Tag Archives: orang tua

kids philosophy and climbing

Standard

blog 5d

Sky: “Kenapa kita nggak pernah bertanya-tanya apakah kita sebetulnya betul-betul hidup?”

blog 5cAnak ini…dengannya kita bisa berdiskusi dan berfilosofi. “Dalam” kalau orang bilang, atau “jeru” dalam bahasa Jawa. Seru sih, tapi kadang bikin pusing juga, hehe…

Tentang bagaimana makhluk luar angkasa melihat ke kita (mungkin mereka menganggap hidup kita ini bukan hidup), tentang meninggal dunia (kapan kira-kira kamu bakal meninggal, mam?), tentang jatuh cinta, tentang berbagi makanan dengan mereka yang tidak punya makanan (kalau aku seorang koki, aku pasti akan membagi-bagi makanan buat orang-orang), tentang kapan seorang anak mulai boleh punya telepon sendiri, tentang kenapa anak sering tidak mendengar suara orang tuanya kalau sedang sibuk mengerjakan sesuatu (sungguh lho mam, bukannya aku nggak mau berbuat, tapi aku benar-benar nggak mendengar suaramu, sungguh!)
Ah, serunya. 🙂

Di foto terlihat bagaimana akhir-akhir ini dia suka sekali memanjat-manjat dan bergelantungan. Makin canggih saja, dan makin bikin deg-degan. 😉

***

blog 5b
Sky: “Waarom vragen we ons nooit af of wij eigenlijk echt leven?”

Dit kind…met haar kun je zó leuk gaan filosoferen. Diep, soms heel diep. Leuk, maar ik krijg er soms wel hoofdpijn van…hehe…

Over hoe ruimtewezens naar ons kijken (misschien vinden zij ons leven geen leven), over doodgaan (wanneer ga jij dood, denk jij, mama?), over verliefdheid, over eten delen met mensen die geen eten hebben (als ik een kok zou zijn, zou ik eten aan de zwervers geven), over wanneer een kind een mobiele telefoon zou mogen krijgen, over waarom een kind vaak zijn ouders’ stem niet hoort als hij met iets bezig is (echt waar hoor mam, het is niet dat ik het niet wil doen, maar ik hoor jou gewoon niet, echt niet!)
Heerlijk! 🙂

Op de foto’s is te zien hoe zij de laatste tijd veel klim- en bewegingskunstjes onder de knie heeft gekregen. 😉

blog 5f

blog 5

blog 5a

blog 5e

blog 5g

Advertisements

swallow wisdom

Standard

blog 5

Joop: “Lihat itu, ada sepasang burung walet terbang tinggi di langit…kelihatan nggak?”
Sky: “O yaaa, kelihatan!”
Joop: “Tahu nggak Sky, zaman dulu para petani yang bijaksana bilang; kalau burung walet terbang tinggi, berarti cuaca bakal bagus. Karena berarti serangga makanan mereka juga terbang tinggi. Tapi kita kan nggak bisa melihat serangga, jadi yang kita lihat burung waletnya.”
Sky: “Jadi besok cuaca bakal cerah?”
Joop: “Ya rasanya begitu.”

*Kucing tetangga ikut mendengarkan…* 😀

***
Joop: “Kijk daar, een paar zwaluwen vliegen hoog in de lucht…zie je ze?”
Sky: “O jaaa, ik zie ze!”
Joop: “Weet je Sky, er is een boerenwijsheid over zwaluwen. Als ze hoog vliegen, dan is er mooi weer op komst. Dat komt omdat de insecten die ze eten dan ook hoog vliegen, maar ja die kunnen we niet zien en die zwaluwen wel.”
Sky: “Dus we krijgen morgen mooi weer?”
Joop: “Ja dat denk ik wel.”

*De kat van de buren luisterde ook mee…* 😀

blog 5a

blog 5b

growing power

Standard

blog 5

Di tengah trotoar dia berhenti, turun dari skuter/otopetnya. Matanya memandangku lekat-lekat: “Mam, tadi di sekolah aku tiba-tiba merasa…bahwa aku kuat, bertenaga. Bahwa aku bisa ikut berlari, bisa meloncat lebih tinggi. Teman-temanku bisa berlari cepat sekali, tapi sekarang aku merasa bahwa aku juga bisa.”

Perasaan yang menyenangkan pasti, seperti yang kukatakan padanya. Seolah ingin membuktikan ucapannya, dia berhasil meraih palang di rumah panjatan di tempat bermain yang tadinya tidak bisa dia capai, biarpun dengan meloncat. Sekarang tiba-tiba bisa dijangkaunya, begitu saja.

Mungkin ini efek kejadian di pagi harinya juga. Pagi itu kami memberitahunya bahwa Ibu guru yakin dia boleh naik ke kelas 3 sesudah libur musim panas nanti (bulan Agustus). Sebetulnya kami (dia juga) sudah tahu sejak interview orang tua-guru bulan Februari lalu, tapi sekarang sudah betul-betul resmi. Dia senang, tapi juga merasa spannend/tegang. Kelas baru, dengan sebagian besar teman-teman baru, di mana dia kemungkinan besar adalah yang paling muda. Tapi minimal sudah ada kepastian, jadi dia bisa mempersiapkan diri, terutama secara mental. Kami orang tuanya juga ikut spannend, hehe… Penasaran sekali bagaimana dia nanti menjalani kelas barunya. Kita tidak bisa mengatur segala-galanya, tapi yang jelas kami berharap sepenuh hati semoga masa sekolahnya berkesan dan penuh kenangan indah. 🙂

Note: Di Belanda resminya anak yang berumur 6 tahun sebelum atau saat libur musim panas boleh naik ke kelas 3, kalau sudah siap. Siap dalam arti si anak sudah bisa berkonsentrasi dan mengerjakan tugas secara mandiri. Karena di kelas 3 anak mulai belajar membaca, menulis dan berhitung. Terkadang ada pengecualian, kalau anak memang belum siap maka dia boleh duduk setahun lagi di kelas 2. Dan seperti Sky, kalau memang terbukti sudah siap secara fisik dan mental, maka boleh naik kelas walaupun dia baru saja berulang tahun ke-5.

***

blog 5b

Midden op de stoep stopte ze, stapte van haar step af. Ze keek mij ernstig aan: “Mam, ik voelde vandaag op school ineens…dat ik kracht heb. Dat ik mee kan rennen. Dat ik hoger kan springen. Mijn vriendinnen kunnen snel rennen maar nu voel ik dat ik dat ook kan.”

Een heerlijk gevoel, lijkt mij, en dat heb ik ook tegen haar gezegd. Alsof zij dat wil bewijzen, hing ze kort daarna aan een rekstok bij de speeltuin waar ze tot voor kort niet kon reiken, ook niet door te springen. Nu wel, zomaar.

Misschien speelt ook een rol dat wij haar die ochtend vertelden dat zij, volgens haar juf, na de zomervakantie zeker naar groep 3 gaat. Dat weten wij (zij ook) eigenlijk sinds het laatste oudergesprek in februari, maar nu is het helemaal officieel. Zij vindt het leuk, maar ook spannend. Een nieuwe klas, met merendeel nieuwe kinderen, waar zij waarschijnlijk de jongste zal zijn. Maar nu er zekerheid is, kan zij zich voorbereiden op wat er komen zal. Wij vinden het ook spannend, super benieuwd hoe ze het straks gaat ervaren. Je hebt niet alles in de hand, maar we hopen van harte dat zij hele leuke en leerzame tijd zal beleven op school. 🙂

blog 5a

under the ground

Standard

blog-1

Percakapan baru-baru ini saat mengantar Sky pergi tidur malam (bukan saat yang tepat, tapi ya gimana, dia yang mulai kok. Dan aku tidak mau memanipulasi tema yang memang rumit ini. Sewajarnya saja, tidak terlalu enteng tapi juga tidak terlalu berat. Ya, temanya tentang kematian.)

Sky: “Mama, kalau kita mati, kita bakal tinggal di bawah tanah kan? Seperti opa, ayahnya papa?”
Aku: “Yah, sebagian orang percaya begitu. Ada juga yang percaya kalau kita bakal pergi ke tempat yang indah, yang disebut surga atau paradise. Orang lain lagi percaya kalau kita bakal tinggal di antara bintang-bintang di angkasa, atau di antara ikan-ikan di laut.”
Sky: “Dan ada juga yang bilang kalau nanti di bawah tanah kita bakal melanjutkan hidup.”

Yang mengikuti blog ini mungkin sudah tahu bahwa Sky adalah anak yang sensitif. Dia peka detail dan menyerap semua emosi, segalanya dia rasakan dobel lebih banyak dan lebih dalam. Tema yang menyentuh perasaan seperti mengharukan atau menyedihkan akan menyentuhnya lebih daripada orang lain. Seperti saat ini, saat bibirnya mulai bergetar dan matanya berkaca-kaca penuh air mata.

Sky: “Dan aku berharap, mama…bahwa nanti di bawah tanah kita bakal bertemu lagi, bahwa kita bisa bareng-bareng lagi…”

Bibirnya yang bergetar masih persis bisa menyelesaikan harapan yang indah ini, sebelum air matanya jatuh tidak terbendung lagi. Aku menghiburnya dengan mengatakan bahwa kalau kita sungguh-sungguh menyayangi satu sama lain, bahwa kita akan selalu bersama-sama, di mana pun dan dalam bentuk apa pun. Tapi juga bahwa dia tidak perlu terlalu banyak berpikir tentang kematian, karena kami masih akan hidup lama dan bahagia.

***

blog-1b
Een recent gesprek toen ik Sky naar bed bracht (geen handig moment, maar ja, ze begon en ik wil het thema niet moeilijker maken dan het is. Ja, het gaat over de dood.)

Sky: “Mama, als we dood gaan, gaan we onder de grond, toch? Net als opa, de vader van papa?”
Ik: “Nou ja, sommige mensen geloven dat. Anderen geloven dat we naar een mooie plek gaan, dat noemen ze hemel of paradijs. Weer anderen geloven dat we dan tussen de sterren wonen, of tussen de vissen in de zee.”
Sky: “En sommigen zeggen dat we onder de grond dan verder gaan leven.”

Zoals jullie misschien wel weten, Sky is een gevoelig kind. Ze neemt alle details en emoties waar, en alles komt ongeveer dubbel zo veel/diep/hard aan. Ontroerende of verdrietige onderwerpen zijn extra gevoelig. Zoals nu, beginnen haar lippen ook te trillen en haar ogen te glanzen van tranen.

Sky: “En ik hoop mama…dat we elkaar onder de grond weer eens gaan zien, dat we dan weer samen zijn…”

Ze kon nog net met haar trillende lippen deze mooie wens uitspreken voordat ze in tranen uitbarstte. Ik heb haar getroost door te zeggen dat als je veel van elkaar houdt, dat je voor altijd samen kunnen zijn, waar dan ook en in wat voor vorm dan ook. Maar ook dat ze niet te veel over de dood moet gaan denken, want we zullen nog lang en gelukkig leven.

blog-1a

blushing sweetie

Standard

blog 1

“Ayo mama, sini berbaring di sebelahku, kita berpelukan.”

Kalau aku mengantar Sky pergi tidur dan sudah selesai membacakan cerita, sering aku berbaring di sebelahnya sebentar. Berpelukan, ngobrol, bertukar cerita…Saat-saat itu adalah momen istimewa di mana aku sering berharap semoga waktu berhenti berputar untuk sejenak. Sering aku juga lebih banyak mendapat informasi dan cerita darinya. Terutama kejadian-kejadian kecil di sekolah atau saat bermain bersama, tentang Ibu guru dan teman-temannya, tentang mimpi-mimpi dan pertanyaan seputar kehidupan sehari-hari…

Malam ini, di ranjangnya, sambil dia memelukku erat:
Sky: “Mama, kamu baikkk banget! Aku sayangggg banget sama mama! Hanya saja…kadang mama capek ya.”
(Kemungkinan besar artinya aku jadi nggak asyik kalau capek…)
Aku: “Ya, mama harus mengerjakan banyak hal…”
Sky: “Ya aku tahu. Kerja di belakang komputer, mengurus rumah, memasak…”
Aku: “Semua itu, ya. Tapi aku mengerjakannya dengan senang hati lho, untuk kalian, untuk kita…karena aku kan punya anak perempuan yang manissss sekali (sambil memberinya ciuman).”
Sky: “Owww mama, pipiku jadi terasa hangat…owww aku tersipu-sipu nih! Hihi…terasa lho! Lihat di cermin ah seperti apa tampaknya.”
(Dia berlari menuju ke cermin, dan waktu kembali ke ranjang:)
Sky: “Aku terlihat lain ya.”
Aku: “Semua orang terlihat lebih manis kalau mereka tersipu-sipu.”
Sky: “Bukan begitu, aku terlihat seperti orang Jepang ya…hihihi…”

***

“Kom mama, kom hier gezellig naast me liggen, lekker knuffelen.”

Als ik Sky naar bed breng en wij klaar zijn met voorlezen, dan ga ik vaak naast haar even liggen. Knuffelen, babbelen, verhaaltjes uitwisselen…het zijn zo’n knusse momenten waar je vaak wenst dat de tijd even stil blijft staan. Het lijkt er ook op dat ik dan veel meer verhalen en informatie van haar te horen krijg. Vooral gebeurtenissen op school of op speel-afspraakjes, over juf en vriendinnetjes, over dromen en levensvragen…

Vanavond, in haar bed, terwijl zij mij knuffelde:
Sky: “Mama, ik vind je lief! Ik hou zoooo veel van jou! Alleen…je bent soms wel moe hè.”
(Ik ben waarschijnlijk wat minder gezellig als ik moe ben…)
Ik: “Ja, ik moet vaak veel dingen doen…”
Sky: “Ja weet ik. Achter je computer werken, het huis, koken…”
Ik: “Die dingen allemaal ja. Maar ik doe het graag hoor, voor jullie, voor ons… want ik heb zo’n lief dochtertje…(ik geef haar een dikke kus).”
Sky: “Owww mama, mijn wangen worden er warm van…owww ik bloos! Hihi…ik voel het! Even in de spiegel kijken hoe het eruit ziet.”
(Ze rende naar de spiegel en toen ze terug was in bed:)
Sky: “Ik zie er wat anders uit.”
Ik: “Iedereen ziet er mooier uit als ze blozen.”
Sky: “Nee, ik zie er uit als een Japanse…hihi…”

blog 3

sweet little girl in the big big world

Standard

blog0

Karakter Sky memang manis dan penuh perhatian. Pagi ini janjian bermain bersama di rumah temannya batal karena si teman malah menangis terus-terusan waktu kami sampai di sana. Sky sangat penuh pengertian, katanya berkali-kali kepadaku: “Sayang ya ma, hari ini nggak jadi bermain bersama. Tapi memang bisa terjadi. Aku tunggu saja sampai dia tenang lagi. Mungkin tadi malam tidurnya nggak enak ya, mungkin dia capek atau kurang enak badan.”

Baru-baru ini kami berbincang ringan dengan tetangga sebelah rumah. Ibu ini guru les privat yang bekerja sama dengan sekolah-sekolah. Dia bertanya kapan Sky masuk sekolah (jawabnya: 4 bulan lagi). Dia lalu berkomentar dengan hati-hati: “Sky itu anak manis ya. Mungkin malah terlalu manis. Harus lebih tahan banting lho kalau nanti masuk sekolah.”

Kami mengerti kok apa yang dimaksudkan si Ibu. Sekolah tentunya mengakomodasi segala jenis anak: anak nakal, anak galak, anak keras kepala, anak tipe bos, anak liar… Tapi yang pertama tersirat di pikiranku adalah: Kenapa kalau manis? Apakah tidak ada tempat buat anak manis? Kenapa kami harus membuat anak kami tahan banting untuk menghadapi anak-anak nakal?

Tiba-tiba aku ingat kutipan di poster di atas ini: bahwa sebetulnya bukan tugas orang tua untuk menguatkan anak-anaknya dalam menghadapi dunia yang kejam dan tak berhati; tapi merupakan tugas orang tua untuk membesarkan anak-anak yang akan mengurangi kekejaman di dunia ini. Andai saja lebih banyak lagi orang (/orang tua) yang setuju dengan kutipan ini…

Kami tahu, di prakteknya memang tetap susah. Kami punya anak yang manis, dan biarpun usianya baru 3,5 tahun kami sudah berulang kali mendengar bahwa dia mungkin “terlalu manis”. Dia menangis kalau melihat adegan yang penuh perasaan di film, dan kalau mendengar melodi lagu yang sentimental. Imajinasinya sangat hidup sehingga air matanya juga tumpah kalau membaca cerita sedih di buku-buku. Semua itu adalah kebanggaan, bukan kecacatan. Anugerah, bukan kutukan. Karakter, bukan hukuman. Kami akan menjelaskan padanya bahwa bersifat manis tidak akan selalu mengundang hal-hal manis pula. Tapi bahwa saat dia bertahan, pada akhirnya akan mendatangkan damai dan kebahagiaan, juga untuk orang-orang yang tidak bersikap manis. Baik di dunia kecilnya yang terpercaya, maupun nanti di dunia luar yang besar dan penuh tipu daya.

blog1Sore tadi aku membersihkan kedua wc kami. Aku turun ke bawah sambil membawa ember dan lap. Sky mendatangiku: “Mama, aku punya sesuatu buatmu. Karena mama sudah bekerja keras…” Dia membuka genggaman tangan kecilnya, dan menyodorkan sekeping kue yang sedari tadi disimpannya di sana…

***

Sky heeft een bijzonder lief en zorgzaam karakter in zich. Vanmorgen ging haar speelafspraakje niet door omdat haar vriendinnetje bleef huilen toen we daar aankwamen. Sky toonde alle begrip, en in de uren daarna bleef ze me dit zeggen: “Best jammer hè mama, dat we vandaag niet samen kunnen spelen. Maar het kan gebeuren. Ik wacht wel tot zij rustig is. Misschien heeft ze vannacht niet lekker geslapen, misschien is ze moe of een beetje ziek.”

Laatst hadden we een kort gesprek met onze buurvrouw. Ze is een privé lerares en werkt nauw samen met allerlei scholen. Ze vroeg wanneer Sky precies naar de basisschool gaat (antwoord: over 4 maanden). Voorzichtig merkte ze vervolgens op: “Sky is een heel lief kind hè. Te lief misschien. Ze moet weerbaarder worden voor straks op de grote school hoor.”

We snapten best wat ze bedoelde. De grote school heeft natuurlijk alle soorten kinderen: stoute kindjes, enge kindjes, eigenwijze kindjes, bazige kindjes, brutale kindjes… Maar wat er eerst in mijn gedachten kwam was: En lieve kindjes? Is er dan geen plek voor lieve kindjes? Waarom moeten we onze lieve kind bewapenen tegen andere boze kindjes?

Ineens moest ik aan de quote hierboven denken; dat het eigenlijk niet de taak van ouders is om hun kinderen te bewapenen tegen de boze, harteloze wereld; maar dat het de taak van ouders is om kinderen groot te brengen die de wereld minder boos en harteloos maakt. Als er nou veel meer mensen (/ouders) hiermee eens zouden zijn…

Ik weet het, in de praktijk blijft het een lastige kwestie. We hebben een lieve dochter, en met haar 3,5 jaar hebben we nu al een paar keer de term “te lief” gehoord. Ze huilt bij elke gevoelige scene bij een film of sentimentele melodie bij een lied. Haar verbeelding is zo levendig dat haar tranen ook vloeien bij het lezen van verdrietige passages in boeken. Het is allemaal haar trots, geen handicap. Een zegen, geen vloek. Een karakter, geen straf. We zullen haar uitleggen dat liefheid haar niet altijd leuke dingen zal opleveren, maar dat het haar uiteindelijk geluk en vrede zal brengen, ook voor andere minder lieve mensen. Zowel in haar klein, vertrouwd wereldje, als in de grote, boze wereld.

Vanmiddag heb ik onze beide wc’s schoongemaakt. Ik kwam beneden met emmer en doek in mijn hand, en Sky kwam naar mij toe: “Mama, ik heb iets voor jou, omdat je zo hard hebt gewerkt.” Ze opende haar kleine handje en gaf mij een pepernoot die ze daarin bewaard heeft…

blog2

losing Lola

Standard

blog

Ini Lola (adiknya Barbie). Sayang aku tidak punya fotonya yang lebih manusiawi, hehe, seperti bisa dilihat, kepalanya memang sering copot dan kami harus sering memasangnya kembali, kadang dengan paksa dan dengan susah payah. Sampai minggu lalu Lola adalah salah satu boneka favorit Sky. Ya, cuma sampai minggu lalu, karena Lola sejak itu hilang.

Kalau kami mau keluar rumah aku hampir selalu bertanya pada Sky apakah dia mau membawa sebuah boneka. Sering dia mau. Bukan karena dia tidak bisa tanpa boneka, tapi untuk menunjukkan bonekanya hal-hal baru atau yang dia alami sehari-hari (“Poppie kan belum pernah ke perpustakaan ya, jadi hari ini dia boleh ikut”). Kami senang sekali bahwa Sky tidak pernah tergantung pada sesuatu, entah itu kempong, lap, kain, mainan, boneka, teman tidur atau apapun juga. Boneka yang dibawanya pergi tidur dia pilih setiap malam. Ini sebenarnya ajaran kami sih. Kami tidak menaruh boneka di ranjangnya, dia boleh memilih sendiri mau mengeloni yang mana. Tiap malam berganti-ganti, dan esok paginya dia bawa turun lagi ke bawah.

Minggu lalu dia memilih membawa Lola waktu kami pergi ke kota. Sarapan dulu, lalu berjalan sedikit, sekitar 50 meter ke toko lain. Di situ kami menyadari bahwa Lola hilang. Cuma dua toko itu dan jalan 50 m di antaranya, pastinya mudah untuk menemukan Lola kembali. Sayang seribu sayang…tidak kami temukan. Karyawan di dua toko itu langsung kami tanyai, dan beberapa hari sesudahnya kami tanyai lagi. Jalan yang cuma 50 meter panjangnya sudah kami telusuri berkali-kali, semua tanpa hasil.

Lola betul-betul hilang. Awalnya hal ini terlihat tidak mengusik Sky sama sekali. Tentu saja kami memberitahunya hal-hal seperti: Bahwa mungkin ada anak lain yang sangat senang menemukan Lola, dan bahwa Lola sekarang mungkin tinggal di rumah lain yang bagus. Yang mana dia menanggapi dengan: “Mungkin anak itu punya banyak baju kecil buat Lola ya.” Yang jelas, dia tidak menyebut-nyebutnya lagi dan dengan riang bermain dengan boneka-bonekanya yang lain. Tapi ternyata ingatan akan kejadian ini dia ungkapkan dalam bentuk lain. Waktu kami beberapa hari lalu pergi keluar rumah dan aku bertanya apakah dia mau membawa sebuah boneka, awalnya dia berlari seperti biasanya ke dus boneka untuk mencari sesuatu. Tapi dia kembali dengan tangan kosong: “Nggak deh ma, aku nggak bawa apa-apa. Aku takut nanti hilang lagi seperti Lola.”

Untung Sky suka mendengar penjelasan kami dan suka berdiskusi. Sesudah dia bilang begitu aku bercakap-cakap panjang dengannya tentang pelajaran penting yang kita dapatkan dari Lola. Bukan untuk menjadi takut dan tidak berani membawa apa-apa lagi, tapi bahwa mulai sekarang kami harus bersama-sama memperhatikan barang-barang yang kami bawa keluar. Bahwa boneka harus ditaruh di kereta atau di tas kalau tangan kami penuh atau saat kami terlalu sibuk untuk memperhatikan barang bawaan. Rasanya dia mengerti. Dan sejak saat itu dia mau membawa boneka lagi kalau kami pergi keluar rumah, untuk memperlihatkan boneka-bonekanya betapa indah dunia di luar sana. 🙂

***

Dit is Lola (zusje van Barbie). Helaas heb ik geen betere foto van haar. Maar zoals je ziet, haar hoofd is haar zwakke plek. We moesten haar hoofdje dus vaak terugzetten (soms met kracht en geweld). Tot vorige week was Lola één van Sky’s lievelingspop. Was, want Lola is kwijt.

Als we ergens naar toe gaan vraag ik bijna altijd aan Sky of ze een knuffel of pop wil meenemen. Vaak doet ze dat. Niet omdat ze ergens aangehecht is, maar met het idee om de knuffels iets te laten zien of meemaken (“Poppie is nog nooit in de bieb geweest, vandaag mag ze mee”). We zijn blij dat Sky nooit aan iets hecht (nou ja, behalve aan ons dan, hopelijk!). Niet aan een speen, doek, speelgoed, slaapknuffel of wat dan ook. De knuffel die ze naar bed brengt kiest ze elke avond opnieuw (dit is eigenlijk door ons aangeleerd. We hebben bijna geen knuffels in haar bed gelegd en elke avond mag ze 1 of 2 zachte knuffels uitkiezen, die ze de volgende ochtend weer naar beneden brengt).

Vorige week koos ze om Lola mee te nemen. We gingen eerst in de stad ontbijten, en daarna een klein stukje lopen, zo’n 50 meter, naar een andere winkel. Daar ontdekten we dat Lola er niet meer was. Twee winkels en 50m straat, je zou denken dat Lola zó weer gevonden is. Maar helaas…Bij de twee winkels hebben we nu ieder al 3 keer gevraagd of zij een pop met heel veel rood haar hebben gevonden. En het 50m stukje straat hebben we direct daarna ook al uitgekamd, alles zonder resultaat.

Lola is dus echt kwijt. Op het eerste gezicht lijkt het Sky niet te boeien. We praatten haar natuurlijk een beetje in dat een ander kindje Lola waarschijnlijk heel lief vindt, en dat Lola nu in een ander mooi huis woont. Ze zei daarop ook nog: “Misschien heeft dat kindje veel kleine kleertjes voor Lola.” Afijn, ze speelt lekker door met al haar andere knuffels en poppen. Maar de herinnering heeft ze blijkbaar in een andere vorm bewaard. Toen wij een paar dagen geleden naar buiten gingen en ik haar vroeg of ze een knuffel wil meenemen, rende ze eerst naar haar knuffeldoos om iets uit te zoeken. Maar ze kwam met lege handen terug: “Nee mama, ik neem niets mee. Ik ben bang dat het dan weer kwijt raakt, net als Lola.”

Gelukkig houdt Sky van uitleg en discussie. Ik heb daarna met haar heel goed kunnen praten over de waardevolle les die wij door Lola nu geleerd hebben. Niet om bang te zijn en niets meer mee te durven nemen, maar dat wij samen voortaan goed gaan opletten als wij iets meenemen naar buiten. Dat de knuffels in de kinderwagen of in de tas moeten zitten als onze handen vol zijn. Zij begreep het volgens mij goed. En sindsdien neemt ze weer altijd iets mee om de poppen en knuffels de mooie wijde wereld te laten zien. 🙂

blog1

blog2

blog3