Monthly Archives: November 2013

a little gift from Sinterklaas

Standard

blog

Beberapa minggu yang lalu Sky mewarnai sebuah gambar Sinterklaas dari perpustakaan dan mengembalikannya untuk diikutkan ke “lomba mewarnai”. Awal minggu ini kami mendapat kabar bahwa Sinterklaas sangat senang dengan gambar yang diwarnai oleh Sky. Gambarnya tidak menjadi juara, tapi Sinterklaas mau memberikan hadiah kecil. Jadi siang tadi Sky pergi ke kota bersama papa dan mama. Sinterklaas sudah menunggu di sebuah cafe di sebelah perpustakaan. Kami disambut oleh seorang Piet Hitam yang berbicara dialek Brabant (provinsi tempat kami tinggal sekarang). Lucu juga ya betapa cepatnya para Piet ini mengambil alih dialek tempatnya berkunjung, hehehe…(kan ceritanya Sinterklaas dan para Piet datang jauh-jauh setiap bulan Desember dari Spanyol).

Sky tidak suka dengan para Piet Hitam itu, tapi setelah diberi beberapa ‘pepernoten’ (cemilan bulat rasa kayu manis) dia mulai agak santai. Tapi sebelum mau diajak menuju ke Sinterklaas yang duduk di atas panggung, Sky mau mengenali seluruh cafe dulu (alias berada sejauh mungkin dari Sinterklaas, hehe). Di sebelah bar ada piano dan di belakangnya ada ruang bermain anak dengan kostum-kostum lucu. Akhirnya mau juga menuju ke arah panggung, pelan-pelan dan ragu-ragu. Biarpun penasaran juga, siapa sih Bapak berjanggut putih panjang berjubah merah itu…kelihatannya orang penting karena duduk di kursi megah, dikerumuni anak-anak dan para Piet dan membagi-bagikan kado. Akhirnya kata “kado” menang dari rasa takutnya, dan Sky maju dengan sangat hati-hati sampai sekitar jarak yang aman untuk menerima kado dari Sinterklaas, bilang “dank wel” (= terima kasih) dan cepat-cepat kabur dari panggung, hehe…

Setelahnya Sky langsung minta keluar cafe, menuju ke pasar dan ke perpustakaan. Di perpus dia membuka kadonya (lampu, stempel dan stiker bling-bling). Bisa dilihat bahwa dia merasa jauh lebih nyaman di perpus daripada di cafe, hehe. Fenomena Sinterklaas belum begitu dia mengerti, tapi kalau mendapat kado dan pepernoten yang enak…boleh juga tuh! Hehe…

***

Een aantal weken terug heeft Sky een Sinterklaas-kleurplaat van de bibliotheek ingeleverd. Begin deze week kregen we bericht dat Sinterklaas erg blij was met deze kleurplaat.  De kleurplaat van Sky was niet in de prijzen gevallen maar een troostprijs zou Sinterklaas willen geven.

Dus vanmiddag met papa en mama naar de Sint en zijn Pieten. Het was in Cafe Leut (jaja Brabant) net naast de bibliotheek. We werden ontvangen door een Piet met een flink brabantse tongval. Grappig hoe snel de pieten het dialect overnemen als ze een paar weken in Nederland zijn.

Sky vond het maar een rare Piet (zacht gezegd), maar na wat pepernoten was de interesse toch gewekt. Maar  voordat Sky naar de Sint kon gaan wilde ze eerst Cafe Leut verkennen (als wij maar heel ver weg van de Sint en de Pieten zijn). Naast de bar stond een piano en daarnaast was het mogelijk om je te verkleden tot prinses of hulppiet. Nou toch maar voorzichtig richting het podium, maar wel aarzelend. Na wat tijd nemen en wat nieuwsgierigheid, want wie is toch die man in dat rode pak. Hij schijnt belangrijk te zijn want hij zit op een mooie stoel en hij geeft cadeautjes aan iedereen. Sky toch met Piet, mama en papa naar de Sint. Sky bleef aarzelen maar de nieuwsgierigheid en het woord ‘cadeautje’ wonnen het van de angst en Sky kwam tot 10 cm van de Sint, genoeg afstand om een cadeautje te krijgen en “dank wel” zeggen, en snel weer van het podium af.

Na de Sint wilde Sky gelijk door naar de markt en de bibliotheek. In de bibliotheek heeft ze het cadeautje opengemaakt (lampje, stempel en bling-bling stickers). Je ziet gelijk dat ze zich in de bibliotheek veel meer vertrouwd voelt dan in Cafe Leut. Sinterklaas ze begrijpt het nog niet en ze vindt de commotie eromheen maar niets. Maar een cadeautje en lekkere pepernoten…dat vindt ze wel leuk!

blog2

Advertisements

“I want mama!”

Standard

blogSetelah sekitar 5-6 minggu dimanjakan oleh betapa gampangnya Sky pergi tidur, perubahan sejak kemarin jadi makin terasa dampaknya. Mulainya kemarin siang, saat Sky susah banget diminta tidur siang. Tapi malamnya mencapai puncaknya. Satu setengah jam mama sibuk menidurkannya. Dia meminta supaya mama duduk di samping ranjangnya dan memegangi tangannya (ini pernah dia lakukan dalam kurun waktu yang lama, tapi sudah cukup lama tidak begitu, ehh tiba-tiba mulai lagi!). Justru karena kami tidak mau kalau ini lagi-lagi menjadi kebiasaan “buruk”, mama sengaja tidak mau duduk. Sengaja berdiri saja di dekat pintu kamarnya, yang berakibat Sky menjerit-jerit dan menangis-nangis, satu setengah jam lamanya, sampai dia kecapekan. Sampai mama bisa mengeringkan wajahnya, mengganti kantung tidurnya (basah kuyup!) dan pelan-pelan meninggalkan kamarnya (dia langsung menjerit lagi, tapi cuma sebentar, lalu tertidur karena capek). Malam ini papa mengambil alih kegiatan mengantar tidur, setelah seperti biasanya kami berdua membacakannya cerita dan memberinya susu hangat. Dengan demikian kami ingin membuatnya terbiasa bahwa tidak cuma mama yang bisa mengantarnya tidur (yang juga memang tidak bisa kalau mama ada murid atau pekerjaan lain, kan bekerjanya cuma bisa di malam hari). Nah, dari bawah aku terus-terusan mendengar teriakan “mamaaa zittennn!!! (= duduk)”. Jeritan yang diulangnya terus-menerus. Maunya mama datang dan duduk di sampingnya. Sakit rasanya mendengarnya…tapi yah, bagaimana lagi…

Hari-hari terakhir ini dia agak sering menggunakan kata “takut” (dalam bahasa Indonesia lho!), dan kadang-kadang dia mengasosiasikannya dengan ‘monster’. Hmm, apakah dia sekarang memasuki periode baru ya, periode takut pada monster, yang mungkin dibayangkannya ada di kamar tidurnya, di dalam gelap? Susahnya dia tidak menjelaskan kenapa dia tidak mau ditinggal mama sebelum tidur. Tidak menggunakan kata-kata lain biarpun sudah kami coba tanya berkali-kali…susah, karena kami jadi tidak tahu harus mengambil tindakan apa.

***

Nu wij al zo’n 5-6 weken verwend worden met het gemak van Sky naar bed brengen, valt de verandering sinds gisteren wel erg op. Gisterenmiddag begon het, een kleine drama om haar het middagdutje te laten doen. Maar ‘s avonds kwam het toppunt. Anderhalf uur lang was mama bezig met haar in slaap te krijgen. Ze wilde dat mama naast haar bedje ging zitten en haar handje vasthouden (dat was lang geleden ook al zo, maar nu ineens weer!). Juist omdat wij niet willen dat dit weer de “verkeerde kant” opgaat (dat wij haar handje elke avond moeten vasthouden), heeft mama juist geweigerd om te gaan zitten. Dus mama bleef de hele tijd bij de deur staan, met krijsen en schreeuwen als gevolg, anderhalf uur lang, totdat ze erg moe werd en mama haar gezicht kon afdrogen, haar slaapzak vervangen (helemaal nat) en haar kamer kon verlaten (ze krijsde nog kort, maar viel daarna in slaap). Vanavond nam papa het bedritueel over (nadat wij eerst zoals altijd met z’n tweeën een verhaal voorlezen en haar melk te laten drinken), om Sky zo te laten wennen dat niet alleen mama haar naar bed kan brengen (het gaat ook gewoonweg niet lukken als mama ‘s avonds een student of andere werk heeft). Nou, van beneden hoorde ik de hele tijd “mamaaa zittennn!!!”. Dit bleef ze maar herhalen…ze wilde dat mama naast haar bed ging zitten. Het breekt je hart om haar zo te horen…maar ja… gelukkig na een kwartier werd ze rustig en viel in slaap.

De laatste dagen gebruikt ze steeds vaker het woord “bang” (wel in het Indonesisch), en af en toe merk ik dat ze het woord aan ‘monster’ koppelt. Hmm, zou dit het begin zijn van een nieuwe periode, waar ze echt bang is voor monsters, en misschien in haar slaapkamer, in het donker? Maar voor de rest zegt ze niet waarom ze niet wil dat mama haar kamer verlaat. Ze gebruik geen andere woorden om haar ‘angst’ te verduidelijken…lastig, want dan weet je echt niet hoe je het beste kunt handelen.

la..la..laaa…

Standard

blog1

Gigi sudah digosok, susu sudah diminum habis, papa sudah membacakan cerita sebelum tidur dan memberi ciuman selamat tidur. Sekarang mama duduk di sebelah ranjang Sky, seperti biasanya untuk ngobrol sebentar sebelum dia tidur. Sky bilang (semuanya dalam bahasa Belanda ya, biarpun mama selalu menjawab balik dalam bahasa Indonesia): “Mama nyanyi!” Oh, mama harus menyanyi apa? “Lagu bulan!” Oke…di terang bulan, di terang bulan… Lagunya selesai dan dia langsung bilang: “Lagi…lagu kucing miauw!” Setelahnya mama masih harus menyanyikan beberapa lagu lagi (lagu nelayan kerang, lagu ikan, lagu kincir angin…) sebelum dia akhirnya puas dan melambai ke arahku: “Dahhh…” Dan sebelum aku meninggalkan kamarnya dia masih berseru dari ranjangnya: “Lampu!” yang artinya aku tidak boleh lupa mematikan lampu di gang di depan kamar tidurnya.

Sebelumnya dia ngobrol seperti ini dengan papa:
Papa: “Ini binatang apa, Sky?”
Sky: “Jrapah!”
Papa: “Bukan…giraf” (= bahasa Belandanya jerapah)
Sky: “Jrapah!”
Papa: “Giraf.”
Sky (memandang papa dalam-dalam): “Indonesis jrapah!”
Hihihihi, mama ngakak di dapur…pintarnya anak ini, tapi keras kepala juga…sekarang saja sudah mencoba mengajari papanya kata-kata bahasa Indonesia, hahaha… 😀

***

Tandjes waren gepoetst, melk was opgedronken, papa heeft voorgelezen en Sky een welterusten kusje gegeven. Nu zat mama zoals altijd naast Sky’s bed om nog een beetje te babbelen voordat zij ging slapen. En dan zei ze: “Mama zingen!” Oh, wat moet ik zingen dan? “Manneschijn!” Okee dan… In de manneschijn, in de manneschijn…. Het lied kwam ten einde en zei ze direct: “Nog een keer…poesje mauw!” Er volgde daarna nog een reeks van liedjes (mosselman, visje visje, molen…) voordat zij eindelijk tevreden was en dan zwaaide ze naar mij: “Daggg…” En voordat ik haar kamer verliet riep ze nog na: “Lamp!” als een herinnering dat de lamp in de gang uit moest.

Eerder op de dag heeft zij met papa dit gesprek gevoerd:
Papa: “Wat is dit voor een dier, Sky?”
Sky: “Jrapah!”
Papa: “Nee…giraf”
Sky: “Jrapah!”
Papa: “Giraf.”
Sky (papa diep aankijkend): “Indonesisch jrapah!”
Hahahaha, mama moest harstikke lachen in de keuken…onze slimme en eigenwijze meid…nu al proberen haar papa Indonesisch te laten leren… 😀

blog2

first trial toilet training (half successful)

Standard

blogHari Jumat kami mulai penuh semangat dengan toilet training Sky yang pertama. Menjelang malam semangatnya sudah luruh, hehe…belum sepenuhnya hilang sih, karena tetap ada kemajuannya. Lebih dari 20 kali membersihkan lantai (dari mulai cuma beberapa tetes sampai ke genangan air kencing), dibandingkan dengan 7 stiker yang tiap kali kami berikan sebagai imbalan kalau dia berhasil kencing di pispot (biarpun dari 7 kali itu rasanya beberapa kali sebetulnya cuma kebetulan saja, begitu dugaan kami). Yang kami pelajari dari hari pertama ini adalah bahwa Sky ternyata kencing sedikit-sedikit. Dan bahwa, mungkin saking tegangnya, dia tidak pup seharian (kecuali waktu baru saja bangun tidur pagi, tapi waktu itu dia belum tahu kalau bakal dapat toilet training).

Hari itu kami cuma memakaikannya celana dalam (tanpa celana panjang). Suhu pemanas ruang kami naikkan dan seharian tinggal di dalam rumah. Seharian mengamati mimik dan tingkah lakunya dan sering-sering bertanya apakah dia mau pup atau pipis, supaya dengan begitu bisa menyuruhnya sesering mungkin duduk di pispot. Dan kalau dia duduk di pispot maka kami melakukan hal-hal yang menyenangkan, seperti membaca buku bersama, bernyanyi atau bermain bersama. Tapi lama-lama Sky kelihatan mulai jengkel. Jengkel ditanya-tanya terus dan disuruh duduk di pispot terus. Dan kami tentunya tidak mau kalau dia sampai trauma dengan pispot.

Hari berikutnya, hari Sabtu, berbeda sama sekali. Hampir sepanjang pagi dia tidak kencing (dan waktu akhirnya kencing sekaligus banyak, tapi sayangnya di sebelah pispot, bukan di dalamnya, hehe). Kami merasa bahwa dia tegang sekali, sebetulnya kami juga sih. Karena harus berkonsentrasi terus pada mimik dan gerak-geriknya. Dan kalau sudah begitu suasananya jadi tidak enak. Selain itu kami memang merasa bahwa Sky belum betul-betul siap. Memang 1,5 hari bisa dibilang singkat untuk mengambil kesimpulan seperti ini, tapi di sisi lain kami juga harus realistis. Kalau dia memang belum bisa ya tidak bisa dipaksa. Sisi positifnya adalah bahwa dia sekarang bisa selalu bilang kalau dia “moet poepen” (= harus pup), yang artinya sebetulnya bahwa dia sudah kencing tapi masih mau duduk di pispot. Perasaan mau kencing atau mau pup belum bisa dia bedakan, semuanya terasa seperti ‘pup’. Tidak apa-apa, kami sudah senang bahwa dia sekarang tahu dan bisa bilang. Kesadaran itu tentu langkah pertama yang bagus.

Dan sekarang? Apa kami menyerah? Tentunya tidak! Sayang sudah sejauh ini kemajuannya! Yang sekarang kami lakukan adalah: sebanyak mungkin pakai popok kain (cloth diaper/clodi), sehingga dia bisa merasakan kalau basah sesudah kencing. Di rumah kami akan terus melanjutkan sering-sering bertanya apakah dia mau pipis atau pup. Begitu dia bilang ‘ya’ maka cepat-cepat popoknya dilepas dan duduk di pispot. Sebetulnya yang terakhir ini dia sudah bisa sendiri. Sayangnya sampai sekarang masih selalu ‘sesudah kencing’ dan bukan ‘sebelum kencing’ kalau dia bilang mau duduk di pispot, hehe…telat deh. Saat tidur siang atau tidur malam dia masih akan memakai pampers betulan, dan kalau pergi ke luar memakai popok kain kami akan membawa banyak cadangan. Yang penting kami tidak akan memaksanya lagi terlalu banyak. Semuanya harus dijalankan dalam damai, hehe. Metode yang terlalu cepat, seperti metode ‘lepas popok dalam 3 hari’ atau metode yang membiarkan anak kencing dan pup di mana-mana selama beberapa hari tidak akan berhasil diterapkan untuk Sky. Kami jalan pelan-pelan saja deh, go with the (pee) flow, tapi dengan tujuan yang jelas!

Oya, ada yang lucu: persis sebelum kami mengakhiri weekend yang panjang dan melelahkan (tapi juga menyenangkan) ini, jadi setengah jam terakhir sebelum dia pergi tidur malam ini, tiba-tiba dia bilang dengan mata membesar: “Poepen!” (= pup!). Jadi cepat-cepat kami lepas popoknya…dan kali ini memang ada pup di dalamnya. Tapiii…dia lalu duduk di pispot dan tiba-tiba berdiri sambil menunjuk-nunjuk: “Daar!” (= di situ). Wah, ada pup satu lagi di DALAM pispot! Wahhh pesta deh, dan Sky boleh memilih dua stickers!! 😀

Penjelasan untuk foto-foto di bawah teks bahasa Belanda (semuanya dibuat pada hari pertama): Heater-nya penuh digantungi kaus kaki dan celana dalam, hehe, supaya cepat kering. Sticker yang dia terima sebagai imbalan tadinya ditempel di kertas di lemari, tapi mulai sticker nomer 4 ditempelnya di kaki atau di kaus kaki, bahkan di hidung beruang kecil karena dia juga sudah pipis di pispot, katanya. Di penghujung hari dia mengambil sebuah popok betulan lalu bermain dengan beruang yang dibungkusnya dengan popok. Semuanya dia karang sendiri. Mungkinkah bahwa dia hari itu sangat merindukan popoknya, dan ingin menunjukkannya pada kami lewat beruang yang dimainkannya memakai popok?

***

Vrijdag zijn wij met goede moed met Sky’s eerste zindelijkheidstraining begonnen. Aan het einde van de dag zakte de moed al in onze sokken. Nog niet in de schoenen, haha, want we hebben toch wel wat vooruitgang geboekt. Meer dan 20 keer de vloer schoongemaakt (van een paar druppeltjes tot een hele vijver plas), tegenover 7 stickertjes als beloning dat zij iets in het potje heeft gemikt (waarvan een paar keer eigenlijk per toeval gebeurt, vermoeden we). Wat wij van de eerste dag geleerd hebben is dat zij blijkbaar in mini hoeveelheden plast, en dat zij, waarschijnlijk door de spanning, de hele dag niet poept (behalve ‘s ochtends vroeg toen ze net opstond, maar toen wist ze nog niet dat ze zindelijkheidstraining ging krijgen). Wat wij gedaan hebben is haar een gewone onderbroek laten dragen zonder lange broek en de hele dag binnen gebleven (verwarming wel hoger gezet). Verder gecontreerd op haar gezichtsuitdrukking en gedrag gekeken en haar vaak gevraagd of ze moest plassen of poepen, om zodoende haar zoveel mogelijk op het potje te krijgen. En als zij op het potje zat dan deden we leuke dingen (nieuwe boeken voorlezen, samen zingen, spelletjes doen…). Maar op een gegeven moment was zij het duidelijk een beetje zat, en een trauma oplopen voor het zitten op een potje is natuurlijk de laatste wat wij willen.

De volgende dag, zaterdag, was totaal anders. Zij heeft de hele ochtend bijna niet geplast (en toen het in grote hoeveelheid gebeurde helaas net niet in het potje). We voelden dat zij erg gespannen was, en wij eigenlijk ook (door het vele concentreren). En dat resulteerde in zeuren. Niet goed dus. Daarnaast voelden we dat Sky eigenlijk nog niet helemaal toe is aan zindelijk worden. Je kunt zeggen dat anderhalve dag erg kort is om zo’n conclusie te trekken, maar aan de andere kant moeten we realistisch blijven. Wat zij niet kan is simpelweg niet te dwingen. Wat wel positief is is dat zij nu bijna altijd aangeeft als zij “moet poepen”, wat eigenlijk inhoudt dat zij al in haar broek heeft geplast maar daarna toch op het potje wil zitten. De drang voor plassen en poepen kan ze nog niet goed onderscheiden, alles is gewoon ‘poepen’. Maar we zijn blij dat zij het nu altijd aangeeft. Bewustzijn is een goede eerste stap voor zindelijk zijn.

En nu? Gaan we het opgeven? Nee natuurlijk niet! Zonde van de opgebouwde vooruitgang! Wat wij nu doen is als volgt: We gaan nu zoveel mogelijk katoenen luiers gebruiken, zodat zij de nattigheid van plas kan blijven voelen. Thuis blijven we elke keer vragen of ze moet plassen of poepen. Zodra ze ja zegt dan hup de katoenen luier uit en op het potje. Trouwens deze wil ze nu ook al zelf zonder dat wij het vragen. Helaas is het elke keer nog ‘na het plassen’ en niet ‘voor het plassen’ dat zij het aangeeft. Naar buiten gaan, bij het middagdutje en avondslaap doen we wel soepeler. Met “echte” luier slapen, en als wij toch naar buiten gaan met een katoentje dan veel extra’s meenemen. Wat erg belangrijk is: we gaan geen druk meer uitvoeren op haar. Alles moet in ‘vrede’ gebeuren. De “cold turkey” methode, de zindelijk-in-3-dagen methode, de laat-haar-overal-plassen-en-poepen methode…dat gaat allemaal niet werken bij Sky. We gaan gewoon stap per stap doen, go with the (pee) flow, maar wel met een duidelijk doel voor ogen!

Oja, leuk om te vermelden: net voordat wij dit vermoeiende (maar o zo leuke) weekend gingen afsluiten, dus de laatste half uur voordat Sky naar bed ging, riep ze weer met grote ogen: “Poepen!” Dus snel snel naar het potje, luier uit…en er lag dit keer inderdaad een drolletje op de luier. Maarrr…zat ze daar op het potje en ineens stond ze op en wees aan: “Daar!” Heeft ze nóg een drolletje IN het potje gemaakt! Feest in huize van Tuil, dubbele stickers voor Sky!! 😀

Uitleg voor de foto’s hieronder (alles is gemaakt op de eerste dag): Op een gegeven moment was de verwarming vol met sokken en onderbroeken, haha…en de stickers die zij verdiend heeft plakte ze eerst op een stukje papier op de kast, maar daarna wilde ze het op haar been en sok plakken, en zelfs op het beertje omdat die ook in het potje geplast heeft. Aan het einde van de avond vroeg ze om een luier en daarna speelde ze dat beertje daar op zat en de luier aan had. Heeft ze geheel zelfs bedacht…zou ze die dag haar luier zó gemist hebben dat zij ons een teken wilde geven door haar beertje in de luier te doen?

blog

a memorable ride

Standard

blogJalan-jalan hari ini ke toserba do-it-yourself sangat menyenangkan, dan layak ditulis karena banyaknya hal lucu dan membahagiakan yang terjadi:

– Untuk pertama kalinya kami membeli pohon natal (plastik) yang besar, horeee! Tahun ini kami akan merayakan natal di bawah (eh, di samping, hehe) pohon natal yang meriah…hepi deh! 🙂

– Di toko terpajang dua buah boneka beruang kutub yang penuh lampu-lampu, dan tiba-tiba Sky menunjuknya sambil berkata dengan jelas: “ijsbeer!” (= beruang kutub). Ini pertama kalinya kami mendengarnya mengucapkan kata itu!

– Sesudah membayar Sky mendapat sebuah balon dari Ibu penjaga kasir, dan seperti biasanya kami mengingatkannya supaya bilang terima kasih. Ehh di luar dugaan kami (dan diiringi senyum lebar si Ibu kasir) tiba-tiba dia sungguhan bilang “dankwel” (singkatan dari ‘dankuwel’, alias terima kasih)…juga untuk pertama kalinya!

– Kami menemukan bahwa gerobak roti di depan toko ternyata menjual ‘oliebol’ (roti bulat yang digoreng dan diisi kismis) yang enak sekali! Rotinya sudah lama habis dan Sky masih terus memintanya di dalam mobil: “bol!” Hehehe…

– Seperti biasanya kami memutarkan cd dari Bert & Ernie (dari Sesame Street) di dalam mobil. Sky memang sudah bisa ikut mengucapkan kata-kata tertentu kalau mendengar lagu yang dia kenal, tapi kali ini, di perjalanan pulang, tiba-tiba kami mendengarnya ikut menyanyikan hampir seluruh lagu “samen scheppen in het strand” (= menyekop pasir bersama-sama di pantai)! Tentunya bernyanyi dengan caranya sendiri ya, tapi bunyinya betul-betul lucu dan menyenangkan. Papa dan mama berpandang-pandangan dengan senyum lebar dan perasaan bangga dan terharu…

– Dan sesampainya di rumah, saat papa dan mama sedang sibuk menyiapkan makanan di dapur, seperti biasa Sky selalu mau berada dekat-dekat. Jadi dia mengambil sebuah buku (baru tadi pagi kami pinjam dari perpustakaan), membukanya dan menunjuk dengan bersemangat ke sebuah gambar: “Dikkie Dik!” (ini tokoh kucing oranye gendut, mirip Garfield). Papa mencoba memicunya untuk membuat ceritanya sendiri: “Dikkie Dik sedang ngapain di sana, Sky?” Dia memandang papa, lalu memandang Dikkie Dik di buku dan bertanya: “doe je?” (= kamu ngapain?) Hahaha….kalau tidak yakin Dikkie Dik lagi ngapain ya tanya langsung saja toh, mungkin begitu pikirannya ya…hahaha…

***

Het tripje en autoritje vandaag naar de Hornbach was super gezellig, en een notitie waard in vele opzichten:

– We hebben onze eerste grote (kunst) kerstboom gekocht, joehoeee!!! Dit jaar gaan we kerst met z’n driëen eronder (nou ja, ernaast dan) vieren, wat een mooi vooruitzicht! 🙂

– Bij de Hornbach stonden er twee verlichte ijsberen en ineens zei Sky heel luid en duidelijk: “ijsbeer!”. Dit hebben we nog nooit van haar gehoord!

– Bij de kassa kreeg Sky een balloon van de caissière, en zoals altijd herinneren we haar: “Zeg maar dank u wel.” Tot onze verbazing (en een grote glimlach van de caissière) zei Sky, voor de eerste keer, inderdaad: “dankwel”!

– We hebben ontdekt dat de gebakkraam tegenover de Hornbach hele lekkere oliebollen en krentenbollen verkoopt. Sky bleef in de auto nog lang roepen: “bol!” toen die al lang op waren.

– Zoals altijd draaien we de liedjes van Bert & Ernie van de Sesamstraat in de auto. Sky zingt al een tijdje wat woordjes mee op de voor haar bekende liejdes, maar deze keer, op de terugweg hoorden we ineens van de achterbank dat zij bijna het hele lied van “samen scheppen in het strand” meezong! Natuurlijk op haar eigen manier, maar oh wat was het een heel leuk geluid. Papa en mama keken elkaar aan met een mega glimlach en een blik van trots en ontroering…

– En thuisgekomen, toen papa en mama bezig waren met het eten voorbereiden in de keuken, zoals altijd wilde Sky bij ons in de buurt zijn. Dus pakte ze een boek (net vanmorgen van de bieb geleend), opende het en wees enthousiast op de plaatjes aan: “Dikkie Dik!”. Papa probeerde haar te stimuleren haar eigen verhaal te vertellen door te vragen: “Wat doet Dikkie Dik daar, Sky?” Ze keek papa aan, en daarna richtte zich aan Dikkie Dik op het plaatje en vroeg: “doe je?” Hahaha….als je niet zeker weet wat Dikkie Dik doet dan vraag je hem toch zelf, zou ze denken…hahaha…

funny mixed language from a speedy kid

Standard

blog1

Semua benda dilihatnya sebagai mainan (memang seharusnya begitu ya). Yang namanya payung itu mainan yang asyik banget. Bisa dibuat pura-pura hujan di rumah, atau dibuat bersembunyi di baliknya, atau kalau terbalik bisa dipakai sebagai komidi putar untuk boneka-boneka, atau kalau diisi dengan konfeti atau potongan-potongan kertas dan digoyang-goyang maka konfetinya bisa terbang kemana-mana…pokoknya kemungkinannya tidak terbatas, hehe…

Hari ini Joop mengeluarkan pernyataan yang lucu tapi memang benar: “Menurutku kecepatan Sky itu jumlah dari kecepatanmu dan kecepatanku.” Alias A + B = C. Hehehe…ya gadis kecil kami ini memang betul-betul speedy gonzales. Semuanya harus dilakukan dengan kecepatan luar biasa. Entah kalau makan, kalau menggambar atau kalau berbelanja. Contohnya: dia tahu persis urut-urutan yang harus dilakukan sesudah dia mandi, dan dia tidak segan-segan untuk mengingatkan kami di setiap urutannya. Setelah mandi kami membawanya ke kamarnya dan di gang dia sudah berseru-seru: “semir…semir…semirrr!” (= alias kami harus menyemir badannya dengan krim). Setelahnya dia menyerukan setiap urutan berikutnya sebelum urutan yang ini selesai, jadi rasanya seperti ada jendral kecil yang memerintah dan yang jadi tidak sabaran kalau dirasanya semua berlangsung terlalu lambat, hehe. Baru saja aku selesai mengeringkannya dengan handuk, langsung diberikannya handuk pada papa sambil memerintah: “deze terug (= ini dikembalikan)!” (ke kamar mandi). Begitu juga kalau aku selesai menyemirnya, langsung botol krim diserahkannya pada papa: “ook terug (= ini juga)!” dan begitu seterusnya. Bos kecil….

Bahasanya yang campur-campur sering membuahkan kombinasi kata yang lucu. Kadang dia menyebut sebuah benda dalam dua bahasa sekaligus (mungkin supaya yakin kami berdua mengerti apa yang dimaksudnya, hehe), seperti: “susu melk” atau “klinci konijn”. Atau di dalam sebuah kalimat bisa terdengar begini: “Louis, makan!” lalu kepadaku: “Sky roti eten” (makan itu = eten). Kalau kami mau pergi keluar dia menyebutkan semua benda yang harus dibawa atau dipakai: “jas, topi, syaal, spatu…”. Kalau lagu dari cd berakhir maka dia bilang: “lagu op!” (op = habis). Dan yang kemarin membuatku tersenyum-senyum adalah: “drinken satan” Hahaha…drinken itu minum, tapi dia tidak bermaksud mau meminum setan lho, karena ‘satan’ itu adalah singkatan dari ‘sedotan’, jadi maksudnya dia mau minum dengan sedotan, hahaha… 😀

***

In alles ziet ze een speelgoed (maar goed en gezond ook!). Een paraplu is helemaal feest. Je kunt het doen alsof het regent in huis, of je zich erachter verstoppen, of al je poppetjes in de ‘draaimolen’ laten draaien, of confetti’s in een ‘schommel’ (de paraplu onderste boven hard schudden) laten rondvliegen…de mogelijkheden zijn eindeloos!

Vandaag heeft Joop dit mooi geformuleerd: “Volgens mij is de snelheid van Sky een samenvoeging van jouw snelheid en die van mij.” Oftewel A + B = C…hahaha…ja onze meid is echt een speedy gonzales. Alles moet in een rap tempo gebeuren. Of dat eten, tekenen of boodschappen doen is. Een voorbeeld: ze weet precies wat de rituelen zijn rondom haar badje en daar herinnert ze ons maar al te graag. Na het badje brengen we haar naar haar kamertje en dan roept ze al door de gang: “smeren…smeren…smerennnn!” (= haar lichaam met créme insmeren). Daarna roept ze alle stappen al voordat de vorige stap klaar is, dus je voelt je alsof een kleine generaal je voortdurend bevelen geeft en heel ongeduldig wordt als de handelingen te traag zijn. Ben ik net klaar met haar afdrogen, geeft ze de handdoek aan papa door: “deze terug” (naar de badkamer) en ben ik daarna net klaar met haar insmeren, geeft ze ook de créme aan papa door: “ook terug!” en ga zo door. Klein baasje….

Haar gemengde taal levert steeds meer mooie samengevoegde woorden op. Soms noemt ze een voorwerp met allebei de talen tegelijk (misschien om zeker te weten dat wij allebei haar begrijpen, haha), zoals: “susu melk” of “klinci konijn”. Of in een zin, eerst tegen Louis: “Louis, makan!” en daarna direct tegen mij: “Sky roti eten!” (voor alle duidelijkheid, makan = eten). Soms heb je een mengelmoes in een rijtje, bijvoorbeeld als wij naar buiten willen gaan dan somt zij wat wij allemaal moeten aantrekken: “jas, topi, sjaal, spatu…” (topi = pet/muts, spatu = schoenen). Als de liedjes van de cd afgelopen zijn dan zegt ze: “lagu op!” (lagu = liedjes). En wat ik hartstikke grappig vond gisteren was: “drinken satan” Hahaha…’satan’ hier is geen duivel hoor, maar een afkorting van ‘sedotan’, Indonesisch voor ‘rietje’. 😀