Monthly Archives: February 2015

her foodie choice

Standard

blog1

Matanya setengah terpejam dan sambil menikmati, dia mendesah pelan: “Ohhh…aku sukaaa banget sama sushi.”
Hehehe…siang ini waktunya makan siang dengan sushi, dan senang sekali melihatnya begitu menikmati makanannya. Hampir semua jenis sushi dia suka, hanya beberapa jenis yang berisi salad lembek (misalnya salad tuna) dia kurang suka. Yang juga unik, adalah bahwa dia doyan banget “gari” (potongan2 jahe manis yang sering menyertai paket sushi). Kalau aku tidak mengeremnya dia bisa menghabiskan sebungkus gari itu dalam sekejap. Begitu sukanya dia pada sushi, sampai waktu dia sakit dan susah makan, tetap saja bisa menelan beberapa potong sushi, hehe… 🙂

Seperti biasanya dia selesai makan duluan. Meloncat turun dari kursi makannya sementara aku masih duduk menghabiskan makan siangku. Lalu dia duduk di pispotnya dan aku otomatis berdiri untuk membantunya (sebetulnya ini kebiasaan buruk, agak memanjakannya, karena dia sebetulnya bisa sendiri, seperti kalau dia di sekolah juga melakukan semuanya sendiri). Tapi kali ini dia melambaikan tangannya dan berkata: “Tidak mama, berikan aku selembar tissue, aku bisa sendiri kok.” Aku mengulurkan satu rol tissue dan dia melanjutkan: “Nah, mama duduk saja dan makan dulu yang enak ya.” Tangannya mengarahkanku ke meja makan. Sesudah makan tetap saja sih aku harus mengosongkan pispotnya di wc, tapi manis sekali ya kelakuannya untuk membantuku seperti itu! 🙂

Yang kami selalu katakan bahwa dia makannya gampang, mungkin sekarang harus agak direvisi. Bukan karena dia sekarang susah makan lho, tapi agak lain. Dia masih selalu mau mencoba segala makanan baru, ini bagus sekali. Yang dia tidak suka tidak usah dimakan. Kami coba lagi lain kali. Sambil berharap bahwa setelah 7 kali (begitulah hasil penelitian resmi, bahwa rasa baru harus diicipi sampai 7 kali sampai lidah terbiasa) dia mulai menyukainya.

Mengenai pilihan makanannya. Jelas ini berasal dari bagaimana kami memberinya makan selama 2 tahun awal, tapi dia terlihat tidak terlalu suka segala macam saus dan bumbu-bumbu ‘aneh’. Paling suka justru makan semuanya sealami mungkin. Brokoli rebus dan paprika mentah itu sayur favoritnya. Tomat dan buah juga, syukur banget. Ayam dan daging hampir selalu dia suka, asalkan jangan dimasak terlalu aneh. Sebagian besar ikan juga dia suka, dan sup pasti dimakan. Nasi, mie dan kentang goreng juga termasuk favorit. Yang aneh itu pasta. Padahal awalnya dia suka-suka saja, tapi makin lama makin berkurang. Padahal ini katanya kesukaan anak-anak. Asal sausnya sedikit saja (merah atau putih sama saja) masih bisa masuk sedikit, tapi tetap bukan favorit. Masakan-masakan yang berkuah dan bersaus khas seperti sate, kari, asam manis, bahkan nasi goreng dan sejenisnya dia tidak terlalu doyan. Yah…padahal aku sih suka banget. Makanan manis dia suka, tapi siapa sih yang enggak, hehe…Sampai saat ini kami masih sangat membatasi asupan makanan manisnya. Sampai sekarang dia masih belum pernah makan permen, loli, keripik kentang/chips, soda, dan sejenisnya. Boleh kadang-kadang makan kue, biskuit manis atau coklat, tapi tiap kali cuma satu saja.

Kami sadar kami beruntung banget dengan gaya makan Sky. Dan kami berharap kami sudah menaruh dasar yang benar dan sehat untuknya. Di masa depan, misalnya kalau nanti dia pergi sekolah dan melihat gaya makan teman-temannya, tentu dia bakal dihadapkan dengan pilihan-pilihan yang lebih menggoda. Kami tidak tahu pilihan apa yang akan dia buat, tapi kami percaya bahwa setidaknya akan ada satu pilihan yang selalu ada di pikirannya: yang sejak dini dia kenal dan dia pelajari dari rumah masa kecilnya. 🙂

Terlihat di foto: bermain toko-tokoan di bawah tenda selimut, seru banget! Sesudah makan malam tendanya dan tokonya dibuka lagi, kali ini lampu besar dimatikan supaya gelap dan lilin-lilin (pakai batere) dinyalakan…makin seru deh! 🙂

***

blog

Haar ogen half gesloten van het genieten, ze zuchtte zacht: “Ohhh…wat ben ik toch dol op sushi’s.”
Hihihi…vanmiddag is weer onze sushi-lunch tijd, en het is altijd genieten om haar zó te zien genieten van een maaltijd. Bijna alle soorten sushi’s lust ze graag, alleen een paar soorten met zachte salade (zoals tonijnsalade) erin vindt ze wat minder. Wat ook frappant is, is dat ze de “gari” oftewel de gember stukjes, super lekker vindt. Als ik haar niet af rem eet ze de hele zak van de gari zo leeg. Zoveel liefde voor sushi, dat zelfs toen ze een beetje ziek was en heel weinig at, gingen sushi’s er wel makkelijk in. 🙂

Ze was zoals altijd eerder klaar met haar lunch dan ik. Ze ging van tafel en ik ging verder met mijn lunch. Toen ging ze op haar potje zitten en ik stond op om haar te helpen (eigenlijk slechte gewoonte, misschien een beetje verwennerij, want ze kan het eigenlijk zelf zoals wat ze op school ook altijd moet doen of heeft gedaan). Maar deze keer wuifde ze naar mij en zei: “Nee mama, geef me maar een doekje, ik doe het zelf.” Ik overhandigde haar de tissue rol en ze vervolgde: “Nou, ga maar fijn lekker verder eten mam.” Haar handje gebaarde mij om terug te gaan naar de eettafel. Na het eten moest ik toch haar pot naar de wc brengen om het leeg te gieten, maar wat een lief gebaar van haar! 🙂

Wat we altijd zeggen dat ze een makkelijke eter is, moeten we misschien iets bijstellen. Niet dat ze nu een moeilijke eter is, maar anders. Ze wil wel alles even proeven, dat is heel fijn. Als ze iets niet lekker vindt hoeft ze het ook niet te eten. We proberen het wel een andere keer nog een keertje, en hopen het na 7 keer ofzo (zoals wetenschappelijk bewezen is) dat ze het lekker begint te vinden.

Maar dan over haar voorkeur voor eten. Het is zeker afkomstig van hoe we haar de eerste 2 jaar voeden, maar ze heeft een beetje een afkeer aan sauzen en ‘rare’ kruiden ontwikkelt. Het liefst eet ze alles in hun natuurlijke smaak. Gekookte broccoli en rauwe paprika’s zijn haar favorieten. Fruit en tomaten ook. En kip en vlees (in welke vorm dan ook, als er maar niet teveel saus bij zit) gaan er ook altijd in. De meeste vis vindt ze ook prima, en soep helemaal. Rijst, mie, en frietjes vindt ze heerlijk. Maar pasta bijvoorbeeld wat bij Sky ook eerst geen probleem opleverde, de laatste tijd vindt ze het toch minder. Met weinig saus (maakt niet uit rood of wit) gaat het wel redelijk, maar niet super. Saus-achtige gerechten (zoetzuur, sate, nasi, curry, e.d.) vindt ze maar niks. Tja…terwijl ik ze erg lekker vind. Zoet vindt ze lekker, maar wie niet. We beperken haar zoetigheid inname nog steeds behoorlijk. Ze heeft nog steeds geen snoep, lolly’s, chips, frisdrank o.i.d op. Wel af en toe koekjes en chocola, dat mag, ééntje.

We vinden dat we boffen met Sky en haar eetgedrag, en hopen dat we een goede basis voor een gezonde eetgewoonte hebben neergelegd. In de toekomst, als ze bijvoorbeeld naar school gaat, zal ze aan uitgebreidere keuzes komen te staan. We weten niet wat voor keuze ze dan gaat maken, maar we geloven dat er minstens één keuze voor altijd in haar gedachte zal blijven: die ze in haar jonge jaren heeft geleerd en van huis uit heeft meegekregen. 🙂

Op de foto’s: winkeltje spelen onder een tent van deken, heel gezellig! En we spelen ook avond-winkel na het avondeten. Dan gaan de lampen uit en zetten we de (nep)kaarsen aan. Nóg gezelliger! 🙂

blog2

Advertisements

medicine calendar, playing and coloring stories

Standard

blog

Sky tidak suka minum sirup antibiotikanya. Baunya sih mirip jeruk, tapi rasanya ternyata nggak enak, seperti yang dia bilang. Setiap kali dengan susah payah kami memintanya meminum 8ml cairan obat itu sampai habis. Cukup membantu waktu kami bilang bahwa dia anak pemberani (karena ‘berani’ minum obat yang rasanya tidak enak). Setelahnya dia mengulang-ulang dengan gembira: “Aku anak pemberani ya! Anak-anak lain mungkin tidak bisa, tapi aku bisa lho!”. Lalu aku punya ide untuk membuat kalender obat, bahwa tiap kali dia meminum habis obatnya dia boleh menempel sebuah stiker, dan juga supaya dia bisa melihat sampai kapan sesi antibiotikanya masih berlangsung. Dia suka, dan sekarang lebih gampang minum obatnya.

Aku sengaja membuat kalender obatnya di halaman belakang buku mewarnai favoritnya: Miki Tikus dan teman-teman. Karena mewarnai tetap menjadi aktivitas favoritnya sehari-hari. Mungkin karena 2 minggu terakhir ini dia tidak enak badan, kami mengamati bahwa dia menjadi lebih tenang. Gampang marah juga sih, gampang menangis kalau sesuatu tidak berjalan sesuai kehendaknya. Tapi berjam-jam kami bisa mewarnai, menggambar, dan membaca bersama (sebagai gambaran: dalam sehari kami bisa membaca 10-15 buku Disney, kira-kira 2-3 jam membaca buku!). Karena dia tampaknya mulai suka (dan bisa) bermain dengan tenang, kami mulai mengenalkannya dengan permainan-permainan seperti Lotto, memory, domino, permainan mencocokkan warna, menyembunyikan barang dengan kartu petunjuk, bermain memakaikan baju dan aksesoris, bermain memberi makan binatang, dan tentunya membuat puzzel. Tentu kami sering harus mengganti atau menyederhanakan aturan permainan, tapi dia mulai mengerti semuanya dan mulai senang bermain beginian. Serunya gembira kalau dia berhasil mengumpulkan lebih banyak wortel untuk kelincinya dibanding papa: “Yaaa…aku menang dari papa!” 🙂

Dan ini juga mungkin efek samping dari tidak enak badannya sehingga dia gampang tersinggung, atau mungkin memang sifatnya begitu, tapi beberapa hari lalu aku tiba-tiba mendengarnya berteriak dari meja gambarnya. Lalu mulai menangis. Tahu nggak kenapa? Ada sekitar 3 mm warna biru tercoret di pipi Cinderella, kebablasan waktu dia sedang mewarnai gaunnya. Ya ampun…! Yang aku sadari sesudahnya, ternyata susah juga untuk menghiburnya dalam situasi begitu. Harus bilang apa? Bilang bahwa tidak apa-apa tercoret begitu? Yah, tapi kan warnanya harusnya tidak berada di situ! Hmm, betul juga. Tapi lihat, kita bisa menghapusnya! Dia menjadi tenang lagi waktu melihat warna biru di pipi pelan-pelan menghilang di bawah karet penghapus. Huahh untung dia tidak mewarnai dengan spidol ya!

Beberapa waktu lalu aku sempat ngobrol dengan gurunya di preschool. Di sekolah mereka tidak mengenali karakter Sky yang terlalu persis seperti itu. Ada anak yang misalnya kalau menggantung foto harus persis lurus dan tidak boleh miring sedikit pun, tapi Sky tidak seperti itu. Yang diamati guru-gurunya adalah betapa bagusnya Sky sekarang bisa mewarnai. Tidak biasanya anak seusia ini sudah bisa mewarnai seperti itu, kata mereka. Dan dia terlihat sangat menikmatinya juga. Sekarang tinggal berharap bahwa gerakan motorik lembutnya segera mengikuti kemauan pikirannya. Sehingga tidak terlalu banyak warna yang tercoret keluar dari seharusnya, dan aku juga tidak harus sering menghiburnya karena coretan-coretan yang tidak dia inginkan itu.

blog2

***

Sky vindt haar antibiotica drankje maar niks. Het mag wel naar sinaasappels ruiken, maar het smaakt blijkbaar vrij vies, als we haar mogen geloven. We kregen haar met moeite zover om de kleine maatdop van 8ml elke keer leeg te drinken. Het helpt wel dat we dan zeggen dat ze een dapper meisje is, als ze de dop leegdrinkt. Dan herhaalt ze het daarna nog een paar keer, helemaal blij: “Ik ben een dapper meisje hè! Andere kinderen misschien niet, maar ik wel!”. En dan kwam ik ook op het idee om een medicijn-kalender te maken, dat ze elke keer als ze haar drankje opdrinkt een sticker mag plakken, en ook handig om te laten zien hoeveel keer ze dat drankje nog krijgt. Vindt ze best leuk, het gaat nu iets makkelijker met het opdrinken van haar medicijn.

Je ziet dat ik de kalender aan de achterkant van haar favoriete kleurboek heb gemaakt: de Mickey Muis & vriendjes kleurboek. Want kleuren neemt nog steeds een groot deel van haar dagactiviteit in. Misschien omdat ze de laatste 2 weken niet zo lekker voelt, maar we merken dat ze wat rustiger is. Wel prikkelbaar, makkelijk in huilen barsten als iets niet volgens haar zin is. Maar úren hebben we gedaan met kleuren, tekenen, en lezen (voor het idee: we kunnen per dag wel tussen 10 tot 15 Disney boeken lezen, dat is ongeveer 2-3 uur lezen!). In de trend van rustige activiteiten, hebben we haar ook kennis laten maken met de gezelschapsspelletjes: Lotto, memory, domino, kleurspelletje, verstoppertje met hints, aankleedspel, dieren voeden spel, en natuurlijk puzzelen. Natuurlijk moeten we veel spelregels aanpassen en versoepelen, maar ze begint alles te begrijpen en plezier in te krijgen. Dan riep ze blij als ze meer worteltjes voor Nijntje heeft verzameld dan papa: “Jaaa…ik heb gewonnen van papa!” 🙂

En het komt misschien door haar prikkelbaarheid van de laatste weken, of misschien zit het in haar karakter, maar een paar dagen geleden hoorde ik haar gillen vanuit haar tekentafel. Ze begon te huilen. En weet je waarom? Er zat zo’n 3 mm blauwe kleur op de wang van Assepoester, uitgeschoten toen ze de jurk aan het kleuren was. Oh jeetje…! En wat ik daarna merk, is het best lastig ook om daarna uitleg te geven of haar te troosten. Wat moet je doen? Zeggen dat het helemaal niet erg is? Ja, maar die kleur hoort daar toch gewoon niet! Hmm, dat is waar. Maar kijk, we kunnen het wissen! Ze werd toen weer rustig toen ze die blauwe kleur langzaam uit de wang zag verdwijnen door de gum. Gelukkig heeft ze het niet met stiften gekleurd!

Ik heb laatst met de juf op de peuterspeelzaal gesproken en daar herkennen ze dit soort dwangmatigheid van Sky gelukkig niet. Sommige kinderen willen bijvoorbeeld per se hun foto’s recht laten hangen, maar dat heeft Sky dan weer niet. De juffen zien wel hoe goed zij nu kan kleuren. Echt niet gewoon voor haar leeftijd, zeggen ze. En plezier heeft ze ook er duidelijk in. Nu maar hopen dat haar fijne motoriek ook meegroeit met wat ze in haar gedachten wil. Zodat er niet zoveel betreurde uitgeschoten kleuren optreden, en dat ik haar niet te vaak hoef te troosten.

blog1

her very first antibiotics

Standard

blog

Sore tadi akhirnya kami pergi ke dokter lagi, dan Ibu dokter memutuskan untuk memberi Sky sirup antibiotika. Ini kali pertama dia mendapat antibiotika. Agak sedih sih, tapi kami berharap ini akan mengakhiri segala penyakitnya selama 2 minggu terakhir ini. Malam ini sebelum dia pergi tidur kami memberinya porsi obat sirupnya yang pertama. Dia menelannya dengan tabah, biarpun sesudahnya dia bilang: “Rasanya agak aneh (pedas). Tapi aku meminumnya habis. Bagus ya?”

Budaya antibiotika di Belanda lain sekali dengan di Indonesia. Di sini para dokter menunggu sampai betul-betul butuh sebelum mau menuliskan resep antibiotika, dan seringnya kalau sakit yang biasa-biasa saja malah tidak diberi obat apapun dan cuma disuruh beristirahat saja sampai sembuh. Aku sebetulnya agak menyesal karena banyak sekali minum antibiotika waktu masih kecil, tapi yah…di Indonesia orang tidak kenal budaya lain selain itu. Jadi sebetulnya bagus juga bahwa di sini para dokter tidak langsung memberi obat kalau anak sakit. Tapi sekarang, setelah 2 minggu sakit yang berganti-ganti, kehilangan 1 kg berat badan (banyak tuh, kalau beratnya cuma 14 kg), dan tampak jelas bahwa salep untuk mengobati Impetigo-nya tidak mempan (malah agak meluas sedikit), kami menyetujui bahwa Sky mendapat jatah antibiotika pertamanya. 3 kali sehari, selama 7 hari. Apotek terdekat tidak punya persediaan obatnya, jadi kami harus ke apotek yang lebih jauh. Itupun cuma mendapat setengah resep (sisanya harus dipesan dulu). Kami jelas akan melakukan segala sesuatu untuk membuatnya sembuh. Sesudah minggu ini kami berharap Sky akan pulih seperti sedia kala, senang makan lagi, bisa berlari-larian tanpa cepat merasa capek, dan cerewet lagi seperti biasanya, hehehe…

***

Vanmiddag toch nog een keer langs de huisarts, en zij heeft besloten om Sky een antibiotica drankje te geven. Haar allereerste keer. Toch even slikken, maar we hopen dat het nu echt het einde betekent van alle vervelende kwaaltjes en ziektes die ze al zo’n 2 weken achter elkaar kreeg. Vanavond net voordat ze naar bed ging hebben we haar eerste drankje gegeven. Ze slikte het dapper op, hoewel ze zei: “Het is best pittig. Maar ik heb het opgedronken. Goed hè?”

De antibiotica-cultuur is in Nederland trouwens heel anders dan in Indonesië. Daar schrijven de artsen veel makkelijker antibiotica voor in hun doktersrecept. Ik heb eigenlijk best spijt van dat ik als kind zo veel antibiotica heb binnengekregen, maar ja…daar kent men niets anders. Ik vind het dus goed dat hier niet zo snel naar medicijnen wordt gegrepen als een kind ziek is. Maar nu, na 2 weken lang verschillende ziektes achter elkaar gekregen, 1 kg afgevallen (het is best veel als je maar 14 kg weegt), en ook duidelijk dat de zalf voor krentenbaard niet aanslaat (het breidt zelfs een beetje uit), vinden we goed dat Sky een antibiotica kuur krijgt. 3 keer per dag, 7 dagen lang. De dichtstbijzijnde apotheek had het niet in voorraad, we moesten naar een verdere apotheek gaan. En daar ook maar een halve recept gekregen (de rest moet eerst besteld worden). Maar we doen alles om haar beter te maken. Na deze week hopen we een gezonde Sky terug te zien, die weer zin heeft in eten, die flink kan rondrennen zonder snel moe te worden, die ons de oren van ons hoofd kletst…

costume day at school

Standard

blog

blog2Tadi pagi kami bimbang sekali. Seperti yang kalian ketahui, kemarin malam Sky muntah sampai 2 kali, dan biarpun dia tidak kelihatan sakit, tapi sebetulnya hari ini kami berencana meliburkannya dari sekolah. Tapi justru hari ini, dia ingin sekali pergi ke sekolah, karena semua anak hari ini boleh pakai kostum (karena minggu depan adalah perayaan karnaval, alias pesta kostum, sehingga sekolah juga libur seminggu). Sky bilang terus-terusan: “Aku mau ke sekolah memakai gaun yang paling bagus. Lalu aku mau minta digambari di pipi: satu gambar hati warna pink di pipi kiri, dan gambar hati biru di pipi kanan.”

Yah…semangat seperti ini tidak ingin kami padamkan. Seperti yang sudah disebutkan, dia tidak terlihat sakit, tapi kami takut dia bakal muntah lagi di sekolah. Pada akhirnya kami membuat kompromi: Dia boleh pergi ke sekolah, tapi cuma satu jam, lalu akan aku jemput lagi. Sebelum jam 10, karena itu jam anak-anak makan buah bersama-sama. Keputusan ini ternyata memang tepat. Biarpun dia tidak mengalami digambari wajahnya, tapi ada menari-karnaval bersama (yang mana dia tidak mau ikut menari), pesta konfetti, suasana ceria dengan lagu-lagu karnaval di latar belakang, dan mewarnai gambar-gambar karnaval. Dia puas, dan terlihat sangat cantik mengenakan gaun princess-nya, yang seharian tidak mau dia lepas. Dan yang lebih memuaskan lagi? Bahwa hari ini dia tidak muntah! Masih tetap tidak bisa makan banyak (tapi cukuplah, dan juga banyak minum), dan masih terlihat agak lesu, tapi jelas lebih baik lagi dari kemarin. 🙂

NB: Ini ternyata pos ke-1000 di blog ini, horeeee!!! Menuju 1000 pos berikutnya deh! 😀

***

blog1We zaten enorm te twijfelen. Zoals jullie hebben gelezen heeft Sky gisterenavond 2 keer flink overgegeven en hoewel zij niet zichtbaar ziek is, is het toch geen goede zaak. We willen haar eigenlijk thuis houden, maar ze wil vandaag heel graag naar school, omdat iedereen vandaag verkleedt naar school mag komen (ivm carnaval, volgende week is de school dan 1 week vrij om carnaval te vieren). Ze zei steeds: “Dan kom ik op school in mijn allermooiste jurk. Dan wil ik op mijn wangen geschminkt worden: 1 roze hartje links en 1 blauw hartje rechts.”

Tja…zoveel enthousiasme willen we niet verpesten. Zoals gezegd, is ze niet zichtbaar ziek, maar we zijn nog een beetje bang dat ze weer gaat overgeven. Uiteindelijk hebben we compromis gesloten: Ze mocht vanmorgen naar school, maar ik haalde haar na 1 uurtje weer op, vóór 10u, omdat het dan het gezamenlijke fruit-hapje moment is voor de klas. Het was een goede deal geweest. Ze heeft dan geen schmink-moment meegemaakt, maar wel een carnaval-dansje (waarbij ze niet mee wilde doen), confetti-feest, vrolijke sfeer met carnaval liedjes en een carnaval-kleurplaat gekleurd. Ze was tevreden en zag er super mooi uit in haar prinsessenjurk, wat ze de hele dag bleef aanhouden. En wat nóg mooier is? Dat ze vandaag niet meer overgeeft! Eten doet ze nog steeds niet graag (maar wel genoeg, en goed gedronken ook), en moe is ze zichtbaar ook, maar wel stapjes beter dan gisteren. 🙂

PS: Dit is blijkbaar mijn 1000ste post in deze blog, hoeraaa!!! Op naar de volgende duizend! 😀

the sickness cycle continues… :(

Standard

blog1

Setelah sekitar 1,5 hari mengalami masa tenang (siang tadi Sky masih bermain dengan penuh semangat di taman bermain), malam ini kami dikejutkan lagi saat Sky, sekitar setengah jam setelah menghabiskan makan malamnya, tiba-tiba memuntahkan seluruh isi perutnya di lantai (dan di celana kami). Katanya perutnya tiba-tiba terasa tidak enak. Tapi sesudah muntah dia langsung ceria lagi, dan sepertinya memang tidak kenapa-napa. Memang terlihat agak capek, karena tadi pagi dia bangun sedikit lebih awal dari biasanya. Jadi kami membawanya naik, mandi dulu, lalu siap tidur. Aku masih ngobrol dengannya saat dia, dari posisi berbaringnya, mendadak duduk dan muntah lagi. Semua kena muntahan…seprai, bantal, selimut, piyama, karpet… Duhhh… Dengan cepat dan sekuat tenaga kami membersihkan semuanya (mesin cuci kami malam ini bekerja ekstra keras) dan begitu Sky juga sudah agak bersih (dia menolak tegas untuk dimandikan lagi), kami menidurkannya di ranjang kami. Hampir segera dia jatuh tertidur. Besok kami lihat lagi situasinya. Entah apakah dia hanya salah makan, atau terkena salah satu jenis flu perut…besok akan kami pertimbangkan lagi. Yang jelas kami berharap semoga dia segera bebas dari segala jenis penyakit yang datang berurutan ini. Kasihan sekali melihatnya seperti tadi, menangis setelah muntah untuk kedua kalinya…karena tentunya dia merasa tidak enak sekali. 😦

***

Na zo’n anderhalve dag een gewone, rustige dag te hebben (vanmiddag speelde Sky zelfs erg enthousiast buiten in de speeltuin), worden we vanavond weer opgeschrikt toen Sky, zo’n half uur nadat ze haar avondeten op had, al haar buikinhoud op de vloer (en op ons) gooide. Volgens haar voelde haar buik niet zo lekker. Maar kort daarna was ze alweer vrolijk (maar moe, want vanmorgen was ze iets eerder wakker dan normaal). We deden haar in bad en daarna lekker naar bed. Ik zat nog met haar de dag door te nemen toen ze vanuit haar lig positie ineens overeind schoot en weer alles eruit spuugde. Deken, dekbed, kussen, pyjama, tapijt…alles lag er onder. Zucht…met man en macht maakten we alles zo snel mogelijk schoon (de wasmachine draait nu in volle toeren) en zodra Sky redelijk schoon was (ze wilde echt niet nog een keer in bad) stopten we haar in onze grote bed. Ze viel bijna direct in slaap. We kijken morgen hoe het verder gaat. Of ze iets verkeerds heeft gegeten, of het toch een vorm van buikgriep is…zullen we morgen nog een keer beoordelen. Hopelijk wordt ze snel verlost van al deze ziekerige ellende…zo zielig om haar net na de tweede keer overgeven zo te zien huilen, omdat alles natuurlijk niet lekker is… 😦

blog2

falini…eehh…family!

Standard

blog

Malam ini di tempat tidur, sebelum dia mau pergi tidur, Sky mau memainkan sebuah cerita dulu dengan boneka rakun-nya. Ceritanya si rakun tersesat dan kehilangan rumahnya, dan kami membantunya menemukan rumahnya lagi (“rumahnya ada di bawah pohon, di kaki bukit yang paling tinggi, dekat air…”).
Lalu Sky berkata: “Dan dia juga mencari falini-nya.” Kata yang terakhir ini diucapkannya dengan ragu-ragu, matanya menatapku penuh tanda tanya. Aku juga harus berpikir dulu dan menjawab: “Falini? Maksudmu temannya Bambi?” Yah, akhir-akhir ini kami beberapa kali membaca buku cerita si rusa Bambi, dan satu-satunya kata yang muncul di pikiranku adalah Feline, teman perempuan Bambi.

Sky menggelengkan kepalanya: “Bukan..bukan itu.”
Dia berpikir beberapa detik, lalu melanjutkan (dengan sangat cemerlang): “Maksudku…sebuah grup! Tahu kan…ada papa, mama, dan adik-adik.”
Ooooo aku langsung mengerti maksudnya: “Oh, famili! Si rakun juga kehilangan familinya!”
Sky senang sekali bahwa aku mengerti yang mau dia katakan. Kata ‘famili’ itu ternyata masih agak susah untuknya, sesudahnya dia masih beberapa kali mengulang bilang ‘falini’ atau ‘falimi’. Tapi cerdik banget ya caranya menjelaskan yang mau dia katakan, kami bangga sekali padanya! 🙂

***

Vanavond in bed, voordat ze ging slapen, wilde Sky nog een verhaaltje met haar wasbeer-knuffel naspelen. Wasbeertje was zijn huisje kwijt en we hielpen hem zoeken (“huisje is onder de boom, onderaan de hoogste heuvel, bij het water…”).
Toen zei Sky: “En hij zoekt ook zijn falini.” Het laatste woord zei ze met twijfel, haar ogen aan mij gericht vol met vragen. Ik moest even nadenken en zei toen: “Falini? Vriendin van Bambi bedoel je?” Tja, we hebben de laatste dagen een paar keer de Bambi-boeken voorgelezen en het enige wat direct in mij voorkwam is het woord ‘Feline’ van het Bambi verhaal.

Sky schudde haar hoofd: “Nee nee…niet die.”
Ze dacht een paar seconde na en zei toen, heel briljant: “Ik bedoel…een groep! Je weet…papa, mama, en zijn zusjes.”
Ooooo ik begreep haar direct: “Oh, familie! Wasbeertje is zijn familie ook kwijt!”
Sky was super blij dat ik haar begreep. Het woord is blijkbaar moeilijk voor haar, een paar keer daarna zei ze nog ‘falini’ of ‘falimi’ in plaats van familie. Maar wat super goed van haar dat ze zo duidelijk kon uitleggen wat ze bedoelde, super trots op haar! 🙂

she’s got impetigo :(

Standard

blog4Kemarin lusa kami mulai melihat bercak-bercak merah di bawah bibirnya. Kemarin salah satu bercaknya (persis di bibirnya) menjadi kering dan mengelupas, dan yang satunya (di bawah bibirnya) mulai berisi cairan dan membesar. Ohhh tidakkk… Awalnya kami mengira ini sariawan/herpes bibir biasa (yang mana 75% orang di sini membawa virusnya di dalam tubuh dan sekitar 20%nya sering kumat, untungnya aku dan Joop tidak termasuk di antaranya). Dengan dugaan itu pula kami menelepon sekolahnya tadi pagi untuk menanyakan apakah dia boleh masuk sekolah hari ini. Tidak masalah, jawab Ibu guru. Pulang sekolah kami langsung pergi ke apotik untuk membeli salep. Tapi oleh Ibu apotekernya kami disuruh pergi ke dokter dulu, karena dia menduga sesuatu hal yang lain. Dugaannya langsung dikonfirmasi oleh Ibu asisten dokter (dan sesudahnya aku ditelpon sekali lagi sesudah si asisten berdiskusi dengan dokter): Ini bukan herpes bibir biasa, tapi Impetigo, penyakit infeksi kulit.

Herpes bibir biasanya hanya muncul di satu lokasi, sedangkan Impetigo tersebar. Herpes penyebabnya virus, sedangkan Impetigo bakteri. Untung ini penyakit kulit yang sangat umum ditemui pada anak-anak, dan beda dengan herpes ini tidak mudah terulang lagi, dan juga tidak akan meninggalkan bekas. Kami mendapat salep antibiotika (asam fucidin) untuk membunuh bakteri, dan harus menyemirnya dua kali sehari sampai sembuh.

Kami juga langsung mengabari sekolah Sky tentang penyakit ini, tapi mereka bilang bahwa Sky boleh saja masuk sekolah, tidak masalah. Bakterinya sangat mudah menular, dan kemungkinan besar sudah ada di mana-mana bahkan sebelum hasilnya mulai muncul pada Sky. Betapapun aneh kedengarannya, tidak ada gunanya kami memingit Sky di rumah. Dan sebetulnya, tidak semua anak akan sakit kalau tertular bakteri ini (orang dewasa biasanya hanya membawa bakterinya tanpa menjadi sakit). Bakteri ini butuh ‘bukaan’ untuk masuk ke dalam tubuh. Dan kami tahu persis bagaimana bisa terjadi pada Sky. Dia tentunya baru saja sakit. Daya tahan tubuhnya sedang rendah, bibirnya memang sempat pecah karena panas dalam, dan di sela-selanya kemungkinan dia menyentuh mainan atau hal lain yang ada bakterinya. Jadilah langsung ketularan. Omong-omong, nama Belanda penyakit ini lucu banget: krentenbaard (= janggut kismis). Aku dan Sky geli sendiri waktu mendengarnya dari asisten dokter: ada kismis di janggut! Hehehe…

***

Eergisteren zagen we al wat rode plekjes onder haar lippen. Gisteren vormde een van de plekjes (op haar lip) een korst, en de andere (net onder haar lip) wordt langzaam gevuld met vocht. Ojeee… We dachten eerst dat het een gewone koortslip was, en met die mededeling hebben we haar school ook vanmorgen gebeld met de vraag of ze mocht komen spelen. Geen probleem was het antwoord. Na school zijn we direct naar de apotheek gegaan om zalf te halen, maar de apotheker stuurde ons naar de huisarts omdat zij andere vermoeden had. Haar vermoeden werd door de huisarts-assistente bevestigd (later werden we nogmaals teruggebeld nadat zij overlegd had met de huisarts): het is geen koortslip, maar krentenbaard.

Koortslip is meestal maar op één plek, en niet meerdere. En terwijl koortslip door een virus is veroorzaakt, is krentenbaard een bacteriële ziekte. Gelukkig vrij onschuldig en zal zich ook (als goed is) niet herhalen (anders dan koortslip) en ook geen littekens achterlaten. We krijgen een antibiotica-crème (fusidinezuur) om de bacteriën te doden en moeten het 2 keer per dag smeren op de plekjes.

Ook de school direct geïnformeerd maar Sky mag gewoon naar school gaan. De bacteriën zijn heel erg besmettelijk en ze zitten waarschijnlijk al overal voordat we überhaupt iets aan Sky kunnen zien. Hoe bizar het ook klinkt, het heeft dus geen zin om ons kind thuis te houden. En trouwens, niet alle kindjes (bij volwassenen groeien de bacteriën meestal niet door tot een echte ziekte) zullen direct ziek worden na een besmetting. De bacterie heeft een ‘opening’ nodig om in het lichaam te komen. En we weten hoe het bij Sky is gebeurt. Ze is natuurlijk net grieperig geweest. Lage weerstand, en gebarsten lippen, waarschijnlijk kwam ze dan in aanraking met besmette speelgoed, en voilà! De krentenbaard is in volle gang! Grappige naam trouwens. Sky en ik moesten wel om lachen nadat we het gehoord hebben van de huisarts-assistente. Krenten op je baard! Hihihi…