Monthly Archives: May 2015

sandbox joy

Standard

blog1

Aku dan Sky sedang bermain di bak pasir ‘kura-kura’ di halaman belakang. Dia berkata: “Mama, bikin lomba yuk? Siapa yang bikin gunung pasir paling tinggi menang. Yang menang boleh tinggal di bak pasir. Yang nggak menang harus…pergi makan roti!” Hahaha…orang mungkin berpikir bahwa makan roti buatnya adalah hal yang menyebalkan. Wah, padahal sekarang pagi dan siang makan rotinya makin banyak saja. Makan malamnya juga bagus dan banyak, yah sebetulnya seharian penuh sih, hehe… 15,5 kg beratnya sekarang, kalau dilihat secara persentase naiknya bulan-bulan terakhir ini cukup banyak tuh.

Bak pasir ini memang salah satu spot favoritnya. Begitu matahari agak bersinar, atau asal cuaca kering dan tidak hujan, dia sering bertanya apa dia boleh bermain di halaman belakang. Melaju dengan sepeda kayuh atau otopetnya (dan kami harus berpura-pura jadi lampu lalu lintas yang bilang kalau lampunya merah atau hijau), menggambar-gambar dengan kapur warna, dan tentu saja bermain di dalam atau di seputar bak pasir. Tak jemu-jemunya menuangkan pasir di berbagai tempat dan cetakan (membuat es krim atau pancakes, yang tentunya harus kami icipi semuanya), membuat hujan pasir (menggunakan saringan), mengubur kakinya di bawah pasir, membuat jalan pasir (dengan garpu yang digaris-gariskan di pasir), memindah-mindahkan pasir dengan berbagai macam truk mainan, sering disertai dengan koleksi dedaunan, ranting-ranting dan batu-batuan… Punya bak pasir di halaman memang salah satu investasi terbaik, percaya deh! 😉

***

blog5

Sky en ik waren samen aan het spelen in onze ‘schildpad’ zandbak in de achtertuin. Ze zei: “Mama, wedstrijdje doen? Wie de hoogste berg heeft gemaakt, heeft gewonnen. Wie heeft gewonnen mag in de zandbak blijven. Wie niet heeft gewonnen moet… boterham eten!” Hahaha…men zou denken dat boterhammen eten voor haar een straf is. Nou, ze eet nu ‘s morgens en ‘s middags steeds meer boterhammen hoor. ‘s Avonds eet ze ook hartstikke goed, nou ja eigenlijk de hele dag door, haha… 15,5 kg zwaar is ze nu, wat procentueel gezien een flinke vooruitgang is.

De zandbak is wel haar favoriete plek. Zodra het zonnetje een beetje schijnt, of als het gewoon droog is, vraagt ze of ze in de tuin mag spelen. Met haar loopfiets racen (en wij moeten dan als stoplicht spelen), steppen, met stoepkrijt tekenen, of natuurlijk in (of rond) de zandbak spelen. Eindeloos het zand in alle bakjes doen (ijsjes of pannenkoeken maken, die wij ook eindeloos moeten proeven), zand-regen maken (met vergiet), voetjes onder het zand, zandweggetjes maken (met hark), zand vervoeren (met verschillende soorten zand- en kiepwagens), steentjes, takjes, en blaadjes erbij… Een zandbak in de achtertuin is een van de beste investeringen ooit! 😉

blog3

blog4

blog2

dress up and play

Standard

blog5

blog3Aku tidak mengenal seorang pun anak kecil yang tidak suka bermain atau berpesta kostum. Cepat atau lambat, suka banget atau suka sedikit… Sky juga bukan perkecualian. Sekarang kami sudah mengumpulkan cukup banyak kostum dan aksesorisnya sehingga bisa mengisi sebuah “peti kostum” (satu fenomena yang sering terlihat di sini, kalau punya anak kecil di rumah biasanya punya peti atau koper atau dus yang penuh berisi kostum-kostum lucu atau aneh). Isi petinya (jelas) gaun-gaun putri dan peri, topi, bunga, celemek, selop dan sepatu… Hampir setiap hari Sky mengenakan outfit atau kombinasi yang berbeda. Tapi semuanya hanya untuk dipakai di dalam rumah, itu perjanjian kami (kecuali nanti kalau ada acara carnaval lagi tentunya, di mana seluruh kota keluar rumah berpakaian aneh-aneh). Kadang berkostum ria begitu membantunya untuk memainkan peran tertentu. Kalau dia mengenakan kostum si Tudung Merah, dia bakal mengambil sebuah keranjang, mengisinya dengan buah-buahan, dan seolah-olah berjalan menembus “hutan” menuju ke rumah “oma”. Peran sebagai putri atau peri tidak sering dia mainkan, tapi sekali kami pernah melihatnya betul-betul menjelma menjadi Putri Salju. Dikumpulkannya 7 bonekanya untuk memainkan peran 7 kurcaci (foto atas). Fase yang sangat menyenangkan untuk diikuti! 🙂

***

blog6

Ik ken geen enkele peuter die niet van verkleden houdt. In meer of mindere mate, vroeg of laat…Sky is daar geen uitzondering op. We hebben nu genoeg verkleedspulletjes verzameld om er een verkleedkist mee te vullen, en dat hebben we ook maar gedaan. Met (uiteraard) prinsessen- en feeënjurkjes, hoedjes, bloemetjes, schortjes, sloffen…Bijna elke dag draagt ze nu een andere outfit of een combinatie ervan. Alleen voor binnen, dat hebben we wel afgesproken (tenzij straks weer carnaval is, natuurlijk). Soms helpt het dragen van een bepaalde outfit voor een alsof-spel. Als zij een Roodkapje outfit draagt dan pakt ze ook gelijk een mandje, vult het met fruit en neemt het door “het bos” naar “oma” toe. Ze speelt zelden dat zij een prinsesje of een fee is, maar één keer was ze echt een Sneeuwwitje en moest ze 7 van haar knuffels verzamelen om de 7 dwergen op te lijken (bovenste foto). Een erg leuke fase dit! 🙂

blog7

losing Lola

Standard

blog

Ini Lola (adiknya Barbie). Sayang aku tidak punya fotonya yang lebih manusiawi, hehe, seperti bisa dilihat, kepalanya memang sering copot dan kami harus sering memasangnya kembali, kadang dengan paksa dan dengan susah payah. Sampai minggu lalu Lola adalah salah satu boneka favorit Sky. Ya, cuma sampai minggu lalu, karena Lola sejak itu hilang.

Kalau kami mau keluar rumah aku hampir selalu bertanya pada Sky apakah dia mau membawa sebuah boneka. Sering dia mau. Bukan karena dia tidak bisa tanpa boneka, tapi untuk menunjukkan bonekanya hal-hal baru atau yang dia alami sehari-hari (“Poppie kan belum pernah ke perpustakaan ya, jadi hari ini dia boleh ikut”). Kami senang sekali bahwa Sky tidak pernah tergantung pada sesuatu, entah itu kempong, lap, kain, mainan, boneka, teman tidur atau apapun juga. Boneka yang dibawanya pergi tidur dia pilih setiap malam. Ini sebenarnya ajaran kami sih. Kami tidak menaruh boneka di ranjangnya, dia boleh memilih sendiri mau mengeloni yang mana. Tiap malam berganti-ganti, dan esok paginya dia bawa turun lagi ke bawah.

Minggu lalu dia memilih membawa Lola waktu kami pergi ke kota. Sarapan dulu, lalu berjalan sedikit, sekitar 50 meter ke toko lain. Di situ kami menyadari bahwa Lola hilang. Cuma dua toko itu dan jalan 50 m di antaranya, pastinya mudah untuk menemukan Lola kembali. Sayang seribu sayang…tidak kami temukan. Karyawan di dua toko itu langsung kami tanyai, dan beberapa hari sesudahnya kami tanyai lagi. Jalan yang cuma 50 meter panjangnya sudah kami telusuri berkali-kali, semua tanpa hasil.

Lola betul-betul hilang. Awalnya hal ini terlihat tidak mengusik Sky sama sekali. Tentu saja kami memberitahunya hal-hal seperti: Bahwa mungkin ada anak lain yang sangat senang menemukan Lola, dan bahwa Lola sekarang mungkin tinggal di rumah lain yang bagus. Yang mana dia menanggapi dengan: “Mungkin anak itu punya banyak baju kecil buat Lola ya.” Yang jelas, dia tidak menyebut-nyebutnya lagi dan dengan riang bermain dengan boneka-bonekanya yang lain. Tapi ternyata ingatan akan kejadian ini dia ungkapkan dalam bentuk lain. Waktu kami beberapa hari lalu pergi keluar rumah dan aku bertanya apakah dia mau membawa sebuah boneka, awalnya dia berlari seperti biasanya ke dus boneka untuk mencari sesuatu. Tapi dia kembali dengan tangan kosong: “Nggak deh ma, aku nggak bawa apa-apa. Aku takut nanti hilang lagi seperti Lola.”

Untung Sky suka mendengar penjelasan kami dan suka berdiskusi. Sesudah dia bilang begitu aku bercakap-cakap panjang dengannya tentang pelajaran penting yang kita dapatkan dari Lola. Bukan untuk menjadi takut dan tidak berani membawa apa-apa lagi, tapi bahwa mulai sekarang kami harus bersama-sama memperhatikan barang-barang yang kami bawa keluar. Bahwa boneka harus ditaruh di kereta atau di tas kalau tangan kami penuh atau saat kami terlalu sibuk untuk memperhatikan barang bawaan. Rasanya dia mengerti. Dan sejak saat itu dia mau membawa boneka lagi kalau kami pergi keluar rumah, untuk memperlihatkan boneka-bonekanya betapa indah dunia di luar sana. 🙂

***

Dit is Lola (zusje van Barbie). Helaas heb ik geen betere foto van haar. Maar zoals je ziet, haar hoofd is haar zwakke plek. We moesten haar hoofdje dus vaak terugzetten (soms met kracht en geweld). Tot vorige week was Lola één van Sky’s lievelingspop. Was, want Lola is kwijt.

Als we ergens naar toe gaan vraag ik bijna altijd aan Sky of ze een knuffel of pop wil meenemen. Vaak doet ze dat. Niet omdat ze ergens aangehecht is, maar met het idee om de knuffels iets te laten zien of meemaken (“Poppie is nog nooit in de bieb geweest, vandaag mag ze mee”). We zijn blij dat Sky nooit aan iets hecht (nou ja, behalve aan ons dan, hopelijk!). Niet aan een speen, doek, speelgoed, slaapknuffel of wat dan ook. De knuffel die ze naar bed brengt kiest ze elke avond opnieuw (dit is eigenlijk door ons aangeleerd. We hebben bijna geen knuffels in haar bed gelegd en elke avond mag ze 1 of 2 zachte knuffels uitkiezen, die ze de volgende ochtend weer naar beneden brengt).

Vorige week koos ze om Lola mee te nemen. We gingen eerst in de stad ontbijten, en daarna een klein stukje lopen, zo’n 50 meter, naar een andere winkel. Daar ontdekten we dat Lola er niet meer was. Twee winkels en 50m straat, je zou denken dat Lola zó weer gevonden is. Maar helaas…Bij de twee winkels hebben we nu ieder al 3 keer gevraagd of zij een pop met heel veel rood haar hebben gevonden. En het 50m stukje straat hebben we direct daarna ook al uitgekamd, alles zonder resultaat.

Lola is dus echt kwijt. Op het eerste gezicht lijkt het Sky niet te boeien. We praatten haar natuurlijk een beetje in dat een ander kindje Lola waarschijnlijk heel lief vindt, en dat Lola nu in een ander mooi huis woont. Ze zei daarop ook nog: “Misschien heeft dat kindje veel kleine kleertjes voor Lola.” Afijn, ze speelt lekker door met al haar andere knuffels en poppen. Maar de herinnering heeft ze blijkbaar in een andere vorm bewaard. Toen wij een paar dagen geleden naar buiten gingen en ik haar vroeg of ze een knuffel wil meenemen, rende ze eerst naar haar knuffeldoos om iets uit te zoeken. Maar ze kwam met lege handen terug: “Nee mama, ik neem niets mee. Ik ben bang dat het dan weer kwijt raakt, net als Lola.”

Gelukkig houdt Sky van uitleg en discussie. Ik heb daarna met haar heel goed kunnen praten over de waardevolle les die wij door Lola nu geleerd hebben. Niet om bang te zijn en niets meer mee te durven nemen, maar dat wij samen voortaan goed gaan opletten als wij iets meenemen naar buiten. Dat de knuffels in de kinderwagen of in de tas moeten zitten als onze handen vol zijn. Zij begreep het volgens mij goed. En sindsdien neemt ze weer altijd iets mee om de poppen en knuffels de mooie wijde wereld te laten zien. 🙂

blog1

blog2

blog3

she chose to be an orange butterfly

Standard

blog

blog1

Sampai sekitar setengah tahun lalu Sky tidak suka face painting, alias menggambar figur di wajah. Tapi pelan-pelan dia mulai tertarik. Aku menduga karena di sekolah dan di acara-acara lain biasanya selalu ada aktivitas menggambar wajah ini. Beberapa minggu terakhir dia malah bilang mau mencoba digambari wajahnya. Dan kalau kami bertanya: mau digambar sebagai apa? Jawabannya sering: mau jadi binatang favoritnya, harimau. Hari ini di kota kami ada acara besar, namanya meimarkt (= pasar bulan mei). Semacam pasar barang second tapi mega besar, dan juga disertai dengan aktivitas-aktivitas lain. Tentu saja ada stand face painting, yang untungnya pas lagi sepi. Jadi kami langsung berhadapan dengan Ibu artisnya. Dia bertanya apa Sky mau digambari wajahnya? Dan anaknya mengangguk dengan mantap, ‘ya!’ Tapi waktu ditanya mau digambar jadi apa dia berpikir keras dan terlihat ragu-ragu. Kami memberinya beberapa pilihan, dan dia memilih jadi kupu-kupu. Dengan warna oranye, senada dengan warna outfitnya hari ini, hehe… Kupu-kupu kami yang cantik! 🙂

***

Tot zo’n half jaar geleden vond Sky gezicht-schminken maar niks. Maar langzaamaan, ik denk mede door school en andere evenementen waar vaak een schmink-activiteit aanwezig is, groeit haar interesse. De laatste weken zegt ze steeds dat ze toch wel een keer leuk zou vinden om geschminkt te worden. En als wij vroegen wat zou ze dan willen worden? Antwoordde ze vaak dat het haar lievelingsdier, de tijger, moest worden. Vandaag is er in onze stad een groot evenement: de meimarkt (een soort mega tweedehandsmarkt a la koningsdag). Uiteraard was het schminken ook van de partij. Het was gelukkig rustig, dus we stonden direct tegenover de schmink-mevrouw. Ze vroeg of Sky geschminkt wil worden, en ze knikte resoluut van ‘ja’! Wel moest ze hard nadenken over wat ze wilde worden. We gaven haar een aantal opties, en ze koos voor een vlinder, met als kleur oranje (net als haar hele outfit vandaag, haha!). Onze mooie vlinder! 🙂

blog2

selfies and other gadget use

Standard

blog7

Saat liburan kemarin kami memberi kelonggaran pada Sky untuk sedikit lebih banyak menggunakan gadget, media, dan TV. Kalau di rumah TV cuma menyala jam 5 sore untuk acara anak-anak, selama 3 perempat jam (waktunya pas banget supaya aku bisa memasak). Kadang-kadang kalau siang dia boleh menonton film singkat (10-15 menit) di laptop. Tidak lebih dari itu. Laptop yang sama kami isi dengan lagu-lagu dan film-film anak dan kami bawa saat liburan ke Indonesia kemarin. Dan jadi lebih sering dinyalakan daripada di rumah. Di iPad kami juga menginstall beberapa app menarik, permainan, dan buku-buku digital. Hampir semuanya akhirnya memang kami gunakan, minimal sekali dan kadang berkali-kali. Semua oke-oke saja, tapi sepulangnya di sini kami memberlakukan aturan seperti sebelum liburan. Membatasi penggunaan gadget dan media lain, karena kami percaya itu yang terbaik buat Sky. 😉

Budaya gadget di Indonesia, terutama di kalangan anak muda dan bahkan anak kecil, ternyata luar biasa. Memang praktis kalau sekarang kita bisa merekam segala sesuatunya dengan cepat (misalnya saat berkumpul dengan teman-teman yang terakhir berjumpa 17 tahun lalu). Dan dengan cepat pula menyebarkannya ke seluruh dunia (tidak selalu positif, tapi seringnya masih oke. Tentu tidak harus dengan seluruh dunia; keluarga dan sahabat saja sering sudah cukup). Tapi budaya baru ini juga membawa banyak efek samping yang menyedihkan. Kami alami sendiri, saat beberapa kali janji ketemuan dengan teman-teman lama. Seru, karena hampir semua juga membawa buntut-buntut kecilnya. Kami pikir: bakal asyik buat Sky! Kenyataan ternyata bicara lain. Begitu anak-anak mulai rewel (atau bahkan sebelum itu!), para ortunya menggeserkan gadget mereka (atau anaknya sudah punya sendiri!). Tidak ada yang namanya interaksi, ‘percakapan’, bermain bersama…masing-masing sibuk di dunianya sendiri-sendiri. Dan ini ngomong tentang anak berusia 3-5 tahun! Sedih banget… Tentu tidak berlaku untuk semua orang ya, tapi banyak.

Sky juga jelas tertarik pada smartphone kami. Dia suka melihat-lihat foto lama dan menonton videonya waktu bayi. Beberapa minggu sebelum liburan kemarin kami mengajarinya memotret dengan telefon. Wah dia suka sekali! Sejak itu kami harus sering-sering membersihkan album foto di telefon (tapi praktisnya, dia jadi bisa memotret kami!). Di Indonesia kami mengajarinya membuat selfie. Aku masih ingat betul kali pertama dia mencoba-coba: di mobil waktu macet (foto atas). Senang banget tuh! Sejak itu sampai sekarang koleksi selfie-nya sudah lumayan, hehe…lucu-lucu ya! Foto-foto yang dia jepret juga terlihat makin bagus, baik dari segi ketajaman maupun komposisi. Yang terbaik kami simpan, dan mungkin tidak akan lama lagi sebelum kami harus menyimpannya di album yang terpisah. 😉

***

blog1

Tijdens onze vakantie hebben we onze media-, gadget-, en TV-beleid voor Sky versoepeld. Thuis gaat de TV pas om 17u aan voor de ‘kindertijd’-programma (toch handig omdat ik koken moet). Heel af en toe mag ze ‘s middags een kort filmpje (10-15 min) op de laptop kijken. We hebben diezelfde laptop op de vakantie meegenomen met daarin vele aantal gedownloade kinderfilmpjes en -liedjes. De laptop ging dus vaker aan dan de TV thuis. Op de iPad hebben we een aantal leuke apps geïnstalleerd, spelletjes en digitale leesboeken. Bijna allemaal hebben we ze minstens 1 keer gebruikt en gezien. Allemaal prima, maar thuisgekomen gaat het oude beleid weer in, waar wij achterstaan en geloven dat het goed is. 😉

Het gadget cultuur in Indonesië (zou je misschien niet zeggen), vooral onder de jongeren en kinderen, is enorm. Het is leuk om overal alles te kunnen vastleggen, bijvoorbeeld als je oude vrienden ontmoet die al zo’n 17 jaar niet gezien hebt. Of om alles dan weer te kunnen delen met de hele wereld (niet altijd leuk, maar in veel gevallen wel. Natuurlijk niet per se met de hele wereld; familie en vrienden zijn vaak voldoende). Maar het heeft ook in onze ogen veel nare effecten gebracht. Wat echt gebeurt is bijvoorbeeld: Ik heb met oude vriendinnen afgesproken om bij te kletsen. Ze hebben ook kleine kindjes, dus ik dacht: Zou leuk zijn voor Sky! Maar wat bleek? De kindjes gingen jengelen, en de moeders gaven ze hun (of haar) mobieltjes om mee te spelen. Geen interactie, geen ‘gesprek’, geen samenspelen…ieder in eigen wereld. En dan praat ik over kindjes van 3 tot 5 jaar! Om treurig van te worden… Natuurlijk niet iedereen, maar wel opvallend veel.

Sky heeft ook grote interesse in onze mobieltjes. Ze vindt het leuk om (oude) foto’s en filmpjes te bekijken. De laatste weken voor vakantie heeft ze geleerd om foto’s met de telefoons te maken. Geweldig vindt ze het. Sindsdien moeten we regelmatig de fotoalbum van de mobieltjes verschonen (maar wel handig omdat ze nu foto’s van ons kan maken!). In Indonesië hebben we haar geleerd om selfies te maken. Ik weet nog goed wanneer de eerste keer was: in de auto toen we in de file zaten (foto’s boven). Wat een lol! En sinds die eerste keer hebben we nu al een aardige collectie van Sky’s selfies, hihi…leuk zijn ze hè! Haar foto’s worden ook steeds beter, qua scherpte en compositie. De beste hebben we bewaard, en het duurt misschien niet lang meer totdat wij die in een aparte album moeten zetten. 😉

blog

blog2

our Indonesia trip (day 25: last day, at the airport)

Standard

blog4

Setelah 25 hari berturut-turut bersenang-senang, berpetualang, menikmati pengalaman baru dan momen-momen istimewa, tapi juga mengetes batas-batas kemampuan dan kemauan, memperlihatkan karakter masing-masing, mentoleransi hal-hal yang kurang menyenangkan dalam kondisi yang kadang melelahkan… sampai juga di penghujung liburan panjang kami yang pertama. Betapa kami bersyukur boleh menjalani pengalaman unik ini sebagai keluarga. Sampai sekarang Sky masih kadang bilang: “Senang lho, waktu di Indonesia.” Bahwa dia punya kenangan manis dari liburan ini, adalah harta yang tidak ternilai harganya. 🙂

Kami menilai bahwa keputusan kami untuk menunggu sampai sekitar ultah Sky yang ketiga sebelum kami pergi berlibur ke Indonesia adalah keputusan yang bijaksana. Perjalanan yang totalnya 32 jam (dari rumah ortu sampai rumah kami di Belanda sini) tidak bisa diremehkan. Jangankan buat anak-anak, kita yang sudah dewasa saja kalau memikirkan lama perjalanannya sudah gatal-gatal duluan, hehe… Tapi anak umur 3 tahun sudah mengerti sangat banyak. Kami bisa memintanya menelan ludah saat pesawat lepas landas dan mendarat (biarpun aku selalu sedia air dan kismis untuk dikunyah-kunyah). Gampang juga untuk menjelaskan segala sesuatunya, dan Sky juga sangat tertarik pada semua hal baru yang dilihat dan dialaminya (dan senang juga kalau kami menjelaskan kepadanya). Sekarang dia tahu persis bagaimana prosesnya, dari mulai menunggu di bandara, check-in koper, boarding, melewati belalai atau menaiki tangga ke pesawat, sampai segala proses yang menunggu saat pesawat mendarat dan kami berjalan keluar meninggalkan bandara.

Tentu saja kami sangat bersyukur bahwa Sky bisa tidur di pesawat. Tapi setelah 8 jam tidur kami masih harus duduk selama 6 jam sebelum sampai ke tujuan. Layar hiburan di depan kursi pesawat sedikit membantu mengisi waktu, begitu pula dengan mainan dan seorang teman yang kami temui baik saat terbang menuju Indonesia maupun saat pulang ke Belanda. Tapi tetap saja, lamaaaaa sekali semua-muanya. Di bandara kami mengisi waktu tunggu yang lama dengan berjalan-jalan, cuci mata, mencari makan dan minum, membaca buku, cari makan lagi (tepatnya cari es krim), dan untungnya Sky suka sekali dengan mainan barunya: boneka princess Disney yang bajunya bisa ditukar-tukar (terima kasih Oma!).

Liburan ini amat sangat menyenangkan, tentang ini kami yakin lebih dari 100%. Tapi untuk mengulanginya lagi dalam waktu singkat…jujur saja kami tidak berencana. Tahun depan Sky sudah masuk sekolah, dan kami harus mengikuti jadwal liburan resmi sekolah. Kesempatan berlibur panjang cuma ada di liburan musim panas, yang berarti high season dan jauh lebih mahal (dan ramai). Plus ada banyak tempat-tempat bagus lain di seputaran Belanda yang ingin kami perlihatkan pada Sky. Bagaimanapun juga, anak gadis kami makin hari makin bertambah besar, dan makin menyenangkan juga untuk membawanya pergi berlibur. Sampai suatu hari nanti, saat dia memutuskan untuk menjalani petualangannya terpisah dari jejak liburan ortunya, hehe… 😉

***

blog5

Na 25 dagen in een aaneenschakeling van lol maken, plezier hebben, nieuwe ervaringen opdoen, mooie momenten meemaken, maar ook de grenzen opzoeken, echte karakters aantonen, vermoeidheid trotseren en irritaties tolereren…kwamen we aan het einde van onze eerste grote vakantie. Wat een beleving, wat zijn we blij en dankbaar om dit te mogen meemaken als een gezin. Tot nu toe zegt Sky nog soms: “Was leuk hoor, in Indonesië.” Fijn dat zij mooie herinneringen heeft aan onze vakantietijd daar. 🙂

Het is een goede beslissing geweest om te wachten met deze vakantie tot rond Sky’s 3e verjaardag. Een 32-urige reis (vanaf het huis van mijn ouders tot aangekomen in onze eigen huis) is niet niks, zelfs voor volwassenen, laat staan voor een kind. Maar een 3-jarige begrijpt al heel veel. Je kunt zeggen dat ze moet slikken als het vliegtuig opstijgt en landt (hoewel ik altijd wat drinken en rozijntjes bij de hand houd). Je kunt makkelijk alles uitleggen en in geval van Sky vindt ze het ook interessant om al die nieuwe dingen mee te maken (en uitgelegd te krijgen). Ze weet nu precies hoe het werkt, vanaf het lang wachten op het vliegveld, de koffers inchecken, de boarding, de gang (slurf) of trap naar het vliegtuig, tot en met het hele mikmak later als het vliegtuig weer geland is.

We hebben natuurlijk enorme geluk gehad dat Sky in het vliegtuig kan slapen. Maar na 8 uur slapen moesten we nog 6 uur zitten voordat het vliegtuig landt. Het entertainment scherm biedt wat afleiding, zo ook wat speelgoed en een vriendinnetje die zij zowel op de heen- als terugreis heeft ontmoet. Maar langggg was het wel allemaal. Op het vliegveld zelf hebben we het lange wachten gevuld met rondlopen, rondkijken, wat eten en drinken, boekjes lezen, nog een keer eten (ijsje zoeken), en gelukkig vindt Sky haar nieuwe prinsessen-poppetjes die met elkaar kleren kunnen wisselen super leuk (dankjewel Oma!).

Leuke vakantie, dat is meer dan 100% zeker. Maar om het binnen korte tijd weer te herhalen, daar zijn wij eerlijk gezegd niet van plan. Volgend jaar gaat Sky al naar basisschool, en dan zijn we gebonden om de officiële vakantiedagen van school te volgen. Een verre vakantie in de hoogseizoen is veel duurder (en drukker). En er zijn zoveel andere leuke plekken in de buurt van Nederland die wij aan Sky willen laten zien. Hoe dan ook, ze wordt steeds groter, en het wordt steeds leuker om haar mee te nemen op vakantie (totdat zíj dat niet meer vindt natuurlijk, haha!) 😀

blog2

blog1

blog3

our Indonesia trip (day 24: Sky’s first haircut and old toys)

Standard

blog0

blog1

Jadwal hari terakhir sebelum kami pulang ke Belanda adalah pergi ke salon untuk potong rambut. Di Indonesia ongkosnya cuma sepersekian dari di sini, jadi disempat-sempatkan deh. Joop ikut, tapi tugasnya jadi seksi dokumentasi, hehe, karena toh tidak ada yang bisa dipotong dari rambut milimeternya. Ke salon ini momen yang istimewa lho, karena ini pertama kalinya Sky potong rambut di salon betulan. Biasanya cuma kami rapikan sendiri saja, dipotong sedikit-sedikit.

Di salon, sambil menunggu dia boleh melihat dulu bagaimana rambut mama dipotong (ini sudah pernah dia lihat juga sih di Belanda). Dan waktu aku sudah selesai dia aku pangku sehingga rambutnya bisa dipotong. Nggak dicuci dulu, karena itu yang sempat bikin kami khawatir (dia tetap saja tidak suka kalau rambutnya basah. Keramas bukan kegiatan favoritnya, biarpun memang makin lama makin gampang). Cuma dibasahi saja, disemprot air. Seru juga sih pengalaman pertama ini. Biarpun hasilnya ternyata tidak terlalu rapi dan lurus, hehe, maklum anaknya nggak bisa diam. Waktu dipotong bergerak melulu…

Foto bawah: Sky di antara segunung boneka di rumah Opa Oma. Yang istimewa adalah bahwa hampir semua boneka ini adalah mainanku sewaktu aku masih sekecil dia. Jadi umurnya sudah sekitar 35 tahun! Semuanya disimpan dengan seksama oleh Oma, dan sebelum kami datang juga sudah dibersihkan atau dicuci. Beberapa dari boneka-boneka itu sekarang sudah pindah ke rumah baru: rumah kami di Belanda! Karena Sky boleh memilih beberapa boneka yang lalu dikirim Oma dengan paket ke Belanda, bersama dengan barang-barang lain yang tidak terbawa di koper-koper kami yang sudah sarat muatan waktu terbang pulang kesini (antara lain: setumpuk buku cerita anak-anak yang juga milikku dulu!). Senang sekali melihat Sky masih bisa menikmati warisan harta karun antik ini, hehe… 🙂

***

Op de laatste dag voordat we terug naar Nederland gingen, gingen wij naar de kapper. Haar knippen in Indonesië kost maar een kleine fractie van hier, en een andere ervaring is het ook. Bij Joop valt er niets te knippen, dus het was zijn taak om alles vast te leggen. Een speciaal moment, want het was Sky’s eerste keer haar knippen bij de (echte) kapper. Meestal knippen we haar haar gewoon wat bij.

Ze mocht eerst kijken hoe mama’s haar geknipt werd (dit heeft ze in Nederland ook al ooit gedaan), en toen ik klaar was nam ik haar op schoot zodat de kapster haar gang kon gaan. Sky’s haar werd niet gewassen want dat is een punt waar wij een beetje zorgen over maken (ze houdt er nog steeds niet van dat haar haar nat wordt. Haar wassen is nog steeds niet haar favoriet, hoewel het wel steeds makkelijker wordt). Haar haar werd alleen natgemaakt met een sproeier. Het ging goed. Alleen echt recht was het geknipte resultaat niet, maar dat was omdat ze gewoon niet stil kon blijven zitten…

En foto onder: Sky tussen de berg knuffels in Oma/Opa’s huis. Bijzonder is dat bijna alle knuffels eerst van mij zijn geweest. Ze zijn dus zo’n 35 jaar oud! Alles is zorgvuldig bewaard door Oma, en voordat we kwamen eerst gewassen of schoongemaakt. Een paar van deze knuffels hebben nu een nieuw huis: ONS huis in Nederland! Want Sky mocht er een paar uitkiezen en Oma heeft ze in een pakket naar Nederland verstuurt, samen met allerlei dingen die wij niet in onze overvolle bagage konden meenemen, onder andere ook een grote stapel kinderboeken, ook van mij geweest! Geweldig om te zien dat Sky ook veel plezier van deze “antieke” dingen heeft. 🙂

blog

our Indonesia trip (day 21-23: miscellaneous fun)

Standard

blog3

blog2

blog5

blog6

blog4

Foto atas:
Jalan-jalan (eh, naik mobil dink, hehe, sekitar 1,5 jam dari rumah ortu) ke Kaliurang. Desa yang sebagian besar terdiri dari villa dan rumah sewaan untuk pelancong, terkenal karena lokasinya di area pegunungan sehingga selalu bersuhu beberapa derajat lebih dingin dari area sekitarnya. Waktu aku kecil juga sering melancong kesana, dengan keluarga sendiri atau bersama-sama kerabat lainnya. Piknik di taman atau di gunung, tentunya sambil ngemil jadah dan tempe/tahu bacem khas Kaliurang. Atau mendaki gunung (yang 8 tahun lalu juga kami lakukan). Atau menginap beberapa hari untuk menikmati hijaunya dan sejuknya desa. Karena sekarang membawa Sky, jadi kami langsung menuju ke taman bermain, di mana Sky bisa bermain sepuasnya. Terutama rumah pohon dan jembatan gantung dengan cepat menjadi favoritnya. Sayang belum lama bermain sudah turun hujan, yang bukannya berkurang malah makin menjadi-jadi. Yang namanya area gunung memang biasa turun hujan, tapi tetap saja sayang karena semua rencana jadi batal. Jadilah beli cemilan saja, makan, lalu pulang. Singkat, tapi berkesan!

Foto tengah:
Kalau membawa anak memang biasanya otomatis mencari hiburan yang bisa menyenangkan anak ya. Di Belanda (yang memang tidak punya yang namanya mall), cukup susah mencari hiburan anak di pusat pertokoan. Mungkin konsepnya memang terpisah, jadi kalau belanja ya belanja saja, hehe. Yang mirip kids-zone begitu lokasinya pasti di tempat lain, entah kenapa, mungkin ada pertimbangan keamanan juga. Sering kangen juga sih dengan model mall plus tempat main seperti di Indonesia, hehe…

Foto bawah:
Ini juga tempat yang seru banget! Lokasinya lumayan ajaib, in the middle of nowhere, di antara Magelang (rumah ortu) dan Yogyakarta (sekitar 1 jam bermobil). Spesialisasinya mungkin langsung kelihatan ya, dengan banyaknya air yang mengelilingi restorannya: seafood! Sampai tandas kami habiskan hidangannya, sisa bumbu yang menempel di jari juga masih kami jilati…enakkk banget! Sementara menunggu makanannya datang kami mencoba-coba atraksi yang disediakan: becak mini dan sepeda air. Seru! Dan sambil menikmati hidangan sambil memberi makan ikan-ikan yang berkerumun di sekitar bungalow kami tentunya menjadi pengalaman yang tidak terlupakan buat Sky! 🙂

***

blog

blog1

Foto’s boven:
Een dagje uit samen met opa en oma naar Kaliurang, een dorpje zo’n 1,5 uur rijden van mijn ouders’ huis. Het dorp bestaat voornamelijk uit vakantiehuisjes want het ligt in het gebergte en dus een paar graden koeler dan de rest, ideaal voor een weekendje weg. Toen ik klein was gingen we ook vaak, alleen met ons gezin of met andere families erbij. Picknicken bij het park van de berg met speciale versnaperingen die alleen in dat gebied te koop zijn. Of de kleine berg beklimmen (hebben Joop en ik 8 jaar geleden ook gedaan). Of een paar dagen logeren om van al het groen te genieten. Nu met Sky erbij gingen we rechtstreeks naar een soort pretpark, waar Sky naar hartenlust kon spelen. Vooral de boomhut-loop vond ze geweldig. Helaas na een paar rondjes over de wiebelbruggen gelopen te hebben begon het te regenen, die niet ophield en steeds erger werd. Het is vrij normaal om regen te hebben in het gebergte, maar deze was wel vrij heftig. Dan maar wat eten zoeken, de speciale snacks kopen, en weer naar huis. Een korte, maar hele leuke dag!

Foto’s midden:
Als je een kind hebt dan zoek je volgens mij overal automatisch naar mogelijkheden om het kind plezier te geven wat betreft spelen en leuke dingen doen. Deze foto’s zijn in de mall (winkelcentrum) gemaakt. Wel leuk dat ze zoiets op publieke locaties hebben. Missen we toch een beetje hier in Nederland.

Foto’s onder:
Ook weer zo’n super leuke restaurant dit! Het ligt verscholen in the middle of nowhere, tussen Magelang (waar mijn ouders wonen) en Yogyakarta (zo’n 1 uur rijden). Met al dat water rondom en tussen de restaurant-bungalows is het misschien al duidelijk wat hun specialiteiten zijn: seafood! Vingerlikkend…hebben we letterlijk gedaan, zó lekker was dat. Terwijl wij op het eten wachtten hebben we hun attracties geprobeerd: mini-betjak rijden en water-fietsen. Leuk! En de vele visjes onder onze eet-bungalow voeren met een beetje rijst tijdens het eten was natuurlijk een hartstikke leuke ervaring voor Sky! 🙂

blog9

blog10

blog11

blog12

blog8

our Indonesia trip (day 20: Sky’s 3rd birthday party)

Standard

blog7

blog6

Tidak terasa sudah 7 minggu berlalu sejak pesta ultah Sky yang ketiga di rumah opa oma di Indonesia. Foto-fotonya bisa dilihat di sini. Cukup unik juga kalau dipikir-pikir, merayakan ulang tahun di lokasi yang berjarak 11.300 km dari rumah, dengan orang-orang yang baru pertama kali ditemui. Termasuk opa dan oma, karena waktu itu Sky baru ‘mengenal’ mereka kurang lebih seminggu. Selain itu kami mengundang sepupuku dan keluarganya (termasuk putri bayinya) dan dua temanku beserta keluarga masing-masing. Untung Sky senang-senang saja. Mungkin sedikit merasa aneh, tapi tetap senang. Senang akan tart Putri Salju dan 7 kurcacinya (yang dia pilih sendiri waktu seminggu sebelumnya kami berkunjung ke toko roti yang kebetulan juga teman SD-ku). Senang akan gaun princess birunya yang cantik. Senang akan kehadiran para tamu beserta anak-anaknya. Akan makan malam yang enak (enggak masak sendiri kok, pesan dari restoran). Dan tentunya senang karena mendapat hadiah-hadiah ulang tahun. Singkat cerita, pesta ultah yang sederhana tapi berkesan! 🙂

***

blog

Inmiddels 7 weken geleden alweer, maar hier is eindelijk de foto-impressie van Sky’s 3e verjaardagsfeest bij opa en oma in Indonesië. Toch best bijzonder om je verjaardag te vieren 11.300 km verwijderd van je huis, en ook met mensen die je allemaal voor de eerste keer ontmoet hebt. Opa oma inclusief, want toen heeft Sky hun nog maar 1 week leren kennen. Daarnaast heb ik mijn nicht en haar familie (en haar baby) en twee vriendinnen (inclusief hun gezin) uitgenodigd. Gelukkig vond Sky het allemaal leuk. Vreemd, maar leuk. Haar Sneeuwwitje en 7 dwergen taart was leuk en lekker (we gingen 1 week voor het feest naar een bakker, toevallig ook een oude vriend van mij, en Sky heeft het thema zelf uitgekozen). Haar blauwe prinsessenjurk was prachtig. Alle gasten en de kinderen waren vrolijk. Het eten was goed verzorgd en lekker (nee niet zelf gekookt, daar is niet echt de traditie om alles zelf voor te bereiden. We hebben het diner bij een restaurant besteld). Alle cadeautjes waren leuk. Kortom, gezellig gehad! 🙂

blog1

blog2

blog3

blog4

blog5

our girl, in all her beautiful facets

Standard

blog3Gadis kecil kami yang sudah besar, di segala aspeknya:

Dia penuh perhatian.
– Aku membuatkan roti dan menaruhnya di piringnya dan piring Joop di meja makan. Tanyanya: “Mama punya roti buat mama sendiri nggak?”
– Kami berjalan di supermarket melewati rak berisi gelas es kopi. Katanya: “Mama nggak mau beli kopi itu? Mama suka kan?”

Dia suka menolong.
– Seharian dia bermain di halaman belakang dan di penghujung hari kami mau merapikan semuanya. Tapi dia berkata tegas: “Aku sudah mengembalikan semuanya ke gudang kok: sepeda kayuh, otopet, dan kapur tulis.”
Di malam hari sebelum tidur juga dia selalu merapikan semua mainannya dulu, semua kembali ke tempatnya masing-masing. Dan sesudah makan dia hampir selalu otomatis membawa piring kotornya ke tempat cuci di dapur.
– Kalau temannya main di rumah kami dan mau membuang ingus atau mau “duduk” di pispot, Sky selalu membantu mengambilkan tissue. Kalau “duduk”nya terlalu lama dia bakal ikut duduk menunggu di depan pispot dan dengan perhatian bertanya: “Gimana, sudah mau keluar?” Hehehe…

Dia penasaran dan suka belajar (dan mengingat semua yang kami jelaskan kepadanya). Contoh-contoh di bawah ini agak susah dijelaskan, karena berhubungan erat dengan bahasa Belanda:
– “Mama, kenapa sih dinamakan ‘dataran’? Mungkin karena tanahnya betul-betul datar ya?”
– “Mama, apa sih ‘lovebird‘ (sejoli yang saling mencinta) itu?” Waktu aku selesai menjelaskan dia tertawa: “Oh begitu! Tadinya aku kira itu cuma buat burung saja!”
– “Mama, apa artinya ‘bersyukur’? Penjelasanku agak ruwet, tapi dia berhasil merangkumnya dengan manis: “Ya aku memang begitu kok. Kan aku selalu ceria, dan senang dengan apa yang aku punya.”

Yang ini juga sangat terkait dengan bahasa Belanda. Sampai saat ini dia mengucapkan beberapa kata selalu terbalik. Tiap kali kami mencoba membetulkan pengucapannya dan dia bisa mengulangnya dengan benar, tapi kali berikutnya terbalik lagi. Kedengarannya sih lucu:
– Dia bilang ‘savt’ yang harusnya ‘vast’, ‘noewi’ yang harusnya ‘nieuw’, dan ‘loewi’ yang harusnya ‘jullie’.
– Dia bilang ‘rekstok’ padahal maksudnya ‘kapstok’ (yang terakhir ini gantungan baju/jaket, sedangkan rekstok itu palang untuk senam), dan yang namanya ‘bakfiets’ selalu dibalik jadi ‘fietsbak’.

Tapi selain beberapa kata yang terbalik ini dia memang pintar sekali ngomong, dan nonstop pula. Cara bicaranya jelas dan tepat, kosakatanya luar biasa. Pembicaraan kami sehari-hari level-nya sering tidak kalah dengan tingkat orang dewasa, sehingga kadang-kadang di tengah pembicaraan kami berpandang-pandangan sambil berpikir yang sama: “Ini betul kita sedang ngobrol dengan anak umur 3 tahun?!?”

Beberapa cuplikan pembicaraan kami misalnya:
– “Mama, aku meloncatkan tanganku seperti ini… (dia menunjukkan bagaimana dia memegang pegangan tangga dari satu posisi ke posisi lainnya), tahu nggak kenapa? Karena bagian yang dari logam itu dingin, aku nggak suka. Yang dari kayu ini lebih enak dipegang.”
– “Warna bunga-bunganya bagus lho, kombinasi yang bagus…pilihan yang tepat mam!”
– “Ada anak-anak yang nggak doyan ini ya, tapi aku untungnya doyan. Dan ini bagus juga untuk perutku kan.”
– “Kalau menikah…apa harus dengan anak laki-laki, mam? Atau aku bisa juga menikah dengan E (sobat karibnya)?”
– “Begini lho yang baik, kalau mama menulis semua hal yang dibutuhkan, supaya nggak lupa. Habis itu ditaruh di dompet.”

Tapi di antara pembicaraan serius itu sering juga dia mengatakan sesuatu yang mengingatkan kami bahwa dia memang masih anak-anak. Yang ide dan buah pikirannya terasa segar dan polos:
– “Aku masih punya tempat buat pencuci mulut lho! Di sini masih ada tempat, dan di sini (dia menunjuk ke beberapa tempat di perutnya), dan di sini juga, di bawah pantatku!”

Terlihat di foto: Dia sedang sibuk di halaman belakang (dan dia memang bilang: “Aku lagi sibuk lho ya!”) dan akhirnya memanggil kami untuk datang melihat. Dengan bangga dia memperlihatkan hasil karya seninya: kami jadi punya halaman penuh tanda silang, haha, serasa menapak taman ala Escher di rumah sendiri. 😀

***

blog4Onze kleine grote meid, in al haar facetten:

Zij is zorgzaam.
– Ik heb broodjes neergelegd voor haar en Joop op de eettafel. Ze vroeg: “Mama, heb je ook broodjes voor jezelf?”
– We liepen in de supermarkt en ze zag bekers ijskoffie die ik af en toe koop, zei ze: “Wil je geen koffie, mama? Vind je lekker toch?”

Zij is behulpzaam.
– Aan het eind van de dag wanneer zij de hele dag in de achtertuin met van alles heeft gespeeld, wilden we gaan opruimen, waarna ze opgevat zei: “Ik heb alles al in de schuur gezet hoor: mijn loopfiets, de step, en de krijtjes.”
‘s Avonds ruimt ze ook al haar speelgoed op voordat ze naar bed gaat en na het eten brengt ze nu bijna automatisch haar bord naar de keuken.
– Wanneer haar vriendin bij ons speelt en een snotneus heeft of op het potje moet, helpt Sky haar altijd met doekjes pakken, en als het te lang duurt zit ze voor het potje te wachten: “En, komt het al?” Hihi…

Zij is nieuwsgierig en leergierig (en onthoudt alles wat we haar uitleggen):
– “Mama, waarom noemen ze het ‘platteland’? Denk je dat omdat het land helemaal plat is?”
– “Mama, wat is dat nou, ‘tortelduifjes’?” Toen ik klaar was met mijn uitleg moest ze een beetje lachen: “Oh zo! Ik dacht dat het alleen voor duiven is!”
– “Wat is dat eigenlijk; ‘dankbaar zijn’?” Mijn uitleg was denk ik redelijk abstract, maar ze vatte het goed samen op: “Ja dat ben ik ook hoor. Ik ben toch altijd vrolijk, en blij met wat ik heb!”

Zij heeft een paar woordjes steevast andersom gezegd. We proberen haar elke keer te verbeteren en ter plekke kan ze wel het goede woord herhalen, maar de volgende keer zegt ze het weer omgedraaid. Vinden we tot nu toe wel grappig:
– Ze zegt ‘savt’ in plaats van ‘vast’, ‘noewi’ in plaats van ‘nieuw’, en ‘loewi’ in plaats van ‘jullie’.
– Ze zegt ‘rekstok’ als zij ‘kapstok’ bedoelt, en een bakfiets is bij haar al heel lang ‘fietsbak’.

Maar voor de rest praat ze zó on-ge-loof-lijk goed, en veel. De gesprekken die wij elke dag voeren zijn op een onvoorstelbaar volwassenen-niveau dat wij soms in het midden van het gesprek elkaar aankijken en hetzelfde denken: “Is dit waar wij het met een 3-jarige allemaal over hebben?!?”

Flarden van die gesprekken zijn bijvoorbeeld:
– “Mama, ik spring met mijn handen zo… (ze demonstreerde hoe ze haar handje op de trapleuning van de ene plek naar de andere verplaatste), weet je waarom? Omdat ik die delen van metaal koud vind. Deze van hout vind ik lekkerder.”
– “De kleuren van de bloemen zijn mooi hoor, goede combinatie…goed gekozen mama!”
– “Er zijn kinderen die dit niet lusten hé, maar ik wel, gelukkig. En het is goed voor mijn buikie ook!”
– “Als je trouwt…moet je dat altijd met een jongen doen, mama? Of kan ik ook met E (haar beste vriendin) trouwen?”
– “Weet je wat goed is, dat je al de dingen die je nodig hebt opschrijf, zodat je het niet vergeet. En in je portemonnee doen.”

Maar tussen al die gesprekken op volwassenen-toon zegt ze ook vaak iets waarvan we worden herinnerd dat ze natuurlijk nog maar een peuter is, haar kinderlijkheid voelt dan heerlijk en verfrissend aan:
– “Ik heb nog plaats voor toetje hoor! Hier heb ik nog plek, en hier (ze wees op verschillende plekken op haar buik), en ook hier, onder mijn billen!”

Op de foto’s: Ze was al een tijdje bezig in de achtertuin (en dat zei ze ook: “Ik ben even bezig ja!”) en uiteindelijk riep ze ons om snel te komen. Liet ze trots haar kunstwerk zien: een kruisjes-tuin hebben we nu, haha, een beetje een Escher-gevoel krijgen we nu als we naar de tuin kijken. 😀