “Ik krijg een zakje met allemaal lekkers!”, riep ze. Pepernoten, cashewnoten, krenten, en een aardbeiensnoep. Aan het eind van de dag zei ze plechtig: “Ik heb zoveel pepernoten gekregen, ik bewaar de helft voor morgen. Doe je ze weer in het zakje, mama?”

Dit jaar besteden we meer dan daarvoor aandacht voor de begeleidende brief van de Sint. Want Sky is nu helemaal dol op rijmen. De vele boeken die we haar voorgelezen hebben laten haar liefde voor rijm-teksten groeien, met Annie M.G. Schmidt, Dick Bruna, en Marianne Busser/Ron SchrĂśder als de ultieme “helden” (maar ook vele andere boeken, zelfs de AVI boeken voor schoolgaande kinderen). Ze kan nu echt genieten van rijm-teksten (ligt nog altijd in de deuk bij de grappige rijmen van Bert en Ernie, zoals ‘chips’ en ‘bips’), en begint eenvoudige rijmen zelf te maken, zoals ‘gat’ en ‘dat’, of ‘bal’ en ‘val’. Soms lijken haar gerijmde zinnen nergens op, maar het wordt steeds vaker van wel. En dat is echt genieten! 🙂