Tag Archives: love

little butterflies

Standard

blog 3

Sky: “Aku nggak suka melihat jari-jari kaki. Nggak enak dilihat. Kecuali jarinya T. Punya dia jari kakinya bagus.”

T itu salah satu anak laki-laki di kelasnya. Persis setahun lebih tua, baru saja berulang tahun ke-6. Akhir-akhir ini kami makin sering mendengar namanya. “Menurutku dia anak baik, aku suka”, kata Sky. Dan memang begitu adanya. Kemarin aku ikut mendampingi kelasnya mengunjungi museum. Kebetulan Sky dan T ada di grupku, bersama 3 anak lain. Setelah 2 jam bersama-sama aku mengakui bahwa Sky memang benar: T itu anak baik.

Saat berjalan kaki ke museum T sempat memetik setangkai bunga dandelion. Selama di museum bunganya dia pegang terus (kecuali kalau dia ingin melakukan sesuatu, maka aku boleh memeganginya sebentar). Di perjalanan pulang ke sekolah aku melihat Sky dengan bunga itu di tangannya. Bunganya sih sudah layu. Tapi waktu aku berjalan di belakang mereka, mengamati dua anak yang asyik mengobrol dengan bunga itu di tengah-tengah…mau tidak mau aku senyum-senyum sendiri. 🙂

Oya, kalau ada yang bertanya-tanya seperti aku, bagaimana ceritanya kok Sky bisa melihat jari-jari kaki T di kelas? Nah, ternyata begini: T sedang belajar berhitung, menjumlahkan sampai 20, tapi jari-jari tangannya tidak cukup. Jadi dicopotnya sepatu dan kaus kakinya, dan dengan demikian jari-jari kakinya bisa ikut dipakai. 😀

NB: Satu lagi detail tambahan. 😉 Dua minggu sesudah tulisan ini Sky berulang tahun. Di kelas dia boleh duduk di singgasana (kursi tinggi) dan anak-anak lain membuat lingkaran untuk menyelamatinya satu-persatu. Aku melihat T tidak cuma menyalaminya, tapi juga mengecup ringan pipinya. *meleleh* 😍

***

Sky vertelde: “Ik vind tenen eigenlijk niet mooi. Niet leuk om er naar te kijken. Behalve die van T. Hij heeft mooie tenen.”

T is een jongen uit haar klas. Precies een jaar ouder, dus net 6 geworden. De laatste tijd horen we zijn naam steeds vaker. “Ik vind hem een leuke jongen”, zei Sky. En ja, het is zo. Ik ben gisteren meegegaan met hun klas-uitje naar het natuurmuseum. Toevallig zaten Sky en T in mijn groep, samen met 3 andere kinderen. Na 2 uur samen te zijn kan ik Sky wel beamen: T is een leuke jongen.

Onderweg naar het museum heeft T een paardenbloem geplukt. Gedurende het hele museum bezoek heeft hij de bloem vastgehouden (behalve als hij iets wilde doen, dan mocht ik het even vasthouden). Op de terugweg naar school zag ik dat Sky die bloem, die intussen al helemaal slap was, in haar handen had. Ik liep achter ze aan, zag twee kindjes gezellig naast elkaar lopen kletsen met een bloem in het midden, en kon mijn glimlach moeilijk onderdrukken. 🙂

Trouwens, als je je zoals ik afvraagt hoe het komt dat Sky T’s tenen kon zien? Nou, het zit zo: T wilde sommetjes gaan maken tot 20, maar had aan zijn vingers niet genoeg. Daarom trok hij toen zijn schoenen en sokken uit, om zijn tenen erbij te betrekken. 😀

PS: Nog een detail erbij. 😉 Twee weken na deze post is Sky jarig geweest. Ze mocht op de hoge troon in de klas zitten en de andere kinderen liepen in de kring om haar te feliciteren. Ik zag T, naast een handje, ook vlug een kusje op Sky’s wang geven. *smelt smelt* 😍

blog 4

Advertisements

in love

Standard

blog-5

Kebetulan memang sudah hampir hari Valentine, akhir-akhir ini tema cinta dan menikah sering sekali muncul di antara cerita karangan Sky. Foto di atas ini dibuatnya di sekolah. Di satu sisi kertas musim dingin, di sisi sebaliknya musim panas. Anak laki-laki musim dingin jatuh cinta pada anak perempuan musim panas, maka ada gambar hatinya.

Dan foto smurf di bawah itu ceritanya dimulai dengan membangun dua buah desa smurf, dipisahkan oleh jembatan di tengah-tengah. Smurfette/Smurfin tinggal di desa sebelah kiri dan jatuh cinta pada Smurf-Belanja yang tinggal di desa sebelah kanan. Akhirnya mereka menikah, di tengah-tengah tentunya, dengan Papa Smurf sebagai petugas pernikahan.

Kemarin malam aku mendengarkan cerita fantasinya selama setengah jam, sebelum memintanya untuk mengarang akhir ceritanya karena jam sudah menunjukkan waktu tidur. Akhir-akhir ini, setelah mama dan papa membacakan cerita pengantar tidur, dia mau menceritakan karangannya sendiri. Dengan bantuan boneka-bonekanya dan segala sesuatu yang terletak dalam jangkauan. Fantasinya luar biasa. Cerita karangannya seru (dan sering susah dihentikan), dan dia terlihat menikmati sekali. Ini ringkasan singkat salah satu cerita terbarunya:

blog-6“Panda diam-diam jatuh cinta pada kepala sekolahnya. Jadi dia membeli sebuah ‘bom kentut’ (yang kalau diduduki atau dibuka mengeluarkan bau yang aduhai busuknya). Di sekolah, sesaat setelah jam makan buah, diledakkannya bom kentut itu. Wahhh bau bangettt! Gurunya jelas marah luar biasa, tapi tidak bisa menemukan pelakunya. Akhirnya Panda sendiri yang mengaku pada Ibu Guru. Sebagai hukuman Panda harus segera melapor pada kepala sekolah. Nah, justru itu yang ditunggu-tunggu, pikir Panda sambil tersenyum-senyum. Di kamar kepala sekolah, tergagap dan dengan pipi merah merona, Panda mengaku kepada kepala sekolah: “Saya…sebetulnya jatuh cinta pada Bapak.” Lalu kepala sekolah menjawab malu-malu: “Saya juga pada kamu.” Tak lama kemudian mereka menikah dan mendapatkan anak kembar, laki-laki dan perempuan.”

***

Toepasselijk omdat het bijna valentijnsdag is, de laatste tijd komt het thema verliefdheid en trouwen steeds vaker in Sky’s fantasie-verhalen voor. Op de foto hierboven is haar tekening van school. Een winter tafereel aan de ene papier zijde, en zomer aan de andere kant. De winter jongen is verliefd op het zomer meisje, vandaar de hartjes.

De foto hieronder begon toen ze eerst twee smurfendorpen bouwde met een brug in het midden. Smurfin van het ene dorp werd verliefd op de Boodschappen-Smurf van het andere dorp. Uiteindelijk trouwden ze in het midden, natuurlijk met Papa Smurf als de trouw-ambtenaar.

blog-4Gisterenavond luisterde ik een half uur lang naar haar fantasie-verhaal, voordat ik haar vroeg om toch een einde aan het verhaal te maken want het was echt al bedtijd. Tegenwoordig wil ze, nadat papa én mama een of meerdere verhalen hebben voorgelezen, zelf een verhaal verzinnen en vertellen. Vaak met behulp van haar knuffels en alles wat op haar bed ligt. De verhalen zijn vaak erg leuk en zij geniet zichtbaar van haar poppenkast. Dit was een korte samenvatting van een recente verhaal:

“Panda was stiekem verliefd op de schooldirecteur. Dus ze kocht een stinkbommetje. Op school, vlak na het fruit eten, liet ze het ontploffen. Het stonk er verschrikkelijk! De juf werd hartstikke boos, maar ze kon eigenlijk niet ontdekken wie het gedaan had. Toen heeft Panda de juf zelf verteld. Ze riep dat Panda onmiddellijk naar de schooldirecteur moest! Nou, dat was juist de bedoeling, gniffelde Panda. In de kamer van de directeur, stotterend en met rode wangen, zei Panda tegen de directeur: “Ik…ben eigenlijk verliefd op u.” En toen antwoordde de directeur: “Ik ook op jou.” Niet lang daarna gingen ze trouwen en ze kregen een tweeling; een jongen en een meisje.”

blog-7

homeless people

Standard

blog-1

Sky: “Mama, tidak semua orang punya rumah kan ya?”
Aku: “Iya betul.”
Sky: “Seperti yang kita lihat di koran waktu itu…orang-orang yang tinggal di tenda begitu.”
(Sebetulnya aku tidak ingat koran mana dan berita apa yang dia maksud. Tapi yang jelas berita itu berkesan buatnya, mungkin lebih dari yang kami harapkan. Aku tidak tahu harus bilang apa…).

Sky: “Tapi bagaimana sih kejadiannya ma, sampai orang-orang itu tidak punya rumah?”
Aku: “Yah…ada orang yang tidak bisa membayar atau membeli rumah. Ada juga yang kehilangan rumahnya, misalnya karena kebakaran, atau gempa bumi.”
(Wahhh susah ya menjawab pertanyaan seperti ini. Selalu ragu-ragu sejauh mana harus menggunakan fakta tapi tidak susah dimengerti dan sesuai untuk pemahaman anak seusianya).

Sky: “Kalau ada rumah terbakar, orang yang tinggal di dalamnya kan bisa tinggal bersama orang lain? Atau di hotel?”
Aku: “Ya, mereka pasti ditampung kok. Tapi mungkin nggak bisa terlalu lama tinggal bersama orang lain. Atau mungkin uangnya tidak cukup untuk tinggal lama di hotel.”
Sky: “Mama, kalau aku kenal orang seperti itu, yang tidak punya rumah karena misalnya kebakaran…mereka boleh tinggal di rumahku lho!”
(Blessed you, my girl. Hatimu baik. Biarkan kebaikanmu menjadi berkat buat sesama dan dunia ya).

***

blog-1a

Sky: “Mama, niet alle mensen hebben een huis hè?”
Ik: “Nee, dat klopt.”
Sky: “Zoals wat we toen zagen in de krant…mensen die in tenten wonen enzo.”
(Ik had eigenlijk geen idee welke krant ze bedoelde en welk bericht dat precies was. Maar het maakt blijkbaar meer indruk dan dat we zouden willen. Ik zweeg, want ik wist niet wat ik moest zeggen).

Sky: “Maar hoe komt het mama, dat die mensen geen huis hebben?”
Ik: “Tja…er zijn mensen die een huis niet kunnen betalen. Of hun huis kwijt raken, door brand bijvoorbeeld, of aardbeving.”
(Jeee wat is zo’n vraag toch moeilijk te beantwoorden. Het eeuwige twijfel tussen de waarheid vertellen en niet al te moeilijk en bijpassend maken voor een kleuterwereld).

Sky: “Als een huis uitgebrand is, kunnen de mensen toch bij andere mensen gaan wonen? Of in een hotel?”
Ik: “Ja, volgens mij doen ze dat ook hoor. Maar misschien kunnen ze niet te lang bij andere mensen wonen. Of niet genoeg geld om lang in een hotel te verblijven.”
Sky: “Nou mama, als ik zulke mensen ken, die geen huis hebben door brand ofzo…dan mogen ze in mijn huis wonen hoor.”
(Blessed you, my girl. Je hebt een groot hart. Laat het een zegen voor deze wereld zijn).

blog-1b

I love you soooo….

Standard

blog 1

Terinspirasi oleh cerita seekor kelinci kecil dan ayahnya yang setiap hari saling bertanya: ‘coba tebak seberapa besar rasa sayangku padamu?’, sudah beberapa waktu ini sebelum tidur kami dan Sky juga saling mengajukan pertanyaan yang sama.

Jawaban yang standar, seperti: sebanyak pasir di pantai, atau sebanyak bunga-bunga di taman, atau sebanyak bintang di langit, sudah menjadi terlalu biasa. Akhir-akhir ini kami (terutama Sky) makin kreatif saja mengarang jawabannya:

  • Aku sayangggg sekali padamu, seperti bulan yang bersinar. Karena dia bersinar tiap hari kan.
  • Aku sayangggg sekali padamu, sebanyak sejuta dan seratus juta dan enam belas dan seratus. Banyak kan itu?
  • Aku sayangggg sekali padamu, sampai zamannya dinosaurus. Tapi dino-nya sudah lama punah sih.
  • Aku sayangggg sekali padamu, sampai Belanda dipotong jadi kecil-kecil. Nah berarti kita semua sudah mati. Tapi akan terus tumbuh manusia-manusia baru, dan begitulah seterusnya, berulang dan berulang…
  • Aku sayangggg sekali padamu, seperti sebuah rumah yang dibagi-bagi sampai kecil sekali. Lebih kecil dan tipis dari selembar rambut.
  • Aku: Dan mama juga sayangggg sekali padamu, dari sini sampai ke pantai dan kembali lagi.
    Sky: Hmm…itu nggak terlalu jauh lho mama! Kita bikin jadi sampai Australia aja yuk?

NB: Semua foto adalah foto hari ini. Tadi kami mengunjungi sebuah food festival. Kombinasi cuaca cerah hangat, makanan dan minuman enak, suasana santai diiringi musik dari band di panggung…asyik banget! 🙂

***

blog 1b

Geïnspireerd door het bekende verhaal van Grote haas en Hazeltje (‘raad eens hoeveel ik van je hou’), is het bij ons al een tijdje elke avond voor het slapen gaan dezelfde standaard vraag (en een zeer grote variaties aan antwoorden): “Hoeveel houd je van mij? Ik houd zóveel van jou als… ”

De ‘bekende’ antwoorden hebben de revue al gepasseerd (zoveel als het zand op het strand, of als alle bloemen in de wei, of als sterren in de hemel). De laatste tijd zijn wij (vooral Sky) steeds creatiever met de antwoorden:

  • Ik houd zóoo veel van jou, als de maan die schijnt. Want die schijnt elke dag.
  • Ik houd zóoo veel van jou, zoveel miljoen en honderd miljoen en zestien. Dat is veel hè?
  • Ik houd zóoo veel van jou, tot de tijd van de dino’s. Maar die leven al lang niet meer.
  • Ik houd zóoo veel van jou, tot Nederland in stukken wordt gehaakt. Nou dan zijn wij allemaal al dood. Maar er groeien weer nieuwe mensen, en zo gaat het maar door en door…
  • Ik houd zóoo veel van jou, als een huis in heel veel kleine stukjes, nog kleiner dan een haartje.
  • Ik: En ik houd ook zóoo veel van jou, van hier en naar het strand en dan weer terug.
    Sky: Hmm…dat is niet zo ver hoor mama! Zullen we daar Australië van maken?

PS: Alle foto’s zijn van vandaag. We zijn naar een food festival geweest. De combinatie van heerlijk weer, lekker eten en drinken, gezellige plek met leuke bandjes op de achtergrond betekent gewoon… genieten! 🙂

blog 1a

blushing sweetie

Standard

blog 1

“Ayo mama, sini berbaring di sebelahku, kita berpelukan.”

Kalau aku mengantar Sky pergi tidur dan sudah selesai membacakan cerita, sering aku berbaring di sebelahnya sebentar. Berpelukan, ngobrol, bertukar cerita…Saat-saat itu adalah momen istimewa di mana aku sering berharap semoga waktu berhenti berputar untuk sejenak. Sering aku juga lebih banyak mendapat informasi dan cerita darinya. Terutama kejadian-kejadian kecil di sekolah atau saat bermain bersama, tentang Ibu guru dan teman-temannya, tentang mimpi-mimpi dan pertanyaan seputar kehidupan sehari-hari…

Malam ini, di ranjangnya, sambil dia memelukku erat:
Sky: “Mama, kamu baikkk banget! Aku sayangggg banget sama mama! Hanya saja…kadang mama capek ya.”
(Kemungkinan besar artinya aku jadi nggak asyik kalau capek…)
Aku: “Ya, mama harus mengerjakan banyak hal…”
Sky: “Ya aku tahu. Kerja di belakang komputer, mengurus rumah, memasak…”
Aku: “Semua itu, ya. Tapi aku mengerjakannya dengan senang hati lho, untuk kalian, untuk kita…karena aku kan punya anak perempuan yang manissss sekali (sambil memberinya ciuman).”
Sky: “Owww mama, pipiku jadi terasa hangat…owww aku tersipu-sipu nih! Hihi…terasa lho! Lihat di cermin ah seperti apa tampaknya.”
(Dia berlari menuju ke cermin, dan waktu kembali ke ranjang:)
Sky: “Aku terlihat lain ya.”
Aku: “Semua orang terlihat lebih manis kalau mereka tersipu-sipu.”
Sky: “Bukan begitu, aku terlihat seperti orang Jepang ya…hihihi…”

***

“Kom mama, kom hier gezellig naast me liggen, lekker knuffelen.”

Als ik Sky naar bed breng en wij klaar zijn met voorlezen, dan ga ik vaak naast haar even liggen. Knuffelen, babbelen, verhaaltjes uitwisselen…het zijn zo’n knusse momenten waar je vaak wenst dat de tijd even stil blijft staan. Het lijkt er ook op dat ik dan veel meer verhalen en informatie van haar te horen krijg. Vooral gebeurtenissen op school of op speel-afspraakjes, over juf en vriendinnetjes, over dromen en levensvragen…

Vanavond, in haar bed, terwijl zij mij knuffelde:
Sky: “Mama, ik vind je lief! Ik hou zoooo veel van jou! Alleen…je bent soms wel moe hè.”
(Ik ben waarschijnlijk wat minder gezellig als ik moe ben…)
Ik: “Ja, ik moet vaak veel dingen doen…”
Sky: “Ja weet ik. Achter je computer werken, het huis, koken…”
Ik: “Die dingen allemaal ja. Maar ik doe het graag hoor, voor jullie, voor ons… want ik heb zo’n lief dochtertje…(ik geef haar een dikke kus).”
Sky: “Owww mama, mijn wangen worden er warm van…owww ik bloos! Hihi…ik voel het! Even in de spiegel kijken hoe het eruit ziet.”
(Ze rende naar de spiegel en toen ze terug was in bed:)
Sky: “Ik zie er wat anders uit.”
Ik: “Iedereen ziet er mooier uit als ze blozen.”
Sky: “Nee, ik zie er uit als een Japanse…hihi…”

blog 3

so sweet as…

Standard

blog

Banyak orang tua di sini yang kalau anaknya bilang “aku sayang mama/papa” atau “kamu baik/manis sekali” menjawab dengan “ah, penjilat kamu”. Mungkin maksudnya becanda, atau jaim di depan orang lain. Tapi aku nggak suka mendengarnya. Kenapa sih harus menjawab begitu. Buatku, kata-kata manis itu nggak pernah cukup banyak diucapkan (selama itu memang mencerminkan perasaan yang sebenarnya ya, bukan cuma sekedar omong).
Sky memang agak telat memulai, karena kami tidak spesifik mengajarinya bilang “aku sayang kamu”. Tapi sekarang dia sering sekali berkata-kata manis, murni dari dirinya sendiri. Sering kalau kami mengantarnya tidur di malam hari, momen intim yang selalu dipenuhi dengan kata-kata manis. Tapi sering juga spontan sepanjang hari. Saat dia memeluk kami dan berbisik: “aku sayang mama, mamaku yang paling baik di seluruh dunia!”. Setiap kali aku merasa hatiku melembung karena rasa bangga dan cinta. 🙂
Malam ini juga begitu:
“Mama manissss sekali deh….semanis….bunga!” (hmmm, memang manis ya…)
“Manis semanis….Mini Tikus!” (oke, lumayan juga…)
“Manis semanis….burung hantu!” (heh?!?) 😀

***

Ik snap eigenlijk niet dat sommige ouders “slijmbal!” roepen, als hun kinderen woorden zoals “je bent zó lief!” of “ik hou van jou” zeggen. Voor mij kunnen die woorden nooit vaak genoeg geroepen worden (als dat je oprechte gevoelens zijn)! Sky is weliswaar een beetje laat begonnen (we hebben haar niet specifiek geleerd om ‘ik hou van jou’ te zeggen), maar ze heeft het ruimschoots ingehaald. Meestal ‘s avonds als wij haar naar bed brengen, een heerlijk intiem moment gevuld met veel lieve woorden. Maar het gebeurt ook vaak overdag, zomaar, gewoon omdat het leuk is om te zeggen en te horen. Komt ze ons een knuffeltje geven en fluistert: “ik vind je lief mama, de liefste van de hele wereld!”. En ik voel elke keer mijn hart groeit van liefde en trots. 🙂
Vanavond ook:
“Mama je bent zoooo lief….zoooo lief als….een bloem!” (hmmm, dat is inderdaad lief ja…)
“Zoooo lief als….Minnie Muis!” (okee, ze is ook lief…)
“Zoooo lief als….een uiltje!” (heu?!?) 😀

blog1

the sweetest gift ever

Standard

blogDia memberiku kertas kusut berisi sesuatu, yang ternyata memang pura-puranya hadiah, sambil berkata: “Mama, ini kado buat mama, karena kamu adalah mama paling baik sedunia!”
Bulu merah itu aku kenal, sudah cukup lama berada di dus yang isinya beragam benda-benda ‘aneh’ (yang suka sekali dia bongkar dan dibuat mainan). Tapi bungkusan kucel disertai kata-kata manis dan tulisan ‘mama’ yang dibuatnya sendiri (dengan syablon) ini memang bikin terharu. Meskipun sesudahnya ternyata ada maunya, hehe, ternyata ini sejenis permainan. Aku harus membungkus bulunya lagi dan memberikannya padanya, begitu terus bergantian. Bermain ‘saling memberi hadiah’ namanya. 😉

***

Ze gaf mij een verkreukeld papiertje dat een verpakking moest voorstellen, met de woorden: “Mama, hier is een cadeautje voor jou. Want je bent de liefste mama van de hele wereld!”
Dat rode veertje is mij bekend, het ligt al een tijdje in de doos-waar-van-alles-te-vinden-is. Maar het gebaar, de verkreukelde verpakking, haar lieve woorden, samen met het zelfgeschreven (met sjabloon) woordje ‘mama’…het is moeilijk om niet ontroerd te worden! Ook nadat het achteraf bekend is dat het om een soort spelletje gaat. Ik moest de verpakking met dezelfde inhoud aan haar teruggeven, en dat herhalen we dan telkens, het zogenaamd “elkaar cadeautjes geven”. 😉