Tag Archives: parenting

Kids birthday party in Spain

Standard

blog9

Yesterday, Sunday, we had a birthday party of one of Sky’s classmates. The Sunday before we also had a similar party, our first children party in Spain. 3 of Sky’s classmates celebrated their birthday together. Now we have experienced two parties, I can write something about it. Can’t avoid to compare it with what we are used to in the Netherlands (and although I have never been in a kids party in Indonesia myself, I will also tell about it a little, based on what my friends shared through social media’s).

Here in Spain, the whole class is invited. Not only the children, but also the parents, brothers and sisters. So if the whole class would come together with the families, there could be about 100 people in the party! Not that it was the case last Sundays. Not all children could come, and there were 40-60 people in each of both parties. That’s still a big number though! In the Netherlands, it’s normal that the birthday child may invite friends as many as her age to-be, or plus 1 or 2, but no more. For sure not the whole class. And the parents would drop the kids off and pick them up again. Usually the party will be held either at home (with some activites), or somewhere else like a playground, animal farm, zoo, museum, or other organized activites. Mostly are held on Wednesday afternoon because the school ends just before lunch, or otherwise after school on other days when the school ends at 3 p.m. This article describes the Dutch kids party really well, if you would like another read on this subject (it’s actually quite the opposite point of view as what I experienced here, because the author is a Mexican lady living in the Netherlands, and I have just moved from the Netherlands to Spain!).

blog3

Since the school ends quite late here in Spain, the birthdays are normally celebrated in the weekends, usually on Sundays. The first birthday we had was held in a learning centre in the middle of our city. As I said, there were 3 children who had their birthday celebrated together because the dates are close to each other. The children were invited for a robot/programming/science workshop, which they were all beyond enthousiastic about. It’s a close workshop, which means the parents can just drop the children off and leave. But it didn’t happen. Noone left after dropping off. Instead we all went to a cafe nearby and got a cup of coffee. And talked, and socialized…until we could pick up the children again. Then we cut the birthday cakes, sang Happy Birthday and the kids opened their presents.

blog9a

 

There was a bit of commotion about the presents beforehands. A parent didn’t want the child to get too many gifts. An option was to donate or collect some money for the party givers. But finally it was “decided” (not sure how and by whom, it just happened) that noone should give money nor gifts, nothing. The parents of the birthday child will buy the gift themselves (only 1, as far as I can see). The idea behind this is that every child will eventually celebrate his or her birthday this year. So at the end it will come to an equality. The important thing is that everyone will have a good time, enjoy the parties and get to know each other better.

blog8

There are some non-Spanish parents in the class and they just can’t understand this system. Well, I’m one of them of course, but I’d rather say I have some pro’s and con’s regarding this idea. It’s such a social and noble system. I observe such parties to be held also in Indonesia. Where the whole class is invited, often the parents too. With the intention to have a good time together. The difference is about the gifts, there a child would receive a huge pile of gifts from everyone, and often the party has a certain theme, where the decorations and the cakes and the treats will all be in style (if you have the money, of course…).

Another pro point: Because the parents stay at the party, it’s really an opportunity to meet and get along. After two parties I start to recognize some faces, and even be able to link them to their children! Not easy for an introvert like me, but I also managed to have a chit-chat, practice my basic Spanish, and even talk about many different things with some of the parents whom I normally wouldn’t be able to talk with.

blog5

Now the con’s: The same social system can also put pressures on one’s shoulder. Although a mother assured me it’s absolutely okay not to follow this system, there will be for sure a pinch of guilty feeling if you decide, for example, not to invite the whole class. Because your daughter has been invited by everyone, and you don’t do the same!

And it’s well known here in Spain, to put families (in this case the class, or the class’ decision) way above your own sentiments. An example: the parents of the second birthday party actually would like to collect some money, but change their mind when the group decided not to do so. But these parents are “alone”, I mean it’s not a joined birthday party, which means they have to spend a lot of money and organize everything for the party themselves. It was a fun party by the way. We all had a train ride around the park and afterwards the children could play in the big playground while the parents gathered around the picnic table, or played with their kids.

blog4

The social issue and follow-the-majority is not something I can judge. It’s highly cultural and country-related, I believe. Maybe I’ve been living too long in the Netherlands to find that having 100 people at a children party is just not so efficient. And that everyone should be free to choose what he wants and who he would like to invite. Some people think it’s so harsh to exclude some kids by not inviting them to your party. Other would say it’s like the life itself, you won’t always be invited to every occasion. That children should deal with disappointment. The truth is, it doesn’t matter. I never saw Sky being disappointed by not being invited. Maybe it’s in her character, but children are flexible and they can handle things and emotion more than what we’re thinking of.

blog7

On the other hand, based on what I experienced so far, the parties here are way more relaxed and easy going. No excessive food nor gifts. No time limit when the party should end (sometimes even no exact time when to start…not always handy, but okay…). No pressure to talk with someone you don’t really match (although they do love to talk here! But it’s so different than when you have to sit in a circle in the livingroom like the usual Dutch birthday party). And the gifts part…I think it’s such a good idea! One ‘big’ gift only, from the parents. Not 25 ‘small’ ones you barely will use. We still keep Sky’s birthday gifts from last year. From the 5 gifts she received from her friends, 1 hasn’t been used at all, 2 are used only a little bit, 1 is given away (with her permission) and the last one is somewhere in her drawer.

So at the end…. I still don’t know. The pro’s and con’s will stay for a while, I suppose. Meanwhile we will observe and experience more. And for Sky’s birthday; we have told her that she may choose. If she chooses to have a Dutch party style by inviting only some kids she really loves to play with, it’s fine. But if she chooses to join the class and invites everyone, it’s also good (but then I would try to find some b-day partners, I think, haha…). We’ll see!!! 馃槈

blog6

Advertisements

worry

Standard

blog5

Mothers are made to worry, especially when it comes to their little ones.

I’m worry if Sky would be okay with our big move. If she would like our new house here in Spain, with us busy settling things down and learning the language and everything new around us…

I’m worry, because she will soon enter a new school and learn 3 new languages at once. Three!!! Which means she will be in a new environment, with all new teachers and kids who all speak languages she does not understand yet. We try our best to teach her some English the past half year, but that’s so far from enough. At least, that’s my worry…

And she is such an observant girl. Not shy, like some people might think at first sight. She would not jump into anything before she’s comfortable enough with it. She needs to watch and understand the situation first, and it might take some times. Maybe she would not easily make friends in her new class… At least, that’s my worry…

I was reading her new school schedule and oh what a long day they will make at school. Much longer than the school days in the Netherlands, almost 2 hours longer! Wouldn’t she be too tired? And their lunch start at 13.20!! Oh my, that’s so late! At her previous school the kids would have lunch at 12 (and at home also)! And she’s such an eater, will get cranky when her tummy rumbles. Poor little girl… At least, that’s my worry…

blog2

But then,

She has never complained ever since we’re here. She always has a big smile on her face, and keep telling me what a beautiful house (with a big garden!) and a pretty green surrounding we now have in Spain. She is so sweet and helpful (what have I done to deserve this kid!)

We take her everywhere, from arranging some legal things (city hall, police office, parking office, other offices…) till shopping for the necessary home appliances (internet/tv/phone office, car dealers, electronics, diy-stores, garden and plants, water filter, outdoor furnitures, more diy stuff…) and she enjoys it all. Everything. Each of them is an adventure, and every single one is just as exciting. Whether it’s about finding a delicious dessert in the supermarket or to get our health insurance done at the bank. Whether it’s about wandering around the weekly city market or to register ourself in the city hall.

blog8
blog1And then,

We got our first playdate. With two other mothers with their daughters (in total 5 girls together with Sky, all about the same age and all will go to the same school). We met at the park, and the girls immediately played together like they have known each other for years. The moms had a blast too. But for me it’s so special to see how Sky seemed to be at her ease. How much fun she had although she might not understand all words said (almost all in English). How children can easily play together without having to worry.

blog6

And moms like me…well, we are made to worry. It’s in our nature, I guess. But with all things happening these weeks, to watch and see how Sky smoothly and joyfully enjoying her days…it relieves my worries a bit. The big move still has to happen, when she really goes to school, in 10 days. But I believe we have set a solid base to hop on. Let’s continue from that. 馃檪

blog7

kids philosophy and climbing

Standard

blog 5d

Sky: “Kenapa kita nggak pernah bertanya-tanya apakah kita sebetulnya betul-betul hidup?”

blog 5cAnak ini…dengannya kita bisa berdiskusi dan berfilosofi. “Dalam” kalau orang bilang, atau “jeru” dalam bahasa Jawa. Seru sih, tapi kadang bikin pusing juga, hehe…

Tentang bagaimana makhluk luar angkasa melihat ke kita (mungkin mereka menganggap hidup kita ini bukan hidup), tentang meninggal dunia (kapan kira-kira kamu bakal meninggal, mam?), tentang jatuh cinta, tentang berbagi makanan dengan mereka yang tidak punya makanan (kalau aku seorang koki, aku pasti akan membagi-bagi makanan buat orang-orang), tentang kapan seorang anak mulai boleh punya telepon sendiri, tentang kenapa anak sering tidak mendengar suara orang tuanya kalau sedang sibuk mengerjakan sesuatu (sungguh lho mam, bukannya aku nggak mau berbuat, tapi aku benar-benar nggak mendengar suaramu, sungguh!)
Ah, serunya. 馃檪

Di foto terlihat bagaimana akhir-akhir ini dia suka sekali memanjat-manjat dan bergelantungan. Makin canggih saja, dan makin bikin deg-degan. 馃槈

***

blog 5b
Sky: “Waarom vragen we ons nooit af of wij eigenlijk echt leven?”

Dit kind…met haar kun je z贸 leuk gaan filosoferen. Diep, soms heel diep. Leuk, maar ik krijg er soms wel hoofdpijn van…hehe…

Over hoe ruimtewezens naar ons kijken (misschien vinden zij ons leven geen leven), over doodgaan (wanneer ga jij dood, denk jij, mama?), over verliefdheid, over eten delen met mensen die geen eten hebben (als ik een kok zou zijn, zou ik eten aan de zwervers geven), over wanneer een kind een mobiele telefoon zou mogen krijgen, over waarom een kind vaak zijn ouders’ stem niet hoort als hij met iets bezig is (echt waar hoor mam, het is niet dat ik het niet wil doen, maar ik hoor jou gewoon niet, echt niet!)
Heerlijk! 馃檪

Op de foto’s is te zien hoe zij de laatste tijd veel klim- en bewegingskunstjes onder de knie heeft gekregen. 馃槈

blog 5f

blog 5

blog 5a

blog 5e

blog 5g

I love you soooo….

Standard

blog 1

Terinspirasi oleh cerita seekor kelinci kecil dan ayahnya yang setiap hari saling bertanya:聽‘coba tebak seberapa besar rasa sayangku padamu?’, sudah beberapa waktu ini sebelum tidur kami dan Sky juga saling mengajukan pertanyaan yang sama.

Jawaban yang standar, seperti: sebanyak pasir di pantai, atau sebanyak bunga-bunga di taman, atau sebanyak bintang di langit, sudah menjadi terlalu biasa. Akhir-akhir ini kami (terutama Sky) makin kreatif saja mengarang jawabannya:

  • Aku sayangggg sekali padamu, seperti bulan yang bersinar. Karena dia bersinar tiap hari kan.
  • Aku sayangggg sekali padamu, sebanyak sejuta dan seratus juta dan enam belas dan seratus. Banyak kan itu?
  • Aku sayangggg sekali padamu, sampai zamannya dinosaurus. Tapi dino-nya sudah lama punah聽sih.
  • Aku sayangggg sekali padamu, sampai Belanda dipotong jadi kecil-kecil. Nah berarti kita semua sudah mati. Tapi akan terus tumbuh manusia-manusia baru, dan begitulah seterusnya, berulang dan berulang…
  • Aku sayangggg sekali padamu, seperti sebuah rumah yang dibagi-bagi sampai kecil sekali. Lebih kecil dan tipis dari selembar rambut.
  • Aku: Dan mama juga聽sayangggg sekali padamu, dari sini sampai ke pantai dan kembali lagi.
    Sky: Hmm…itu nggak terlalu jauh lho聽mama! Kita bikin jadi sampai Australia aja yuk?

NB: Semua foto adalah foto hari ini. Tadi kami mengunjungi sebuah food festival. Kombinasi cuaca cerah hangat, makanan dan minuman enak, suasana santai diiringi musik dari band di panggung…asyik banget! 馃檪

***

blog 1b

Ge茂nspireerd door het bekende verhaal van Grote haas en Hazeltje (‘raad eens hoeveel ik van je hou’), is het bij ons al een tijdje elke avond voor het slapen gaan dezelfde standaard vraag (en een zeer grote variaties aan antwoorden): “Hoeveel houd je van mij? Ik houd z贸veel van jou als… ”

De ‘bekende’ antwoorden hebben de revue al gepasseerd (zoveel als het zand op het strand, of als alle bloemen in de wei, of als sterren in de hemel). De laatste tijd zijn wij (vooral Sky) steeds creatiever聽met de antwoorden:

  • Ik houd z贸oo veel van jou, als de maan die schijnt. Want die schijnt elke dag.
  • Ik houd z贸oo veel van jou, zoveel miljoen en honderd miljoen en zestien. Dat is veel h猫?
  • Ik houd z贸oo veel van jou, tot de tijd van de dino’s. Maar die leven al lang niet meer.
  • Ik houd z贸oo veel van jou, tot Nederland in stukken wordt gehaakt. Nou dan zijn wij allemaal al dood. Maar er groeien weer nieuwe mensen, en zo gaat het maar door en door…
  • Ik houd z贸oo veel van jou, als een huis in heel veel kleine stukjes, nog kleiner dan een haartje.
  • Ik: En ik聽houd ook z贸oo veel van jou, van hier en naar het strand en dan weer terug.
    Sky: Hmm…dat is niet zo ver hoor mama! Zullen we daar Australi毛 van maken?

PS: Alle foto’s zijn van vandaag. We zijn naar een food festival geweest. De combinatie van heerlijk weer, lekker eten en drinken, gezellige plek met leuke bandjes op de achtergrond betekent gewoon… genieten! 馃檪

blog 1a

first bad word and new lettertype

Standard

blog 1Dia tersandung dus mainannya dan isinya berserakan kemana-mana. Tiba-tiba aku mendengarnya berkata: “sh*t”
Begitu saja, seolah-olah itu kata yang biasa diucapkan. Bahkan tidak memandangku saat mengucapkannya, melainkan langsung memunguti mainannya yang bertebaran. Aku terkesima, tidak mempercayai pendengaranku. Betulkah yang aku dengar tadi? Kata ‘kotor’ pertamanya?聽Wah, pasti ketularan di聽sekolah ini! Buset, baru 2 hari sekolah聽(1 hari penuh + 2 kali setengah hari) sudah begini! Pikiranku penuh tuduhan. Tapi tidak peduli dari mana dia belajar kata itu (dan tidak peduli apakah pendengaranku berfungsi baik atau tidak), aku bereaksi sebagaimana para orang tua kukira juga bakal bereaksi; bahwa kata itu tidak sopan dan aku tidak mau mendengarnya lagi. Bahwa kalau sesuatu tidak berjalan baik atau ada masalah kecil dia harus berkata seperti yang biasa dia katakan聽“ups / upsi (pupsi)” atau “oh oh”. Nah, sepertinya dia memahami penjelasan dan kata-kataku. Kita tunggu saja apakah memang begitu prakteknya. Walah walah…cepat sekali ya…belajarnya…

Ngomong-ngomong tentang cepat belajar:
Di hari pertamanya sekolah, kami (papa dan mama) boleh tinggal sebentar untuk melihat pengajaran di kelas. Karena tahun ajaran ini sekolahnya penuh sekali (satu kelas yang biasanya berisi 30 anak kali ini sampai 32 bahkan 34 anak), sekolah mengadakan tambahan tenaga pengajar, yang membawa anak-anak di grup terkecil bermain di kelas lain, 3 kali seminggu di pagi hari. Tapi karena hari itu Sky baru pertama kali hadir, dia boleh tinggal di kelas normalnya bersama anak-anak yang sedikit lebih besar (kelas Sky itu dobel, jadi grup 1 dan 2 bersama. Yang grup 2 berumur 5-6 tahun). Anak-anak ini kebetulan sedang belajar huruf. Minggu ini jadwalnya hurup ‘h’聽dan聽‘o’. Dan ternyata belajar hurufnya itu menggunakan huruf keriting, lain dengan yang selama ini kami pelajari di rumah.聽Sky tertarik sekali, dan mengikuti permainan huruf dengan penuh semangat.聽Siang itu cuaca cerah, aku bertanya apakah dia mau bermain di luar. Biasanya dia bakal menjawab ‘ya’, tapi kali ini jawabnya:聽“Enggak mama, aku mau mengetik di komputermu. Pakai huruf-huruf keriting. Boleh ya?” Hari berikutnya persis sama. Dia ingin sekali belajar huruf baru itu. Kami mengeprint poster berhuruf keriting (yang terlihat di bawah ini) dan menempelnya di sebelah meja belajarnya. Kalau dia memang mau belajar kami tentu bakal membantunya.

blog 2

***
Ze struikelde over haar speelgoed doosje, de inhoud vloog in het rond en ineens hoorde ik haar een woordje zeggen: “sh*t”
Gewoon koeltjes, alsof het een normaal woord is. Ze keek me niet eens aan聽maar begon gelijk het rondgevlogen speelgoed op te rapen. Ik stond perplex, kon mijn oren niet geloven. Heb ik het wel goed gehoord? Haar eerste scheld woordje? Moet wel op school geleerd hebben! En dat na welgeteld 2 dagen (1 + 2 keer half) op sKleine_letters_2chool gezeten te hebben! Mijn hoofd zat vol beschuldigingen. Maar ongeacht waar ze het geleerd heeft (en ongeacht of mijn oren het goed deden of niet), zei聽ik wat ik denk gezegd moet worden; dat ik dat woordje niet netjes vind en niet meer wil horen. Dat ze terug naar “oepsie (poepsie)” moet als iets niet goed is gegaan. Ze leek mijn woorden te begrijpen. En nu maar afwachten of het ook echt zo is. Tsjonge tsjonge…wat gaat dat allemaal snel…dat leren…

 

Over snel leren gesproken:
Op de eerste schooldag mochten we (papa en mama) even blijven zitten om te kijken hoe het in de klas gaat. Omdat de klassen dit schooljaar erg vol zitten (32 tot zelfs 34 kinderen per klas), heeft de school extra ondersteuning geregeld en gaan de kleinere kindjes met een andere juf 3 ochtenden spelen in een ander lokaal. Sky mocht blijven zitten omdat het haar eerste dag was. Toevallig gingen de grotere kindjes (groep 2, want Sky zit in de gemengde klas groep 1-2) aan de slag met letters. Ze hebben deze week de letters ‘h’ en ‘o’ om te leren. En dat doen ze dus met krulletjes letters. Anders dan wat we thuis tot nu toe geleerd hebben. Sky vond het reuze interessant. Die middag was het mooi weer en ik vroeg of zij buiten wilde spelen.聽Normaliter zal ze ‘ja’ zeggen, maar deze keer antwoordde ze: “Nee mama, ik wil graag op je computer tikken. En dan met krulletjes letters. Kan dat?” De dag daarna precies hetzelfde. Ze wil heel graag聽de nieuwe letters leren. Er hangt nu een poster met krulletjes letters naast haar tafeltje en als ze er naar vraagt zullen we het ook stap voor stap samen bestuderen.

checks and vaccination

Standard

blog1

Beberapa bulan lalu Sky mendapat surat panggilan untuk mengunjungi biro konsultasi anak lagi. Untuk mengecek semuanya dan terutama untuk mendapatkan vaksinasi terakhirnya (yang berikutnya nanti kalau dia sudah berumur 9 tahun). Nah, jadwalnya hari ini, jadi tadi siang kami membawanya ke sana.

Dokter yang menyambut kami ramah sekali. Sky diukur dan ditimbang dulu. Tinggi dan beratnya (104 cm dan 16,8 kg) persis rata-rata untuk anak seusianya. Sesudah itu dia harus melakukan beberapa hal dan dokternya mengamatinya dengan seksama. Menyortir balok-balok kayu berdasar bentuknya, lalu menyebutkan warna dan bentuk yang dilihatnya. Membangun menara tinggi dari kotak-kotak kecil, lalu meniupnya sampai jatuh (sesudahnya Sky secara otomatis mengembalikan ke tempatnya, sekalian disortir berdasar warna, tanpa diminta, hehe). Menendang bola dengan kaki kiri dan kanan. Lalu menggambar garis, lingkaran, dan tanda silang dengan pen di atas kertas (Sky menambahkan sebuah gambar orang dan menulis namanya sendiri…)

Di setiap “tes” mata dokternya makin melebar. Akhirnya kesimpulannya adalah bahwa kemampuan Sky sangat melebihi rata-rata anak seusianya. Menggambar tanda silang misalnya, biasanya baru dikuasai pada umur 5 tahun.聽Apalagi menggambar orang (yang sudah ada badan, tangan dan kaki, bukan cuma seperti sapu lidi), atau menulis huruf-huruf di atas kertas.聽Anak berumur 4 tahun biasanya sudah lancar naik sepeda roda tiga…Sky bercerita pada Ibu dokter bahwa dia sudah bisa naik sepeda tanpa roda samping (dan ngebut pula!). Dia juga mendapat pujian karena bahasanya yang sempurna, dengan kalimat-kalimat panjang yang bagus dan bervariasi. Dan mungkin pujian yang paling penting yang kami dengar hari ini, adalah bahwa Sky jelas terlihat sebagai anak yang ceria dan bahagia. Selain memang suka belajar, cerdas, dan aktif!

Dan jadwal di akhir kunjungan adalah imunisasi. Kami sudah mempersiapkan Sky dari jauh-jauh hari, jadi dia tahu persis apa yang akan terjadi.聽Ibu dokter punya plester lucu-lucu, dan聽Sky memilih plester bergambar Mini Tikus. Kami menghitung bersama-sama dari 1 sampai 10 dan di hitungan ke-3 dia akan disuntik. Aku harus memegangi tangannya dan merasa bahwa dia agak kaget waktu sampai ke angka 3. Tapi cuma itu saja. Wah, pemberani sekali anak kami ya! Bangga sekali rasanya (anaknya sendiri juga bangga tuh, hehe)! 馃槈

***

blog2

Een paar maanden geleden heeft Sky een brief van de GGD gekregen om weer eens bij het consultatiebureau langs te komen. Om alles te laten checken en vooral voor haar laatste聽vaccinatie prikje (de volgende is pas als ze 9 jaar is). Vanmiddag is het zover.

We zijn ontvangen door een vriendelijke arts. Eerst werd Sky gemeten en gewogen. Haar聽lengte en gewicht (104 cm en 16,8 kg) zijn precies het gemiddelde voor haar leeftijd. Daarna moest ze allerlei dingen doen en observeerde de arts haar aandachtig. Blokken op basis van vorm sorteren, kleuren en vormen benoemen, een hoge toren bouwen van kleine blokjes en het vervolgens omver blazen (daarna heeft Sky die blokjes, automatisch, netjes gesorteerd teruggelegd in het doosje), een bal schoppen met linker- en rechtervoet, een streep, rondje en kruisje tekenen met pen op papier (Sky ging verder met een poppetje tekenen en haar naam opschrijven…)

Bij elke “test” werden de ogen van de arts steeds groter. Haar conclusie is dat Sky een flinke voorsprong heeft van haar eigenlijke leeftijd. Een kruisje tekenen bijvoorbeeld, is meer voor een 5-jarige. Laat staan een poppetje of letters op papier krijgen. Een 4-jarige zou op een driewieler moeten kunnen fietsen…Sky zei tegen de arts dat zij al kan fietsen zonder zijwieltjes (en hard ook!). Ook een compliment gekregen voor haar mooie, lange, goed opgebouwde zinnen. En misschien wel het belangrijkste commentaar van de arts, is dat Sky duidelijk lekker in haar vel zit. Een leergierig, pienter, en actief meisje!

En aan het eind kwam het prikje. We hebben Sky al voorbereidt en ze weet precies wat ze kan verwachten. De arts heeft al mooie pleisters staan en Sky koos voor een Minnie Muis pleister. We telden samen van 1 tot 10 en op 3 zou ze de prik krijgen. Ik moest haar handjes vasthouden en voelde bij 3 dat ze een beetje geschrokken is. Maar dat is alles. Wat een dappere meid hebben we toch! De hele dag lopen we alledrie trots als een pauw…maar dat begrijp je natuurlijk al! 馃槈

blog3

her words and faves

Standard

blog2

“Sebetulnya mama聽ngapain aja sih kalau aku sedang di sekolah?”

“WC perempuan lebih bersih dari WC laki-laki, karena mereka sering kencing di sebelahnya (meleset).”

“Kadang laki-laki juga pakai anting-anting ya ma, tapi memang lebih seringnya perempuan.”

Setiap malam, sebelum kami naik ke atas untuk mandi dan bersiap pergi tidur, aku bertanya padanya boneka yang mana yang mau dia bawa. Malam ini pertanyaanku bunyinya begini: “Sudah tahu belum mau bawa apa?” Jawabannya: “Emm…puding?” (sambil menunjuk puding yang tinggal setengah di meja makan, yang jadwalnya bakal dihabiskan papa mama kalau dia sudah tidur…)

Kalau pulang dari les menari, sekitar jam 6 kurang seperempat, biasanya dia pasti kelaparan. Jadi aku sudah siap dengan makan malam yang aku masak siang harinya.聽Biasanya masakan sederhana saja supaya cepat.聽Tapi kali pertama dia aku sodori mangkuk sup dan roti panggang wajahnya tampak agak bingung dan dia bertanya ragu-ragu: “Ini makan malam kita ma?” Haha…aku tahu kalau ini di satu sisi kedengarannya manja sekali (sekedar info: sup itu di sini dianggap makanan pembuka atau makanan selingan sore, biarpun kalau isinya padat bisa juga jadi makanan utama. Tapi nggak ada caranya seperti di Indo, makan sup dengan nasi, hehe…biarpun aku dan keluarga tetap makan ya).聽Di sisi lain kedengarannya lucu sekali, sampai dia bertanya begitu. Dan ada kebanggaan kecil juga sih, bahwa dia berarti menghargai makan malam “biasa-biasa” yang sehari-hari aku sajikan.聽馃槈 ).

blog3“Tahu nggak apa makanan favoritku? Aku beri hint ya: Namanya dimulai dengan huruf U, dan bentuknya juga seperti huruf U! Hahaha!” (Hayo, bisa menebak nggak? 馃槈 Jawabannya ada di paling bawah ya).

***

“Mama, wat doe jij eigenlijk allemaal als ik op school zit?”

“Meisjes WC鈥檚 zijn schoner dan jongens WC鈥檚, want jongens plassen vaak ernaast.”

“Sommige jongens hebben ook oorbellen h猫 mama, maar het zijn wel vaker meisjes.”

Ik vroeg haar elke聽avond,聽voordat we naar boven gaan om te douchen en te slapen, welke knuffel ze mee wil nemen. Vanavond was mijn vraag: “Weet je al wat je wilt meenemen?” Haar antwoord: “Err…de pudding?” (wijzend naar een halve pudding die nog op de eettafel stond, bedoeld voor papa en mama later op de avond…)

Als zij van dansles thuiskomt, rond kwart voor 6, heeft ze meestal erg veel trek en zorg ik dus dat het eten al klaar is. Meestal iets eenvoudigs. Maar de eerste keer dat ze een kommetje soep en een geroosterd brood onder haar neus kreeg vroeg ze verontwaardigd: “Is dit ons avondeten?” Haha…ik weet dat het een beetje dubbel is. Aan de ene kant klinkt het natuurlijk hartstikke verwend. Maar aan de andere kant vind ik het toch komisch (en ergens ook een kleine trots dat zij het ‘normale’ dagelijkse avondeten weet te waarderen). 馃槈

“Weet je wat mijn lievelingseten is? Ik zal je een hint geven: het begint met een G en het ziet ook eruit als een G! Hahaha!” (Nou, weet je het misschien? 馃槈 Antwoord vind je helemaal onderaan).

blog1

Jawaban-antwoord : Udang / Garnalen.