Monthly Archives: May 2015

sandbox joy

Standard

blog1

Aku dan Sky sedang bermain di bak pasir ‘kura-kura’ di halaman belakang. Dia berkata: “Mama, bikin lomba yuk? Siapa yang bikin gunung pasir paling tinggi menang. Yang menang boleh tinggal di bak pasir. Yang nggak menang harus…pergi makan roti!” Hahaha…orang mungkin berpikir bahwa makan roti buatnya adalah hal yang menyebalkan. Wah, padahal sekarang pagi dan siang makan rotinya makin banyak saja. Makan malamnya juga bagus dan banyak, yah sebetulnya seharian penuh sih, hehe… 15,5 kg beratnya sekarang, kalau dilihat secara persentase naiknya bulan-bulan terakhir ini cukup banyak tuh.

Bak pasir ini memang salah satu spot favoritnya. Begitu matahari agak bersinar, atau asal cuaca kering dan tidak hujan, dia sering bertanya apa dia boleh bermain di halaman belakang. Melaju dengan sepeda kayuh atau otopetnya (dan kami harus berpura-pura jadi lampu lalu lintas yang bilang kalau lampunya merah atau hijau), menggambar-gambar dengan kapur warna, dan tentu saja bermain di dalam atau di seputar bak pasir. Tak jemu-jemunya menuangkan pasir di berbagai tempat dan cetakan (membuat es krim atau pancakes, yang tentunya harus kami icipi semuanya), membuat hujan pasir (menggunakan saringan), mengubur kakinya di bawah pasir, membuat jalan pasir (dengan garpu yang digaris-gariskan di pasir), memindah-mindahkan pasir dengan berbagai macam truk mainan, sering disertai dengan koleksi dedaunan, ranting-ranting dan batu-batuan… Punya bak pasir di halaman memang salah satu investasi terbaik, percaya deh! 😉

***

blog5

Sky en ik waren samen aan het spelen in onze ‘schildpad’ zandbak in de achtertuin. Ze zei: “Mama, wedstrijdje doen? Wie de hoogste berg heeft gemaakt, heeft gewonnen. Wie heeft gewonnen mag in de zandbak blijven. Wie niet heeft gewonnen moet… boterham eten!” Hahaha…men zou denken dat boterhammen eten voor haar een straf is. Nou, ze eet nu ‘s morgens en ‘s middags steeds meer boterhammen hoor. ‘s Avonds eet ze ook hartstikke goed, nou ja eigenlijk de hele dag door, haha… 15,5 kg zwaar is ze nu, wat procentueel gezien een flinke vooruitgang is.

De zandbak is wel haar favoriete plek. Zodra het zonnetje een beetje schijnt, of als het gewoon droog is, vraagt ze of ze in de tuin mag spelen. Met haar loopfiets racen (en wij moeten dan als stoplicht spelen), steppen, met stoepkrijt tekenen, of natuurlijk in (of rond) de zandbak spelen. Eindeloos het zand in alle bakjes doen (ijsjes of pannenkoeken maken, die wij ook eindeloos moeten proeven), zand-regen maken (met vergiet), voetjes onder het zand, zandweggetjes maken (met hark), zand vervoeren (met verschillende soorten zand- en kiepwagens), steentjes, takjes, en blaadjes erbij… Een zandbak in de achtertuin is een van de beste investeringen ooit! 😉

blog3

blog4

blog2

Advertisements

dress up and play

Standard

blog5

blog3Aku tidak mengenal seorang pun anak kecil yang tidak suka bermain atau berpesta kostum. Cepat atau lambat, suka banget atau suka sedikit… Sky juga bukan perkecualian. Sekarang kami sudah mengumpulkan cukup banyak kostum dan aksesorisnya sehingga bisa mengisi sebuah “peti kostum” (satu fenomena yang sering terlihat di sini, kalau punya anak kecil di rumah biasanya punya peti atau koper atau dus yang penuh berisi kostum-kostum lucu atau aneh). Isi petinya (jelas) gaun-gaun putri dan peri, topi, bunga, celemek, selop dan sepatu… Hampir setiap hari Sky mengenakan outfit atau kombinasi yang berbeda. Tapi semuanya hanya untuk dipakai di dalam rumah, itu perjanjian kami (kecuali nanti kalau ada acara carnaval lagi tentunya, di mana seluruh kota keluar rumah berpakaian aneh-aneh). Kadang berkostum ria begitu membantunya untuk memainkan peran tertentu. Kalau dia mengenakan kostum si Tudung Merah, dia bakal mengambil sebuah keranjang, mengisinya dengan buah-buahan, dan seolah-olah berjalan menembus “hutan” menuju ke rumah “oma”. Peran sebagai putri atau peri tidak sering dia mainkan, tapi sekali kami pernah melihatnya betul-betul menjelma menjadi Putri Salju. Dikumpulkannya 7 bonekanya untuk memainkan peran 7 kurcaci (foto atas). Fase yang sangat menyenangkan untuk diikuti! 🙂

***

blog6

Ik ken geen enkele peuter die niet van verkleden houdt. In meer of mindere mate, vroeg of laat…Sky is daar geen uitzondering op. We hebben nu genoeg verkleedspulletjes verzameld om er een verkleedkist mee te vullen, en dat hebben we ook maar gedaan. Met (uiteraard) prinsessen- en feeënjurkjes, hoedjes, bloemetjes, schortjes, sloffen…Bijna elke dag draagt ze nu een andere outfit of een combinatie ervan. Alleen voor binnen, dat hebben we wel afgesproken (tenzij straks weer carnaval is, natuurlijk). Soms helpt het dragen van een bepaalde outfit voor een alsof-spel. Als zij een Roodkapje outfit draagt dan pakt ze ook gelijk een mandje, vult het met fruit en neemt het door “het bos” naar “oma” toe. Ze speelt zelden dat zij een prinsesje of een fee is, maar één keer was ze echt een Sneeuwwitje en moest ze 7 van haar knuffels verzamelen om de 7 dwergen op te lijken (bovenste foto). Een erg leuke fase dit! 🙂

blog7

losing Lola

Standard

blog

Ini Lola (adiknya Barbie). Sayang aku tidak punya fotonya yang lebih manusiawi, hehe, seperti bisa dilihat, kepalanya memang sering copot dan kami harus sering memasangnya kembali, kadang dengan paksa dan dengan susah payah. Sampai minggu lalu Lola adalah salah satu boneka favorit Sky. Ya, cuma sampai minggu lalu, karena Lola sejak itu hilang.

Kalau kami mau keluar rumah aku hampir selalu bertanya pada Sky apakah dia mau membawa sebuah boneka. Sering dia mau. Bukan karena dia tidak bisa tanpa boneka, tapi untuk menunjukkan bonekanya hal-hal baru atau yang dia alami sehari-hari (“Poppie kan belum pernah ke perpustakaan ya, jadi hari ini dia boleh ikut”). Kami senang sekali bahwa Sky tidak pernah tergantung pada sesuatu, entah itu kempong, lap, kain, mainan, boneka, teman tidur atau apapun juga. Boneka yang dibawanya pergi tidur dia pilih setiap malam. Ini sebenarnya ajaran kami sih. Kami tidak menaruh boneka di ranjangnya, dia boleh memilih sendiri mau mengeloni yang mana. Tiap malam berganti-ganti, dan esok paginya dia bawa turun lagi ke bawah.

Minggu lalu dia memilih membawa Lola waktu kami pergi ke kota. Sarapan dulu, lalu berjalan sedikit, sekitar 50 meter ke toko lain. Di situ kami menyadari bahwa Lola hilang. Cuma dua toko itu dan jalan 50 m di antaranya, pastinya mudah untuk menemukan Lola kembali. Sayang seribu sayang…tidak kami temukan. Karyawan di dua toko itu langsung kami tanyai, dan beberapa hari sesudahnya kami tanyai lagi. Jalan yang cuma 50 meter panjangnya sudah kami telusuri berkali-kali, semua tanpa hasil.

Lola betul-betul hilang. Awalnya hal ini terlihat tidak mengusik Sky sama sekali. Tentu saja kami memberitahunya hal-hal seperti: Bahwa mungkin ada anak lain yang sangat senang menemukan Lola, dan bahwa Lola sekarang mungkin tinggal di rumah lain yang bagus. Yang mana dia menanggapi dengan: “Mungkin anak itu punya banyak baju kecil buat Lola ya.” Yang jelas, dia tidak menyebut-nyebutnya lagi dan dengan riang bermain dengan boneka-bonekanya yang lain. Tapi ternyata ingatan akan kejadian ini dia ungkapkan dalam bentuk lain. Waktu kami beberapa hari lalu pergi keluar rumah dan aku bertanya apakah dia mau membawa sebuah boneka, awalnya dia berlari seperti biasanya ke dus boneka untuk mencari sesuatu. Tapi dia kembali dengan tangan kosong: “Nggak deh ma, aku nggak bawa apa-apa. Aku takut nanti hilang lagi seperti Lola.”

Untung Sky suka mendengar penjelasan kami dan suka berdiskusi. Sesudah dia bilang begitu aku bercakap-cakap panjang dengannya tentang pelajaran penting yang kita dapatkan dari Lola. Bukan untuk menjadi takut dan tidak berani membawa apa-apa lagi, tapi bahwa mulai sekarang kami harus bersama-sama memperhatikan barang-barang yang kami bawa keluar. Bahwa boneka harus ditaruh di kereta atau di tas kalau tangan kami penuh atau saat kami terlalu sibuk untuk memperhatikan barang bawaan. Rasanya dia mengerti. Dan sejak saat itu dia mau membawa boneka lagi kalau kami pergi keluar rumah, untuk memperlihatkan boneka-bonekanya betapa indah dunia di luar sana. 🙂

***

Dit is Lola (zusje van Barbie). Helaas heb ik geen betere foto van haar. Maar zoals je ziet, haar hoofd is haar zwakke plek. We moesten haar hoofdje dus vaak terugzetten (soms met kracht en geweld). Tot vorige week was Lola één van Sky’s lievelingspop. Was, want Lola is kwijt.

Als we ergens naar toe gaan vraag ik bijna altijd aan Sky of ze een knuffel of pop wil meenemen. Vaak doet ze dat. Niet omdat ze ergens aangehecht is, maar met het idee om de knuffels iets te laten zien of meemaken (“Poppie is nog nooit in de bieb geweest, vandaag mag ze mee”). We zijn blij dat Sky nooit aan iets hecht (nou ja, behalve aan ons dan, hopelijk!). Niet aan een speen, doek, speelgoed, slaapknuffel of wat dan ook. De knuffel die ze naar bed brengt kiest ze elke avond opnieuw (dit is eigenlijk door ons aangeleerd. We hebben bijna geen knuffels in haar bed gelegd en elke avond mag ze 1 of 2 zachte knuffels uitkiezen, die ze de volgende ochtend weer naar beneden brengt).

Vorige week koos ze om Lola mee te nemen. We gingen eerst in de stad ontbijten, en daarna een klein stukje lopen, zo’n 50 meter, naar een andere winkel. Daar ontdekten we dat Lola er niet meer was. Twee winkels en 50m straat, je zou denken dat Lola zó weer gevonden is. Maar helaas…Bij de twee winkels hebben we nu ieder al 3 keer gevraagd of zij een pop met heel veel rood haar hebben gevonden. En het 50m stukje straat hebben we direct daarna ook al uitgekamd, alles zonder resultaat.

Lola is dus echt kwijt. Op het eerste gezicht lijkt het Sky niet te boeien. We praatten haar natuurlijk een beetje in dat een ander kindje Lola waarschijnlijk heel lief vindt, en dat Lola nu in een ander mooi huis woont. Ze zei daarop ook nog: “Misschien heeft dat kindje veel kleine kleertjes voor Lola.” Afijn, ze speelt lekker door met al haar andere knuffels en poppen. Maar de herinnering heeft ze blijkbaar in een andere vorm bewaard. Toen wij een paar dagen geleden naar buiten gingen en ik haar vroeg of ze een knuffel wil meenemen, rende ze eerst naar haar knuffeldoos om iets uit te zoeken. Maar ze kwam met lege handen terug: “Nee mama, ik neem niets mee. Ik ben bang dat het dan weer kwijt raakt, net als Lola.”

Gelukkig houdt Sky van uitleg en discussie. Ik heb daarna met haar heel goed kunnen praten over de waardevolle les die wij door Lola nu geleerd hebben. Niet om bang te zijn en niets meer mee te durven nemen, maar dat wij samen voortaan goed gaan opletten als wij iets meenemen naar buiten. Dat de knuffels in de kinderwagen of in de tas moeten zitten als onze handen vol zijn. Zij begreep het volgens mij goed. En sindsdien neemt ze weer altijd iets mee om de poppen en knuffels de mooie wijde wereld te laten zien. 🙂

blog1

blog2

blog3

she chose to be an orange butterfly

Standard

blog

blog1

Sampai sekitar setengah tahun lalu Sky tidak suka face painting, alias menggambar figur di wajah. Tapi pelan-pelan dia mulai tertarik. Aku menduga karena di sekolah dan di acara-acara lain biasanya selalu ada aktivitas menggambar wajah ini. Beberapa minggu terakhir dia malah bilang mau mencoba digambari wajahnya. Dan kalau kami bertanya: mau digambar sebagai apa? Jawabannya sering: mau jadi binatang favoritnya, harimau. Hari ini di kota kami ada acara besar, namanya meimarkt (= pasar bulan mei). Semacam pasar barang second tapi mega besar, dan juga disertai dengan aktivitas-aktivitas lain. Tentu saja ada stand face painting, yang untungnya pas lagi sepi. Jadi kami langsung berhadapan dengan Ibu artisnya. Dia bertanya apa Sky mau digambari wajahnya? Dan anaknya mengangguk dengan mantap, ‘ya!’ Tapi waktu ditanya mau digambar jadi apa dia berpikir keras dan terlihat ragu-ragu. Kami memberinya beberapa pilihan, dan dia memilih jadi kupu-kupu. Dengan warna oranye, senada dengan warna outfitnya hari ini, hehe… Kupu-kupu kami yang cantik! 🙂

***

Tot zo’n half jaar geleden vond Sky gezicht-schminken maar niks. Maar langzaamaan, ik denk mede door school en andere evenementen waar vaak een schmink-activiteit aanwezig is, groeit haar interesse. De laatste weken zegt ze steeds dat ze toch wel een keer leuk zou vinden om geschminkt te worden. En als wij vroegen wat zou ze dan willen worden? Antwoordde ze vaak dat het haar lievelingsdier, de tijger, moest worden. Vandaag is er in onze stad een groot evenement: de meimarkt (een soort mega tweedehandsmarkt a la koningsdag). Uiteraard was het schminken ook van de partij. Het was gelukkig rustig, dus we stonden direct tegenover de schmink-mevrouw. Ze vroeg of Sky geschminkt wil worden, en ze knikte resoluut van ‘ja’! Wel moest ze hard nadenken over wat ze wilde worden. We gaven haar een aantal opties, en ze koos voor een vlinder, met als kleur oranje (net als haar hele outfit vandaag, haha!). Onze mooie vlinder! 🙂

blog2

selfies and other gadget use

Standard

blog7

Saat liburan kemarin kami memberi kelonggaran pada Sky untuk sedikit lebih banyak menggunakan gadget, media, dan TV. Kalau di rumah TV cuma menyala jam 5 sore untuk acara anak-anak, selama 3 perempat jam (waktunya pas banget supaya aku bisa memasak). Kadang-kadang kalau siang dia boleh menonton film singkat (10-15 menit) di laptop. Tidak lebih dari itu. Laptop yang sama kami isi dengan lagu-lagu dan film-film anak dan kami bawa saat liburan ke Indonesia kemarin. Dan jadi lebih sering dinyalakan daripada di rumah. Di iPad kami juga menginstall beberapa app menarik, permainan, dan buku-buku digital. Hampir semuanya akhirnya memang kami gunakan, minimal sekali dan kadang berkali-kali. Semua oke-oke saja, tapi sepulangnya di sini kami memberlakukan aturan seperti sebelum liburan. Membatasi penggunaan gadget dan media lain, karena kami percaya itu yang terbaik buat Sky. 😉

Budaya gadget di Indonesia, terutama di kalangan anak muda dan bahkan anak kecil, ternyata luar biasa. Memang praktis kalau sekarang kita bisa merekam segala sesuatunya dengan cepat (misalnya saat berkumpul dengan teman-teman yang terakhir berjumpa 17 tahun lalu). Dan dengan cepat pula menyebarkannya ke seluruh dunia (tidak selalu positif, tapi seringnya masih oke. Tentu tidak harus dengan seluruh dunia; keluarga dan sahabat saja sering sudah cukup). Tapi budaya baru ini juga membawa banyak efek samping yang menyedihkan. Kami alami sendiri, saat beberapa kali janji ketemuan dengan teman-teman lama. Seru, karena hampir semua juga membawa buntut-buntut kecilnya. Kami pikir: bakal asyik buat Sky! Kenyataan ternyata bicara lain. Begitu anak-anak mulai rewel (atau bahkan sebelum itu!), para ortunya menggeserkan gadget mereka (atau anaknya sudah punya sendiri!). Tidak ada yang namanya interaksi, ‘percakapan’, bermain bersama…masing-masing sibuk di dunianya sendiri-sendiri. Dan ini ngomong tentang anak berusia 3-5 tahun! Sedih banget… Tentu tidak berlaku untuk semua orang ya, tapi banyak.

Sky juga jelas tertarik pada smartphone kami. Dia suka melihat-lihat foto lama dan menonton videonya waktu bayi. Beberapa minggu sebelum liburan kemarin kami mengajarinya memotret dengan telefon. Wah dia suka sekali! Sejak itu kami harus sering-sering membersihkan album foto di telefon (tapi praktisnya, dia jadi bisa memotret kami!). Di Indonesia kami mengajarinya membuat selfie. Aku masih ingat betul kali pertama dia mencoba-coba: di mobil waktu macet (foto atas). Senang banget tuh! Sejak itu sampai sekarang koleksi selfie-nya sudah lumayan, hehe…lucu-lucu ya! Foto-foto yang dia jepret juga terlihat makin bagus, baik dari segi ketajaman maupun komposisi. Yang terbaik kami simpan, dan mungkin tidak akan lama lagi sebelum kami harus menyimpannya di album yang terpisah. 😉

***

blog1

Tijdens onze vakantie hebben we onze media-, gadget-, en TV-beleid voor Sky versoepeld. Thuis gaat de TV pas om 17u aan voor de ‘kindertijd’-programma (toch handig omdat ik koken moet). Heel af en toe mag ze ‘s middags een kort filmpje (10-15 min) op de laptop kijken. We hebben diezelfde laptop op de vakantie meegenomen met daarin vele aantal gedownloade kinderfilmpjes en -liedjes. De laptop ging dus vaker aan dan de TV thuis. Op de iPad hebben we een aantal leuke apps geïnstalleerd, spelletjes en digitale leesboeken. Bijna allemaal hebben we ze minstens 1 keer gebruikt en gezien. Allemaal prima, maar thuisgekomen gaat het oude beleid weer in, waar wij achterstaan en geloven dat het goed is. 😉

Het gadget cultuur in Indonesië (zou je misschien niet zeggen), vooral onder de jongeren en kinderen, is enorm. Het is leuk om overal alles te kunnen vastleggen, bijvoorbeeld als je oude vrienden ontmoet die al zo’n 17 jaar niet gezien hebt. Of om alles dan weer te kunnen delen met de hele wereld (niet altijd leuk, maar in veel gevallen wel. Natuurlijk niet per se met de hele wereld; familie en vrienden zijn vaak voldoende). Maar het heeft ook in onze ogen veel nare effecten gebracht. Wat echt gebeurt is bijvoorbeeld: Ik heb met oude vriendinnen afgesproken om bij te kletsen. Ze hebben ook kleine kindjes, dus ik dacht: Zou leuk zijn voor Sky! Maar wat bleek? De kindjes gingen jengelen, en de moeders gaven ze hun (of haar) mobieltjes om mee te spelen. Geen interactie, geen ‘gesprek’, geen samenspelen…ieder in eigen wereld. En dan praat ik over kindjes van 3 tot 5 jaar! Om treurig van te worden… Natuurlijk niet iedereen, maar wel opvallend veel.

Sky heeft ook grote interesse in onze mobieltjes. Ze vindt het leuk om (oude) foto’s en filmpjes te bekijken. De laatste weken voor vakantie heeft ze geleerd om foto’s met de telefoons te maken. Geweldig vindt ze het. Sindsdien moeten we regelmatig de fotoalbum van de mobieltjes verschonen (maar wel handig omdat ze nu foto’s van ons kan maken!). In Indonesië hebben we haar geleerd om selfies te maken. Ik weet nog goed wanneer de eerste keer was: in de auto toen we in de file zaten (foto’s boven). Wat een lol! En sinds die eerste keer hebben we nu al een aardige collectie van Sky’s selfies, hihi…leuk zijn ze hè! Haar foto’s worden ook steeds beter, qua scherpte en compositie. De beste hebben we bewaard, en het duurt misschien niet lang meer totdat wij die in een aparte album moeten zetten. 😉

blog

blog2

our Indonesia trip (day 25: last day, at the airport)

Standard

blog4

Setelah 25 hari berturut-turut bersenang-senang, berpetualang, menikmati pengalaman baru dan momen-momen istimewa, tapi juga mengetes batas-batas kemampuan dan kemauan, memperlihatkan karakter masing-masing, mentoleransi hal-hal yang kurang menyenangkan dalam kondisi yang kadang melelahkan… sampai juga di penghujung liburan panjang kami yang pertama. Betapa kami bersyukur boleh menjalani pengalaman unik ini sebagai keluarga. Sampai sekarang Sky masih kadang bilang: “Senang lho, waktu di Indonesia.” Bahwa dia punya kenangan manis dari liburan ini, adalah harta yang tidak ternilai harganya. 🙂

Kami menilai bahwa keputusan kami untuk menunggu sampai sekitar ultah Sky yang ketiga sebelum kami pergi berlibur ke Indonesia adalah keputusan yang bijaksana. Perjalanan yang totalnya 32 jam (dari rumah ortu sampai rumah kami di Belanda sini) tidak bisa diremehkan. Jangankan buat anak-anak, kita yang sudah dewasa saja kalau memikirkan lama perjalanannya sudah gatal-gatal duluan, hehe… Tapi anak umur 3 tahun sudah mengerti sangat banyak. Kami bisa memintanya menelan ludah saat pesawat lepas landas dan mendarat (biarpun aku selalu sedia air dan kismis untuk dikunyah-kunyah). Gampang juga untuk menjelaskan segala sesuatunya, dan Sky juga sangat tertarik pada semua hal baru yang dilihat dan dialaminya (dan senang juga kalau kami menjelaskan kepadanya). Sekarang dia tahu persis bagaimana prosesnya, dari mulai menunggu di bandara, check-in koper, boarding, melewati belalai atau menaiki tangga ke pesawat, sampai segala proses yang menunggu saat pesawat mendarat dan kami berjalan keluar meninggalkan bandara.

Tentu saja kami sangat bersyukur bahwa Sky bisa tidur di pesawat. Tapi setelah 8 jam tidur kami masih harus duduk selama 6 jam sebelum sampai ke tujuan. Layar hiburan di depan kursi pesawat sedikit membantu mengisi waktu, begitu pula dengan mainan dan seorang teman yang kami temui baik saat terbang menuju Indonesia maupun saat pulang ke Belanda. Tapi tetap saja, lamaaaaa sekali semua-muanya. Di bandara kami mengisi waktu tunggu yang lama dengan berjalan-jalan, cuci mata, mencari makan dan minum, membaca buku, cari makan lagi (tepatnya cari es krim), dan untungnya Sky suka sekali dengan mainan barunya: boneka princess Disney yang bajunya bisa ditukar-tukar (terima kasih Oma!).

Liburan ini amat sangat menyenangkan, tentang ini kami yakin lebih dari 100%. Tapi untuk mengulanginya lagi dalam waktu singkat…jujur saja kami tidak berencana. Tahun depan Sky sudah masuk sekolah, dan kami harus mengikuti jadwal liburan resmi sekolah. Kesempatan berlibur panjang cuma ada di liburan musim panas, yang berarti high season dan jauh lebih mahal (dan ramai). Plus ada banyak tempat-tempat bagus lain di seputaran Belanda yang ingin kami perlihatkan pada Sky. Bagaimanapun juga, anak gadis kami makin hari makin bertambah besar, dan makin menyenangkan juga untuk membawanya pergi berlibur. Sampai suatu hari nanti, saat dia memutuskan untuk menjalani petualangannya terpisah dari jejak liburan ortunya, hehe… 😉

***

blog5

Na 25 dagen in een aaneenschakeling van lol maken, plezier hebben, nieuwe ervaringen opdoen, mooie momenten meemaken, maar ook de grenzen opzoeken, echte karakters aantonen, vermoeidheid trotseren en irritaties tolereren…kwamen we aan het einde van onze eerste grote vakantie. Wat een beleving, wat zijn we blij en dankbaar om dit te mogen meemaken als een gezin. Tot nu toe zegt Sky nog soms: “Was leuk hoor, in Indonesië.” Fijn dat zij mooie herinneringen heeft aan onze vakantietijd daar. 🙂

Het is een goede beslissing geweest om te wachten met deze vakantie tot rond Sky’s 3e verjaardag. Een 32-urige reis (vanaf het huis van mijn ouders tot aangekomen in onze eigen huis) is niet niks, zelfs voor volwassenen, laat staan voor een kind. Maar een 3-jarige begrijpt al heel veel. Je kunt zeggen dat ze moet slikken als het vliegtuig opstijgt en landt (hoewel ik altijd wat drinken en rozijntjes bij de hand houd). Je kunt makkelijk alles uitleggen en in geval van Sky vindt ze het ook interessant om al die nieuwe dingen mee te maken (en uitgelegd te krijgen). Ze weet nu precies hoe het werkt, vanaf het lang wachten op het vliegveld, de koffers inchecken, de boarding, de gang (slurf) of trap naar het vliegtuig, tot en met het hele mikmak later als het vliegtuig weer geland is.

We hebben natuurlijk enorme geluk gehad dat Sky in het vliegtuig kan slapen. Maar na 8 uur slapen moesten we nog 6 uur zitten voordat het vliegtuig landt. Het entertainment scherm biedt wat afleiding, zo ook wat speelgoed en een vriendinnetje die zij zowel op de heen- als terugreis heeft ontmoet. Maar langggg was het wel allemaal. Op het vliegveld zelf hebben we het lange wachten gevuld met rondlopen, rondkijken, wat eten en drinken, boekjes lezen, nog een keer eten (ijsje zoeken), en gelukkig vindt Sky haar nieuwe prinsessen-poppetjes die met elkaar kleren kunnen wisselen super leuk (dankjewel Oma!).

Leuke vakantie, dat is meer dan 100% zeker. Maar om het binnen korte tijd weer te herhalen, daar zijn wij eerlijk gezegd niet van plan. Volgend jaar gaat Sky al naar basisschool, en dan zijn we gebonden om de officiële vakantiedagen van school te volgen. Een verre vakantie in de hoogseizoen is veel duurder (en drukker). En er zijn zoveel andere leuke plekken in de buurt van Nederland die wij aan Sky willen laten zien. Hoe dan ook, ze wordt steeds groter, en het wordt steeds leuker om haar mee te nemen op vakantie (totdat zíj dat niet meer vindt natuurlijk, haha!) 😀

blog2

blog1

blog3

our Indonesia trip (day 24: Sky’s first haircut and old toys)

Standard

blog0

blog1

Jadwal hari terakhir sebelum kami pulang ke Belanda adalah pergi ke salon untuk potong rambut. Di Indonesia ongkosnya cuma sepersekian dari di sini, jadi disempat-sempatkan deh. Joop ikut, tapi tugasnya jadi seksi dokumentasi, hehe, karena toh tidak ada yang bisa dipotong dari rambut milimeternya. Ke salon ini momen yang istimewa lho, karena ini pertama kalinya Sky potong rambut di salon betulan. Biasanya cuma kami rapikan sendiri saja, dipotong sedikit-sedikit.

Di salon, sambil menunggu dia boleh melihat dulu bagaimana rambut mama dipotong (ini sudah pernah dia lihat juga sih di Belanda). Dan waktu aku sudah selesai dia aku pangku sehingga rambutnya bisa dipotong. Nggak dicuci dulu, karena itu yang sempat bikin kami khawatir (dia tetap saja tidak suka kalau rambutnya basah. Keramas bukan kegiatan favoritnya, biarpun memang makin lama makin gampang). Cuma dibasahi saja, disemprot air. Seru juga sih pengalaman pertama ini. Biarpun hasilnya ternyata tidak terlalu rapi dan lurus, hehe, maklum anaknya nggak bisa diam. Waktu dipotong bergerak melulu…

Foto bawah: Sky di antara segunung boneka di rumah Opa Oma. Yang istimewa adalah bahwa hampir semua boneka ini adalah mainanku sewaktu aku masih sekecil dia. Jadi umurnya sudah sekitar 35 tahun! Semuanya disimpan dengan seksama oleh Oma, dan sebelum kami datang juga sudah dibersihkan atau dicuci. Beberapa dari boneka-boneka itu sekarang sudah pindah ke rumah baru: rumah kami di Belanda! Karena Sky boleh memilih beberapa boneka yang lalu dikirim Oma dengan paket ke Belanda, bersama dengan barang-barang lain yang tidak terbawa di koper-koper kami yang sudah sarat muatan waktu terbang pulang kesini (antara lain: setumpuk buku cerita anak-anak yang juga milikku dulu!). Senang sekali melihat Sky masih bisa menikmati warisan harta karun antik ini, hehe… 🙂

***

Op de laatste dag voordat we terug naar Nederland gingen, gingen wij naar de kapper. Haar knippen in Indonesië kost maar een kleine fractie van hier, en een andere ervaring is het ook. Bij Joop valt er niets te knippen, dus het was zijn taak om alles vast te leggen. Een speciaal moment, want het was Sky’s eerste keer haar knippen bij de (echte) kapper. Meestal knippen we haar haar gewoon wat bij.

Ze mocht eerst kijken hoe mama’s haar geknipt werd (dit heeft ze in Nederland ook al ooit gedaan), en toen ik klaar was nam ik haar op schoot zodat de kapster haar gang kon gaan. Sky’s haar werd niet gewassen want dat is een punt waar wij een beetje zorgen over maken (ze houdt er nog steeds niet van dat haar haar nat wordt. Haar wassen is nog steeds niet haar favoriet, hoewel het wel steeds makkelijker wordt). Haar haar werd alleen natgemaakt met een sproeier. Het ging goed. Alleen echt recht was het geknipte resultaat niet, maar dat was omdat ze gewoon niet stil kon blijven zitten…

En foto onder: Sky tussen de berg knuffels in Oma/Opa’s huis. Bijzonder is dat bijna alle knuffels eerst van mij zijn geweest. Ze zijn dus zo’n 35 jaar oud! Alles is zorgvuldig bewaard door Oma, en voordat we kwamen eerst gewassen of schoongemaakt. Een paar van deze knuffels hebben nu een nieuw huis: ONS huis in Nederland! Want Sky mocht er een paar uitkiezen en Oma heeft ze in een pakket naar Nederland verstuurt, samen met allerlei dingen die wij niet in onze overvolle bagage konden meenemen, onder andere ook een grote stapel kinderboeken, ook van mij geweest! Geweldig om te zien dat Sky ook veel plezier van deze “antieke” dingen heeft. 🙂

blog