Monthly Archives: August 2013

pulling and pushing

Standard

blog

Advertisements

the stair, the cat and djembe video’s

Standard

blog

Tangga memang menarik banget buat Sky. Aturan dari kami: di tangga nggak boleh melakukan hal yang aneh-aneh. Dan aturan seperti itu memang perlu, karena ini daftar hal yang mau dia lakukan di atas, atau di tengah-tengah tangga: mau menari dan meloncat-loncat, mau memegang pegangan tangga sendiri dan mencoba naik seperti orang dewasa, tiba-tiba berhenti dan berputar di tengah tangga dan mau turun (dia belum boleh turun tangga sendiri, masih selalu kami gendong), membawa sepatunya, menaruhnya di tengah tangga lalu dijangkau lagi dari atas…pokoknya aneh-aneh deh idenya.

Update tentang Louis si kucing: tampaknya dia sudah terbiasa dengan rumah baru. Suka banget nongkrong di taman belakang. Sampai sekarang sih belum pernah terlihat meloncat naik pagar. Memang sepertinya kucing rumahan sejati sih, jadi mungkin dia bakal berkeliaran seputar rumah dan taman saja. Sudah berkenalan dengan Tommy, kucing tetangga. Pertama kalinya mereka bertemu, Tommy mendesis dan menggeram kepada Louis, tapi sekarang sudah tidak lagi. Biasanya hanya saling memandang saja atau Louis yang mengeong-ngeong (mungkin mau bilang: berteman yukk? hehehe).

Dan betapa beruntungnya kami punya tetangga seperti Janske. Baik dan perhatian banget. Kami memberitahunya tentang ‘masalah’ Sky di workshop musik kemarin, bahwa Sky panik dengan kombinasi suara-suara keras di lingkungan baru. Janske memberi beberapa tips dan meminjami kami kotak perkusi dan djembe miliknya (semacam tambur atau kendang). Jadi kami bisa pelan-pelan melatih Sky dan membiasakannya mendengar suara keras. Setidaknya ini satu faktor yang bisa kami latih sendiri. Di rumah sendiri, dengan orang tuanya sendiri…jadi tinggal suara dan musiknya yang harus dibiasakan. Di video ini bisa dilihat bagaimana reaksinya waktu pertama kali mendengar djembe dimainkan, bahwa dia tidak suka dan mau kabur (dan ini sebetulnya juga bukan yang pertama banget, tapi reaksi seperti ini yang kami lihat juga di workshop). Tapi setelah sekitar 3 hari berlatih: di setiap momen yang menyenangkan kami memainkan djembe, bermusik bersama papa dan mama…bisa dilihat di sini bagaimana Sky sekarang bereaksi terhadap si djembe!!! Kemajuan yang luar biasa, wahh kami senang sekali! 🙂

Dan ini video terbaru dari hari in: Sky yang tertawa geli waktu menabrak-nabrakkan rak bumbu di dapur. 🙂

***

De trap…bijzonder interessant natuurlijk! Ze mag op de trap geen gekke dingen doen van ons, en zo’n regel is wel nodig want dit is een lijst van wat ze wilde doen op de trap: dansen en springen, zelf de trapleuning vasthouden en zo naar boven ‘lopen’, ineens draaien en naar beneden wil gaan (ze mag nog niet zelf naar beneden, altijd door ons gedragen), haar schoenen meenemen en in het midden van de trap zetten om later weer terug te pakken…

Een update van Louis de kat: hij is al helemaal gewend aan ons nieuwe huis. Vindt het heerlijk om in de tuin te zitten. We hebben hem tot nu toe nog nooit zien de schutting proberen op te springen. Hij is sowieso een huismus (eh, huiskat bedoel ik…) dus misschien zal hij altijd rond het huis en tuin dwarrelen. Wel heeft hij al kennisgemaakt met Tommy, onze buurkat. De eerste keer siste en blaasde Tommy naar Louis, maar nu doet hij het niet meer. Kijken ze elkaar alleen aan of Louis geeft een miauwtje (misschien iets van: zullen we vriendjes worden? hihi).

En wat een lieve, attente buurvrouw hebben we toch! Boffen we enorm met Janske. We vertelden haar het “probleem” van Sky tijdens de muziek workshop, dat ze overstuur raakte van al de geluiden in de nieuwe omgeving. Heeft Janske ons wat tips verteld en haar djembe en percussie-box geleend. Kunnen we rustig Sky laten wennen met harde geluiden. Dat is minstens één variabel dat wij kunnen verbeteren. In eigen huis, met haar eigen ouders…nu moet Sky alleen wennen aan de harde geluiden. Je ziet hier in deze video toen zij voor het eerst de djembe hoort, dat zij het niks vond (dit is eigenlijk niet eens de eerste keer, maar zo’n reactie hebben we dus ook gehad aan het begin van de workshop). Maar na 3 dagen oefenen: bij elke leuke momenten de djembe trommelen, met mama en papa samen muziek maken… zie hier nu hoe Sky met de djembe reageert!!! Wat een mooie vooruitgang, jippieee! 🙂

En hier nog een lachende-Sky-video van vandaag. 🙂

thanks for all the cards!

Standard

blog

Terima kasih banyak untuk semua kartu ucapan selamat pindah rumahnya, menyenangkan sekali! Banyak yang khusus ditujukan untuk Sky, dia suka banget lho (dia sudah mulai mengenali huruf-huruf yang membentuk namanya: es – ka – ye!), terutama yang bergambar binatang dan balon sangat menarik perhatiannya.

***

Heel veel dank voor al de verhuiskaartjes, erg lief allemaal! Veel zijn ook speciaal voor Sky gekomen, vond ze super leuk (ze herkent nu de letters die haar naam vormen: es – ka – ay!), vooral dieren en ballonnen zijn altijd een groot succes.

what about…sleeping?

Standard

slapen met teddy 3 -kkSelalu banyak yang bisa ditulis tentang Sky dan pola tidurnya, dan beberapa hari terakhir ini kami lagi-lagi mengalami periode tidur yang ‘istimewa’, baik dari segi positif maupun negatif. Tulisan ini akan dimulai dengan sisi yang kurang menyenangkan dulu, supaya nanti bisa ditutup dengan cerita yang menyenangkan. Sudah beberapa hari ini tidur Sky gelisah. Padahal waktu baru pindah malah bisa tidur nyenyak. Beberapa malam ini dia mengeluarkan suara-suara yang membuat kami terbangun, biarpun kami tidak perlu menengoknya karena suaranya cuma sebentar banget. Beberapa kali terbangun sambil menangis jam 10 atau 11 malam, dan sering terbangun lagi jam 5 subuh, memanggil-manggil “mamaaa”. Kalau ditenangkan biasanya bisa tidur lagi sebentar, sampai jam 6. Membawanya tidur malam sekarang susah luar biasa dan prosesnya lama banget. Seperti malam ini, menangis dulu sekeras-kerasnya selama tiga perempat jam, sampai kami hampir menghabiskan setengah tissue wc untuk membersihkan hidung dan air matanya. Di malam sebelumnya tiba-tiba dia memanggil-manggil kami lagi, ritsleting kantung tidurnya sudah dia buka sampai setengah dan bilang “nas…nasss” (= panas), dan ngotot minta kami membuka kantungnya. Tapi paginya (percuma kalau diselimuti, langsung ditendang terbuka) kami melihatnya sudah menaikkan satu kaki dan mau memanjat ranjang, bahaya banget! Malam ini dia mau masuk ke kantung tidurnya lagi sih, tapi kalau lain kali dia menolak lagi mungkin kami berpikir untuk melepas 3 jeruji ranjangnya yang tengah. Memang bisa begitu, 3 jeruji itu memang dirancang supaya bisa dicopot dengan tujuan supaya anak-anak yang hobi memanjat jadi justru bisa keluar masuk ranjang sendiri. Tapi yah, bakal repot untuk membuatnya masuk ke ranjang kalau sudah begitu ya. Kemarin lusa juga tidur malamnya heboh banget. Dalam perjalanan pulang dari pesta ultahnya Yarah dia tertidur di mobil selama 3 perempat jam, kecapekan. Tapi itu berarti dia tidur sampai jam 6 kurang seperempat, dan sesudahnya tentu saja dia tidak bisa cepat-cepat tidur lagi. Toh dia minta naik ke atas sendiri sekitar jam setengah 8. Dua jam (!!!) kemudian dia baru tertidur! Selama dua jam itu entah sudah berapa kali mama dan papa bergantian naik turun tangga untuk menghibur, menenangkan dan menidurkannya. Dan tentu saja pagi berikutnya tetap terbangun persis jam 6 pagi…

Secara umum dia sekarang suka banget ngobrol dan ngoceh di ranjang. Lucu banget! Kalau kami menguping setelah meninggalkannya di kamar maka kami mendengar dia berbicara pada boneka beruang, boneka monyet dan kedua smurf. Bahasanya campur aduk, seperti ini: “mana…manaaa? ooo daar! (= di sana) Pici baju? (= pakai baju?), ya ya…mooi!! (= bagus)” Hehehe, lucu ya! Lalu kami mendengar dia ‘menghitung’ jeruji ranjangnya, dan memanggil ‘mamaaa’ karena dia membuang semua bonekanya ke lantai, atau karena mau minta dipegangi tangannya sambil tidur-tiduran… Setiap 5 atau 10 menit dia memanggil lagi ‘mamaaa’, sudah ahli sekarang kalau memanggil seperti itu. Yang juga lucu adalah bahwa dia sekarang benar-benar sadar bahwa boneka beruang teddy besar dan kecil adalah teman tidurnya. Keduanya harus tidur di sebelahnya (juga telungkup seperti dia sendiri), sambil berhadap-hadapan supaya dia bisa bicara kepada mereka sampai dia jatuh tertidur… Sejak hari kedua setelah pindahan kami menidurkannya di atas, di kamarnya sendiri kalau tidur siang. Jadi tidak lagi di ruang keluarga. Berhasil tuh. Dia langsung mengerti, kalau dia siang-siang capek, atau kalau sudah antara jam 12 dan setengah 1 siang, dia harus naik ke atas. Kadang dia tidak bisa langsung tidur, jadi mama harus membacakannya dua buku dan bukan cuma satu, tapi biasanya dia lumayan gampang ditidurkan. Biarpun tidur siangnya nggak pernah lama, biasanya sekitar 1 jam 15 menit (tapi siang ini: cuma setengah jam…SETENGAH JAM!! Duhhh…). Kami sebetulnya sudah bersyukur banget kalau dia nggak menangis-nangis kalau dibawa tidur, kalau dia rada mau bekerjasama. Moga-moga di hari-hari mendatang tidur malamnya makin membaik ya, kan sekarang harusnya sudah agak terbiasa dengan rumah dan suasana yang baru. Capek banget kalau setiap kali, seperti malam ini, harus mendengarkannya menangis menjerit-jerit sampai hampir sejam dulu baru bisa agak tenang (padahal ditemani papa lho, sementara mama harus memasak di bawah untuk besok). Oya, baru sadar kalau tadi sebetulnya berjanji untuk menutup tulisan ini dengan hal-hal yang menyenangkan ya? Wah, gagal deh, hehe…

***

Er valt altijd veel te schrijven over ‘Sky en slapen’, en de laatste dagen hebben we weer een bijzondere slaap-periode meegemaakt, leuke dingen en minder leuke dingen. Laat ik maar met de minder leuke beginnen om zo met iets leuks te kunnen afsluiten. Nadat zij een paar dagen na de verhuizing goed heeft geslapen, slaapt ze nu alweer een paar nachten erg onrustig. Een paar keer kleine kreetjes geslaakt (waarvan we wel wakker zijn geworden maar niet naar haar hoeven te gaan). Een paar keer om 10 of 11u ‘s avonds huilend wakker, en bijna altijd wéér wakker om 5u, “mamaaa” roepend. Met een beetje geluk kunnen we haar weer in slaap sussen tot ongeveer om 6u. ‘s Avonds duurt het ritueel om haar in bed te brengen nu erg lang, omdat het erg moeilijk is om haar te laten slapen. Bij een paar avonden, zoals vanavond, huilt ze eerst de hele hemel en aarde bij elkaar en hebben we een halve toiletrol nodig om haar tranen te drogen en haar neus te snuiten. Bij andere avonden heeft ze haar slaapzak half opengeritst en wil ze er per se vanaf omdat ze het warm heeft (zei ze: ‘nas…nasss’ (afkorting van ‘panas’ = ‘warm’). Maar ‘s morgens troffen we haar dan met een been boven op de spijlen, super gevaarlijk! Vanavond wil ze gewoon weer in haar slaapzak, maar als ze dat weer weigert denken we om de midden-spijlen weg te halen. Dat kan, er zijn 3 spijlen die losgemaakt kunnen worden, speciaal voor dreumessen die het bed proberen uit te klimmen! Eergisteren was het helemaal een drama. Ze heeft op de terugweg van het verjaardagsfeest van Yarah 3 kwartier geslapen in de auto, moe was ze. Dat was dus tot kwart voor 6, en daarna kon ze natuurlijk niet snel weer naar bed. Toch wilde ze om half 8 naar boven, maar 2 uur later (!!!) viel ze pas in slaap! Mama en papa hebben om de beurt ontelbare keren de trappen gelopen om haar elke keer te sussen, of gewoon om haar te vertellen dat ze echt moest proberen te gaan slapen. En vanmorgen natuurlijk weer stip om 6u wakker…

Over het algemeen wil ze nu vooral veel praten en babbelen in bed. Dat is dan weer erg schattig! Als we haar achterlaten dan horen we haar tegen de beertjes, de aap en de smurfen praten. Een mix van talen, zoals dit: “mana…manaa…? (= ‘waar?’), ooo daar!! Pitji badju? (= ‘kleren aantrekken?’ maar niet helemaal goed gesproken hoor), ja ja…mooiiii!!!” Hihihi…leuk hè! Dan horen we haar de spijlen tellen, dan weer roept ze ‘mamaaa’ omdat ze alle knuffels op de grond heeft gegooid, of gewoon omdat mama haar handje even moet vasthouden…Elke 5 of 10 minuten roept ze steeds ‘mamaaa’, dát heeft ze nu echt goed geleerd. Ook leuk is dat ze nu echt gezelschap vindt aan de grote en kleine teddy. Ze moeten naast haar gaan slapen (ook op de buik), hun gezichten tegenover elkaar…praat ze tegen hun totdat ze in slaap valt… Sinds dag 2 na de verhuizing hebben we haar ‘s middags ook boven laten slapen, dus niet meer in de woonkamer. En het is goed gelukt. Zij went heel snel, eigenlijk meteen. Nu weet ze dat als zij ‘s middags moe is, of als het al tussen 12u en half 1 is, dat ze naar boven moet. Soms kan ze nog niet slapen, dan moet mama 2 boeken ipv 1 voorlezen en daarna ook langer bij haar blijven, maar meestal gaat het makkelijk. Erg lang slaapt ze ‘s middags niet, zo rond 1 uur en 15min (vanmiddag: een half uur…een HALF UUR!! Zucht…). Maar we zijn al dankbaar als zij gewoon zonder huilen een beetje wil meewerken met het slapengaan. En nu ‘s avonds nog, hopelijk gaat het beter in de komende dagen (nu de spanning van de verhuizing een beetje er af is). Laatste update van vanavond: eerst 3 kwartier keihard zitten huilen voordat ze een beetje tot rust kwam (en dat alles terwijl papa bij haar bleef. Mama moest beneden koken voor morgen…) Heb ik al gezegd dat dit allemaal erg vermoeiend is? Oeps, ik besef nu dat het niet gelukt is om dit stukje met wat leuks af te sluiten…

she can be happy, she can be upset…

Standard

Siang tadi kami mengunjungi Rotterdam lagi, untuk menghadiri pesta ulang tahun Yarah (anak tetangga sebelah dulu di apartemen). Mau tidak mau kami jadi ingat saat Sky ultah yang pertama. 5 bulan yang lalu, betapa cepatnya dia tumbuh sejak saat itu. Sudah total bukan bayi lagi, sudah jadi anak-anak. Beda sekali dengan anak-anak kecil lain yang juga menghadiri pesta, yang masih merangkak-rangkak atau baru belajar berjalan. Pestanya sendiri seru sekali. Banyak anak dan bayi, makanannya enak banget (karena ini bukan pesta khas orang Belanda yang biasanya menyuguhkan tart dan kue-kue manis saja, melainkan makan nasi dan mi goreng, ayam gurih dan daging marinade…hmmm!!!), dan Sky juga tampak menikmati suasananya dan tingkah lakunya menyenangkan: ingin tahu tapi tidak kasar, dan suka bermain-main tapi tidak nakal. Lain sekali dengan yang kami alami kemarin lusa…

Ini sebetulnya alasan utama kami kenapa memutuskan untuk pindah duluan ke rumah baru tanpa meubel-meubel yang besar. Meubel baru bisa dipindah hari Jumat karena menyewa mobil box (ini kompilasi film singkat dari tukang angkat-angkat kami yang berotot, hehe), tapi hari Kamis sore ada acara dari sebuah organisasi, mereka “membuka pintu”nya dan pengunjung bisa mengikuti kegiatan-kegiatan workshop secara cuma-cuma. Kalau tertarik dan cocok bisa mendaftar untuk kursus yang lebih lama di organisasi ini. Nah, ada workshop “musik bersama anak” yang membuat kami tertarik. Kami ingin mengikutkan Sky ke sebuah aktivitas, juga untuk membuatnya terbiasa dengan anak-anak lain. Workshop ini sepertinya menarik, juga sebagai tes untuk melihat reaksinya. Wah, reaksinya menakjubkan… Kami datang sedikit lebih awal untuk membuat Sky terbiasa dengan suasananya. Makan sup tomat dan roti dulu. Sebetulnya setelah itu Sky sudah agak tidak tenang, malah sudah sempat minta pulang. Lalu workshop-nya mulai, terlambat seperempat jam. Cuma ada satu Ibu lain (yang betul-betul tidak ramah) bersama tiga anaknya (yang paling kecil umurnya persis Sky, tapi belum bisa berjalan atau bicara). Pemimpin workshop-nya seorang Ibu yang artistik, membawa gitar dan pertama-tama menyapa setiap anak dengan boneka kurcaci yang bisa main cilukba (untuk menarik perhatian anak). Lalu setiap anak boleh memegang satu kurcaci. Tapi waktu harus mengembalikannya Sky langsung menangis keras-keras. Awalnya kami kira itu karena dia harus mengembalikan si kurcaci lucu, jadi kami menenangkannya dan workshop bisa dilanjutkan. Setelahnya menyanyi bersama. Lagunya dia kenal, jadi dia cukup tenang, biarpun menempel erat-erat pada mama. Tapi lagu berikutnya adalah lagu yang disertai aksi, jadi kami harus ikut berjalan, menari, menghentakkan kaki dan berlari-lari. Nahhh Sky langsung menangis menjerit-jerit, menunjuk-nunjuk ke pintu dan berkata ‘ke sana…ke sanaaa!!’. Jadi kami terpaksa pamitan kepada semua yang hadir. Di luar Sky menjadi tenang, tinggal kami yang garuk-garuk kepala atas apa yang baru saja terjadi. Kenapa ya reaksinya seheboh itu? Entahlah! Siangnya tidurnya bagus, sudah makan kenyang, dan kalau bertemu orang asing juga biasanya cukup berani berkomunikasi, bahkan berani menari bersama tetangga baru dan teman Joop. Tapi memang belum pernah di sebuah kelas, dan tidak seramai kemarin itu (dengan suara-suara keras). Mungkin memang semuanya ini terlalu banyak buatnya… Tapi sekarang kami harus berpikir keras apakah Sky bakal kami ikutkan ke kursus ini atau tidak (kursusnya mulai tanggal 3 September, totalnya 15 pertemuan, setiap hari Selasa pagi selama tiga perempat jam). Ibu tetanggan kami (yang seorang guru untuk anak-anak berkebutuhan khusus) menasihati kami untuk tetap mengikutkan Sky di kursus ini, dan bahwa Sky tidak terlalu kecil. Dia hanya harus membiasakan diri saja, jadi kami justru harus memberinya kesempatan untuk mencoba. Tapiii….kami pikir-pikir dulu yaa!

***

blog

Vanmiddag zijn we bij het verjaardagsfeest van Yarah (onze ex buurmeisje) geweest. En dan denken we toch terug aan Sky’s eerst verjaardagsfeest. Wat is zij alweer flink gegroeid in 5 maanden tijd. Echt een dreumes geworden, peuter bijna. Heel anders dan andere jongere kinderen die daar rondkruipen of -lopen. Het was erg gezellig bij het feest. Veel kindjes en babytjes, harstikke lekker eten (het is geen typisch Nederlandse feest met gebak en taart, maar met nasi en mie en kippetjes en vlees…hmmm!!!), en Sky deed het hartstikke goed met alles: nieuwsgierig maar niet brutaal, speels maar niet stout. Iets heel anders dan eergisteren…

Het is eigenlijk de reden waarom wij hebben besloten om de eerste dagen in ons huis te gaan “kamperen”, zonder de grote meubels. Vrijdag kunnen de meubels pas verhuisd worden (hier is trouwens een korte impressie van onze sterke verhuizers, hihi), maar donderdagmiddag was er een opendag van een stichting, waarvan wij ook een proef kunnen meedoen met de workshop “muziek met je kind”. We willen Sky graag een activiteit geven, en ook iets om haar aan andere kinderen te laten wennen. Dit lijkt ons een mooie kans, ook om te kijken hoe Sky reageert. Nou, dat hebben we geweten… We zijn al iets eerder aanwezig om Sky te laten wennen. Eerst soep met brood gegeten. Maar daarna werd Sky eigenlijk al een beetje onrustig, wilde al naar huis. Toen begon de workshop, een kwartier te laat. Er was alleen één ander gezin (een chagrijnige moeder met 3 kindjes waarvan de jongste exact even oud als Sky is, maar kan nog niet lopen of praten). De leidster was een kunst-achtige mevrouw met een gitaar die eerst met een kiekeboe kabouter het ijs probeerde te breken, en daarna ook met belletjes enzo. Bij het teruggeven van de kaboutertjes ging Sky ineens vreselijk huilen. We dachten dat het omdat zij dat leuke dingetje terug moest geven, dus troostten we haar en ging de workshop verder. Bij het zingen van “op een grote paddenstoel…” was Sky vrij rustig, wel aan mama geklemd. Maar bij het volgende lied waarbij ook gelopen, gedanst, gestampt en gerend moest worden werd zij weer erg overstuur, wees ze naar de deur en zei ‘daar…daarrr!!’. Dus toen moesten we ons verontschuldigen aan iedereen en gingen we naar huis. Buiten werd Sky direct rustig en krabden we aan ons hoofd door wat er zojuist was gebeurt. Waarom reageerde ze zo? Geen idee!! Ze heeft erg goed geslapen, heeft goed gegeten en gedronken, en tot nu toe durft ze wel altijd bij een vreemde iets te ondernemen, te geven of zelfs te gaan dansen. Maar nog nooit klasikaal, en niet bij zo’n drukte. Misschien was het gewoon allemaal ineens teveel voor haar… Maar nu moeten we goed nadenken of we Sky nog steeds willen inschrijven of niet (de cursus begint 3 september en duurt 15 ontmoetingen, elke dinsdagmorgen, 3 kwartier lang). Van onze buurvrouw (een remedial teacher) hebben we te horen gekregen dat het juist goed is om het door te laten gaan (en dat Sky niet te jong voor is enzo). Maarrrr….even nadenken nog!

first days in our new house

Standard

blogLouis si kucing punya kasur baru, tapi siapa yang lebih suka duduk di dalamnya (foto pertama)? Hehe… Padahal Sky juga punya kursi empuk baru lho, bergambar dua anjing favoritnya ‘Woezel dan Pip’ (foto kedua). Sky suka banget kursi barunya, dan juga praktis karena kami belum punya meja kursi di rumah. Jadi kalau makan Sky tahu bahwa dia harus duduk di kursi barunya.

Hari ini sudah hari kelima sejak kami tinggal di rumah baru (atau bisa juga disebut ‘berkemah’, hehe). Besok meubel-meubel besar datang (akan diboyong oleh Joop dan temannya), dan akhirnya komplit juga di rumah. Bisa membongkar dus-dus yang masih tersisa. Banyak yang sudah dibongkar dan dibereskan sih, tapi masih banyak juga sisanya. Tidak gampang membereskan barang-barang kalau ditunggui anak yang rasa ingin tahunya sebesar Sky, jadi sebagian besar baru bisa kami bongkar di malam hari. Prioritas utama di siang hari adalah untuk membuat Sky (dan Louis) cepat merasa kerasan di rumah baru, dan untuk mencoba sebanyak mungkin mengenali lingkungan sekitar rumah. Dan sebetulnya setelah 5 hari kami bisa bilang bahwa tujuan ini sudah tercapai!

Hari pertama Sky betul-betul kehilangan ritme. Rewel terus, dan malamnya butuh waktu 1,5 jam untuk meredakan rewelnya dan membuatnya mau tidur di kamar barunya. Untungnya dia langsung tidur semalaman penuh dan terbangun persis jam 6 pagi. Kami malah sudah terbangun setengah jam sebelumnya karena pekerja bangunan agak-agak gila, memukul-mukul tiang keras-keras sepagi itu, huh! Memang satu hal yang kurang menyenangkan bahwa justru saat ini banyak jalan di sekitar rumah kami yang sedang dibongkar, dan di seberang rumah kami sedang dibangun sebuah gedung apartemen baru (untungnya lapangan hijau di antaranya tidak kena gusur).

Hari kedua sudah agak membaik. Mulai hari ketiga sampai sekarang Sky sudah menemukan ritmenya lagi. Tidurnya sudah bagus dan gampang lagi, makan dan bermain seperti biasanya, mau sering ke kebun atau minta keluar rumah, dan sudah ceria lagi. Aku masih agak kesulitan menemukan taman bermain di sekitar rumah. Sudah menemukan beberapa sih, tapi memang beda dengan di sekitar alamat lama kami. Masih harus membiasakan diri nih…

Beberapa hari awal kami masih mengurung Louis di rumah supaya dia terbiasa dulu dengan rumah barunya. Sekarang dia sudah boleh pergi ke kebun, tapi masih diawasi. Dia suka, tapi memang dasarnya penakut sih, susah, hehe…. Mengendus-endus dulu, lalu satu atau dua langkah ke luar, lalu lari lagi ke dalam. Begitulah langkah demi langkah dia akhirnya sekarang berani duduk di ujung kebun. Sudah bertemu juga dengan Tommy, kucing Janske (tetangga sebelah) waktu dia duduk di atas pagar pembatas. Tapi Tommy mendesis dan Louis langsung kabur ke dalam, hehe… Naik ke atas juga belum berani tuh. Dia memang nggak boleh masuk ke kamar tidur kami, jadi sebetulnya nggak banyak gunanya juga kalau dia naik ke atas, kecuali kalau dia mau mandi, hehe…

Dan kami sendiri? Kami juga makin merasa betah di rumah baru. Hari-hari terakhir ini kami bisa tidur nyenyak. Dan yang paling menyenangkan adalah kalau Sky juga merasa senang seperti yang kini kami lihat, membuat hidup jadi lebih hidup, kata iklan! 🙂

IMG_9756 -kk***

Louis onze kat heeft een nieuwe mand, maar zie hier wie het leuker vindt om erin te zitten (eerste foto)? Hihi… Terwijl Sky ook een nieuw Woezel-en-Pip zacht bankje heeft gekregen (tweede foto), wat ze trouwens super leuk vindt, en ook erg handig nu wij hier in huis nog geen tafels en stoelen hebben. Met eten weet Sky nu dat zij op die stoel moet gaan zitten.

Het is vandaag al dag 5 sinds wij in ons nieuwe huis wonen (of kamperen, zo kun je het ook noemen, hihi). Morgen komen de grote meubels (gaan Joop en Peter-Jan ophalen) en dan zijn we helemaal compleet. Kunnen de rest van de dozen ook uitgepakt worden. Er zijn er al een heleboel uitgepakt, maar er blijven nog best veel over. Het is niet makkelijk om spulletjes op te ruimen met een nieuwsgierige dreumes om je heen, dus het meeste gebeurt ‘s avonds. Overdag ligt mijn prioriteit om haar (en Louis) op hun gemak te stellen, om het huis snel thuis te laten voelen, en om de omgeving goed te verkennen. En na 5 dagen kunnen we zeggen dat het best gelukt is!

De eerste dag was Sky helemaal ontregeld. Veel huilen en jengelen overdag, en ‘s avonds duurde het 1,5 uur voordat zij van haar gehuil af was en wilde gaan slapen. Gelukkig sliep ze direct door, en exact om 6 uur ‘s morgens wakker geworden. We waren trouwens een half uurtje eerder al wakker gemaakt door de bouwvakkers die bezig waren, bah! Het is een klein minpuntje dat de straten overal rondom ons huis nu open liggen en er tegenover ons huis een nieuw appartementgebouw wordt gebouwd (wel met een groen veldje ertussen nog, gelukkig).

De tweede dag ging het al veel beter. De derde dag tot nu toe heeft Sky al helemaal haar ritme gevonden. Zij slaapt goed, eet en speelt als altijd, wil veel naar de tuin en naar buiten toe, en is helemaal vrolijk. Ik heb wel nog een beetje moeite mee met het vinden van speeltuinen in de buurt. Heb al een paar gevonden, maar wat speeltuinen betreft is het toch anders dan in de buurt van ons oude adres. Even wennen nog…

Louis hebben we de eerste dagen binnen gehouden om hem aan het nieuwe huis te laten wennen. Nu mag hij al naar de tuin toe, onder toezicht. Vindt hij leuk maar erg spannend allemaal. Eerst snuffelen, een of twee stapjes buiten en rent hij weer naar binnen. En zo gaat hij steeds verder. Tommy, de kat van Janske onze buurvrouw heeft hij al gezien (boven op de schutting), maar Tommy ging blazen en Louis rende snel naar binnen, hihihi… Naar boven ‘durft’ hij nog niet helemaal. Hij mag ook trouwens niet in beide slaapkamers komen, dus het heeft eigenlijk niet zoveel zin om naar boven te gaan, behalve als hij onder de douche wil, hihi…

En wij? Wij voelen ons steeds meer en meer thuis. De laatste dagen hebben we heerlijk geslapen. En het scheelt echt heel erg als Sky het naar haar zin heeft, dan voelen wij ons ook een stuk vrolijker! 🙂