Monthly Archives: October 2013

at the library today

Standard

blog

Advertisements

supermarket drama

Standard

blog

Beberapa hari yang lalu Joop pulang dari supermarket (kebetulan dia belanja sendiri) dan bercerita bahwa dia melihat anak kecil di tengah-tengah supermarket menangis menjerit-jerit, lalu bilang: “untung Sky belum pernah begitu ya”. Nah, nggak usah menunggu lama sampai betul-betul terjadi, mimpi buruk jadi kenyataan! Memang sepertinya ini mimpi buruk buat banyak orang tua muda, tapi kalau sudah betulan terjadi pada anak sendiri…rasanya: susah diungkapkan dengan kata-kata.

Seperti biasanya, pagi tadi sekitar jam 9 pagi kami pergi berbelanja ke supermarket. Sky masih duduk di keretanya, tapi begitu kami masuk, seperti biasanya juga, dia mau mengambil keranjang belanja dan berjalan sendiri (kebetulan kereta dorong mininya habis, tapi ini biasa terjadi). 3 menit kemudian, di bagian roti, dramanya mulai. Tiba-tiba saja, tanpa aba-aba, tanpa alasan (setidaknya, aku tidak melihat alasannya), dia mulai menangis. Awalnya masih normal, tapi segera menjadi makin parah. Aku berlutut di depannya, bertanya ada apa dan apa yang dia maui (boleh juga menunjuk kalau tidak bisa menemukan kata-kata yang tepat): makan? minum? mendorong atau menarik keranjang belanja? capek? mau duduk di kereta dorong? digendong? jalan sendiri? ambil roti? Semuanya dijawab dengan jelas “nee (= tidak)!!!” dan tangisannya makin keras. Ditambah menjerit-jerit, menendang-nendang dan entah apa lagi. Tukang sayur datang memberi sebuah pisang, dan tukang roti mau memberi roti kismis (yang aku tolak sambil berterima kasih karena sebetulnya tasku isinya selalu lengkap, pokoknya soal bekal jangan tanya deh persiapannya…). Tidak ada yang membantu. Seorang bapak baik hati berdiri di depan kami dan mengedipkan mata kepadaku: “kita lihat ya kalau orang asing yang mencoba…” Sky teralihkan perhatiannya sebentar, tapi dengan cepat melanjutkan “aktivitas”nya seperti sebelumnya…

Aku mencoba mengggendongnya. Cuma bisa maju beberapa meter. Dia menolak-nolak setengah mati, dengan segenap kekuatan dan kemauannya, menggeliat-geliut, memukul-mukul dan menendang-nendang sampai terpaksa aku turunkan lagi. Lebih parah lagi kalau didudukkan di kereta dorongnya. Badannya ditarik seperti ular ke bawah sebelum aku sempat menemukan sabuk seatbelt-nya. Nah, terpaksa harus mencoba (pura-pura) meninggalkannya. Aku berjalan demonstratif menjauh dan belok ke gang tempat barang-barang beku. Dia tidak bisa melihatku dan aku bisa diam-diam mengintipnya. Walahhh, bermenit-menit tetap saja dia berbaring di tengah toko sambil menangis menjerit-jerit. Untungnya memang supermarket masih sepi karena masih pagi. Tapi jadi merasa tidak enak juga pada orang-orang lain, jadi aku menariknya menuju ke gang freezer juga (kami berdua sudah kepanasan karena drama ini…). Di sana, di depan buncis-buncis beku, akhirnya aku biarkan saja dia begitu. Tidak ada yang bisa mengurangi dramanya: tidak mau dipeluk atau dicium, juga tidak bisa diancam atau diberitahu dengan tegas. Tidak mau mendengar “ayo, kita bayar yuk” dan tidak juga “lihat anak-anak lain tuh, nggak ada yang menangis!”. Ajaibnya aku lumayan tenang tuh. Mungkin karena aku baru saja membaca sebuah artikel tentang ini. Di situ ditulis: setengah pengunjung toko mengerti betul betapa susahnya jadi ibu di saat seperti itu, dan setengah lain yang jengkel toh pasti tidak punya anak. Jadi ngapain dipikirin? Betul juga, aku tadi juga cuma berpikir: ah, jadi sudah tiba waktunya nih? Oke deh, ayo kita jalani…

Seorang Ibu mendatangiku dengan pandangan mengerti dan bertanya: “pasti umur 2 tahun ya?” (di sini ada pepatah yang terkenal “ik ben twee en ik zeg nee” = umurku 2 tahun dan aku bilang tidak). Hmm, 19 bulan, aku bilang. Tapi memang ini terlihat seperti periode “nee” ya, alias periode selalu bilang ‘tidak’. Ibu itu juga pernah punya anak seperti itu, dan dia memberi beberapa tips (bawa cemilan kismis, bawa mainan…nah itu di dalam keranjang belanja sudah ada mobil-mobilannya winnie the pooh…). Setelahnya dia mengucapkan ‘semoga sukses’ dan melanjutkan belanjanya. Seorang opa bertanya apakah dia juga boleh mengucapkan sesuatu. Lalu bicara pada Sky: “anak nakal kamu! Dengarkan ibumu tuh!”. Sky sendiri sih sudah seperti tuli, tidak mendengarkan apa-apa. Sepertinya dia betul-betul marah atau sangat sedih. Sekali lagi, tidak ada sesuatupun yang berhasil membantu. Akhirnya setelah hampir 1 jam (!!!) dia jadi agak tenang, mungkin karena capek. Lalu aku memeluk dan menghiburnya. Aku bilang bahwa kita cuma harus beli saus pasta saja, dan sesudahnya membayar di kassa. Dia mau, asal digendong. Jadi semua barang belanjaan aku tumpahkan ke kereta dorongnya, dan keranjangnya aku tumpuk di atasnya (pokoknya lucu deh pemandangannya buat orang lain). Sky aku gendong dengan 1 tangan dan tangan lain mendorong kereta. Begitu selesai membayar dan melewati kassa Sky sudah normal lagi, seolah-olah tidak ada yang baru terjadi…

Besok kami pergi berbelanja lagi (hampir tiap hari memang) dan aku penasaran. Betul-betul penasaran apakah kejadian tadi bakal terulang lagi. Dan kalau iya, berapa kali lagi. Aku sih sebetulnya sudah siap mental, tapi tetap saja, menyebalkan sekali harus mengalami drama seperti ini…!

***

Een paar dagen geleden kwam Joop van de supermarkt (toevallig ging hij alleen) en vertelde dat er een kindje midden op de supermarkt zat te huilen en te krijsen, en zei vervolgens: “gelukkig hebben we dat bij Sky nog niet meegemaakt”. Nou, ik hoef niet zo lang te wachten tot die nachtmerrie werkelijkheid wordt! Weliswaar een nachtmerrie van veel jonge ouders, maar op het moment dat het bij je eigen kind gebeurt is toch wel…hoe moet ik het zeggen: onbeschrijflijk.

We kwamen, zoals bijna iedere morgen rond 9 uur, de supermarkt binnen. Sky nog in de kinderwagen, en zodra wij echt binnen waren wilde zij, ook zoals altijd, zelf het winkelmandje pakken en lopen (de mini winkelwagens waren toevallig op, maar dit is niet bijzonder). Maar 3 minuten daarna, bij de brood afdeling, ging het ineens…plotseling…zonder enige waarschuwing of aanleiding (althans, dat zag ik niet), begon zij te huilen. Eerst een beetje ‘normaal’ huilen, maar het werd snel steeds erger. Ik ging, zoals gewoonlijk, eerst op mijn knieen en vroeg haar rustig wat er aan de hand is. En wat ze wil (mag ze ook aanwijzen als ze het woordje niet heeft wat ze precies wil zeggen): eten? drinken? mandje duwen of trekken? moe? in de wagen zitten? gedragen worden? lopen? brood pakken? Bij alles was het antwoord duidelijk “nee!!!”, en ze ging alsmaar harder huilen, krijsen, stampen en weet ik wat er allemaal nog gebeurde. Van de groenteman hebben we een banaan gekregen en bij de broodvrouw een mini krentenbol. Niks helpt. De krentenbol heb ik trouwens niet geaccepteerd omdat ik echt van alles in mijn eigen tas heb (goed voorbereid hè!). Een aardige meneer kwam voor ons staan, knipoogde naar mij: “vreemde ogen…” Sky was eventjes afgeleid, maar snel daarna vervolgde ze haar bezigheid weer…

Ik heb haar een stukje, een paar meter, kunnen dragen. Ze weigerde met alle macht en kracht, krioelde en wapperde totdat ik haar weer los moest laten. Laat staan in de kinderwagen, daar trok ze haar lichaam als een slang weer naar beneden zonder dat ik maar een kans heb om haar gespen te vinden. Dan maar proberen haar achter te laten. Ik liep overdreven de diepvries gang binnen totdat zij mij niet zag en ik haar stiekem kon begluren. Nou, minutenlang bleef ze krijsend liggend midden op het gangpad. Gelukkig was de supermarkt rustig omdat het nog vroeg was. Maar toen vond ik het wel vervelend genoeg voor mede winkelend publiek, en trok haar richting de diepvries toe (intussen kregen we allebei erg warm…). Daar, tegenover de bevroren sperziebonen, liet ik haar gewoon even zo. Echt niks helpt: geen knuffel of kusje, ook geen harde woorden. Geen “kom, we gaan betalen” en ook geen “kijk maar naar andere kindjes, die huilen niet!”. Ik was wonderlijk genoeg rustig gebleven. Misschien omdat ik net een artikel hierover heb gelezen waarin staat dat de helft van het publiek begrijpt heel goed hoe vervelend het is en de andere helft die het niet begrijpt heeft toch geen kinderen. Dus waar maak je je druk om?? Ik had inderdaad alleen zoiets van: ach, zijn we zover? Ok, kom maar op dan…

Een mevrouw kwam met een begrijpend blik naar me toe en vroeg: “ze is zeker twee jaar oud?” Neuhh, 19 maanden, maar het ziet er uit als de ‘nee-periode’, niet? Mevrouw heeft ook zo’n eentje gehad, en ze gaf wat tips (doosje rozijnen mee, speelgoed mee…nou er ligt al een autootje met knorretje in de boodschappenmand…). Toen wenste ze me veel sterkte en liep verder. Kwam een opa bij mij staan en vroeg of hij ook iets mag zeggen. Richtte hij zijn woorden naar Sky toe: “foei, stout meisje! Je moet naar je moeder luisteren!”. Voor Sky was het allemaal best, ze luisterde gewoon niet. Het lijkt alsof zij echt heel boos of heel verdrietig was. Nogmaals, niets helpt. Na bijna 1 uur (!!!) was zij iets rustiger geworden, waarschijnlijk moe. Toen heb ik haar weer rustig geknuffeld en gesust. Ik zei dat ik alleen pasta saus wilde kopen en daarna gaan we samen betalen. Toen vond ze het best, maar ze moest wel gedragen worden. Dan maar alle boodschappen van het mandje in de kinderwagen gegooid, mandje erbovenop, kindje in 1 arm en duwen maar met de andere arm. Zodra wij voorbij de kassa waren was Sky al helemaal weer de oude, alsof niks gebeurt…

Morgen gaan we weer boodschappen doen en ik ben benieuwd, echt benieuwd of deze scene zich nog gaat herhalen en zo ja, hoe vaak… Ben op zich wel voorbereid, maar het blijft wel super vervelend!

beautiful autumn walk

Standard

blog

Hari Sabtu kemarin cuaca cerah banget, mungkin yang terakhir sebelum betul-betul masuk musim dingin. Jadi kami berjalan-jalan menikmati suasana musim gugur di hutan dan dunes (bukit-bukit pasir) sekitar 10 menit bermobil dari rumah (semacam taman nasional gitu deh). Tidak terlalu lama, karena kontur hutannya yang berselimutkan daun-daun tebal dan bukit berpasir naik turun membuat Sky cepat capek, jadi harus sering digendong. Banyak anjing yang lewat berlari-lari (banyak yang boleh dielus-elus juga oleh Sky), mengintip jamur-jamur yang banyak tumbuh di musim gugur begini dan mengorek-ngorek tanah yang banyak biji-biji pinusnya. Piknik sebentar lalu bermain di tempat main kecil di dekat situ. Enjoy banget! 🙂

***

Het was zaterdag super mooi weer, en we hebben een mooie herfst wandeling gemaakt bij de Loonse en Drunense Duinen. Niet te lang, want door het landschap (veel bladeren bij het bos en zandheuvels bij de duinen) werd Sky snel moe (en moest vaak gedragen worden). Heel veel honden voorbij zien rennen en geaaid, paddestoelen gezien en veel dennenappels bekeken, lekker een beetje gepicknicked en daarna bij een speeltuintje gespeeld. Een hele leuke dag voor ons allemaal! 🙂

19 months old today! ♥

Standard

blog

Waktu seolah berjalan ekstra cepat bulan-bulan terakhir ini, Sky hari ini sudah berumur 19 bulan! Kami rayakan dengan sepotong apple pie lezat buatan sendiri, salah satu favoritnya! 🙂

Weekend kemarin, dari hari Sabtu ke Minggu, jam di Belanda dimundurkan satu jam. Jam 3 malam mundur jadi jam 2. Sudah masuk musim dingin nih. Biasanya setiap pergantian waktu begini (2 kali setahun) terutama anak-anak dan binatang yang kebingungan. Tapi untungnya Sky tidak bermasalah. Seperti kali-kali sebelumnya, entah kenapa dia seperti “merasa” kalau jamnya harus digeser. Biasanya sekitar 1-2 hari sebelumnya dia sudah mulai bergeser sendiri, otomatis. Kali ini juga, bangun tidurnya mundur, eh maju (pokoknya makin siang) sedikit-sedikit. Sampai akhirnya pagi tadi dia terbangun jam 6.30 (waktu baru). Top deh! Tidurnya sih yang jelas makin bagus, sekarang sekitar 11,5 jam nonstop kalau malam. Kami happy bangettt!! Dan bangun tidurnya juga makin tenang. Sekarang dia bisa 10-15 menit ngoceh sendiri dulu di ranjang, atau duduk tenang-tenang saja sampai kami ‘jemput’ (sebelumnya begitu bangun langsung teriak-teriak!). Senang deh dengan semua perkembangan ini!!! 🙂

***

De tijd vliegt de afgelopen maanden extra snel, Sky is vandaag alweer 19 maanden oud! We hebben het gevierd met een lekker stukje zelfgebakken appeltaart, één van haar favorieten! 🙂

Gelukkig heeft Sky deze keer ook geen last gehad van de wintertijd. Net als de vorige keren heeft zij het op een van andere manier “gevoeld”, en zo’n 1-2 dagen van tevoren begint zij zelf met aanpassen. Deze keer ging zij de laatste dagen voor het weekend steeds later opstaan (sowieso slaapt zij nu erg goed, zo’n 11,5 uur nonstop, waar wij ergggg blij mee zijn!), totdat vanochtend zij gewoon om 6.30 nieuwe tijd wakker is geworden. Het wakker worden wordt ook steeds rustiger. Nu kan zij rustig zo’n 10-15 minuten eerst zelf babbelen, of andere geluiden maken, of gewoon in haar bedje zitten wachten totdat wij haar komen begroeten (hiervoor begon ze gelijk met roepen of krijsen zodra ze wakker werd). Heerlijke tijden!!! 🙂

visiting oom Hugo & tante Jaco

Standard

blog2

Tadi siang kami ke kota The Hague, diundang oleh ‘om’ Hugo dan ‘tante’ Jacobien. Untungnya Sky bisa/mau tidur di mobil, baik di perjalanan pergi maupun pulang. Sesampainya di sana ‘koki’ Hugo sudah mempersiapkan makan siang yang luar biasa: di Belanda namanya “rijst tafel” (terjemahan per katanya ‘meja nasi’, yaitu semeja penuh dengan makanan Indonesia: nasi, sate, pepes ikan, sayur lodeh, sayur buncis, ayam kecap, telur pedas, sambal goreng hati, serundeng, krupuk, acar, sambal…pokoknya komplit-plit deh!). Rasanya tidak ada makanan yang lebih enak dari ini, hehe… Dan yang utama, suasananya menyenangkan sekali! Mereka punya 2 anjing, 4 kucing dan 2 burung, jadi buat Sky kunjungan ini adalah ‘pesta mengelus-elus’, hehe… Salah satu kucingnya akhirnya berani bermain dengan Sky, lucu banget. Kami ‘menonton’ (di TV) foto-foto liburan terakhir mereka ke Bali. Hugo dan Jacobien ini sudah sangat jatuh cinta pada Bali, dan berencana untuk pindah ke sana di masa depan. Itulah sebabnya mereka les bahasa Indonesia. Sesudahnya kami menonton beberapa cuplikan film kartun “Rio”, tentang burung kakak tua biru yang tidak bisa terbang, tapi pintar menari. Di semua adegan menari dan menyanyi Sky duduk manis dan tampak memperhatikan dan terhibur dengan filmnya, tapi sangat aneh, bahwa pada 2 adegan romantis (musik mendayu-dayu, slow motion, suasana berubah…), dia menangis! Nah, kalau nanti saat berusia 17 tahun dia masih seperti ini, menangis saat ada adegan film romantis…hmmm tahu deh film apa yang bakal sering kami tonton (atau justru tidak ditonton sama sekali), haha…. 😀

***

Vanmiddag waren wij in Den Haag, op uitnodiging van ‘oom’ Hugo en ‘tante’ Jacobien. Sky heeft gelukkig zowel op de heenweg als op de terugweg geslapen. Heerlijke rijsttafel hebben we gegeten, speciaal door Hugo-de-kok voorbereid. Volgens mij bestaat lekkerder eten bijna niet, haha…! En het was vooral héél gezellig! Ze hebben 2 honden, 4 katten en 2 vogels, dus voor Sky was het een aai-feest, haha. Op een gegeven moment durfde ook een van de katten met Sky te spelen, erg leuk om te zien. We hebben hun prachtige vakantiefoto’s uit Bali bekeken (ze zijn smoorverliefd op Bali en van plan zijn om te emigreren, vandaar dat zij Indonesische les volgen). En daarna hebben we leuke fragmenten uit de tekenfilm “Rio” gekeken, over een blauwe papegaai die niet kan vliegen, maar wel heel goed kan dansen. Bij al de zang- en dansfragmenten zat Sky aandachtig en geamuseerd te kijken, maar het was erg opvallend dat bij twee romantische scenes (drama muziek, slow motion, sfeer slaat om…), zij huilen moest! Nou, als zij dit op haar 17e nog steeds doet, huilen bij romantische scenes…nou dan weten we wat voor films wij waarschijnlijk heel vaak (of helemaal niet) gaan kijken, hahaha… 😀

blog

playing, inside and outside

Standard

blog

Sky tentunya menghabiskan seluruh waktunya dengan bermain. Memang seharusnya begitu, karena dengan bermain dia terus-menerus memperbaiki kemampuan motorik, sosial dan ketangkasan lain-lain. Beberapa bulan terakhir ini kami benar-benar menikmati senangnya bermain di luar sebanyak mungkin. Kalau hujan kami bermain di rumah (atau di Ikea, seperti foto di atas ini, hehe…). Sekarang mulai terlihat kalau dia terkadang menciptakan dunia fantasinya sendiri kalau sedang bermain. Kalau sudah begitu dia bermain dan ngobrol dengan boneka beruang atau mainan-mainan lainnya, makan dan minum bersama, naik kereta, menari, menyendok-nyendok, dll. Kadang dia menciptakan permainan baru dari mainan-mainannya, dan malam ini selagi berendam di bak mandi kecilnya dia menciptakan sebuah “permainan” yang baru lagi: berdiri di bak, lalu bersenandung sambil bergoyang-goyang kecil, dan tiba-tiba menjatuhkan diri duduk di air “blungggg!!!”, sehingga papa dan mama terciprati air. Seru tentunya! Lalu diulang sebanyak mungkin sampai semuanya basah kuyup… 😀

***

Sky is natuurlijk constant aan het spelen. En dat is maar goed ook, want al spelend ontwikkelt zij veel vaardigheden en verbetert ze zo constant haar motoriek. Wat hebben we de laatste maanden genoten van het vele buitenspelen, en als het regent dan spelen we lekker binnen (of bij de Ikea zoals de foto hierboven, haha…). Ze begint af en toe een fantasie wereld te creëeren tijdens het spelen, dan zien we haar tegen het beertje en ander speelgoed praten en samen “doen” ze dan dingetjes, zoals eten, drinken, met de trein gaan, scheppen, dansen, enz. Soms verzint ze ook wat nieuws van haar bestaande speeltjes, en vanavond in het badje heeft ze weer iets bedacht: ze ging staan, ging zingen (eigenlijk meer neurieen) en wiebelen (zogenaamd een dansje), en in één keer liet ze zich in het water vallen “plonsss!!!”, zodat ze mama en papa nat spetterde. Lachen natuurlijk! En dan nog zo vaak herhalen totdat alles helemaal nat is… 😀

blog2

took a nap downstairs

Standard

blog

Kebetulan siang tadi dia tertidur di keretanya, sehingga mama bisa memindahkannya pelan-pelan ke kasur di ruang keluarga (dia mengomel sebentar, tapi untungnya tertidur lagi) dan bisa membuat foto ini. Kalau dia, seperti biasanya, tidur di ranjangnya di kamar atas tentunya susah membuat foto seperti ini.

Lucu ya, melihat betapa miripnya bentuk bibirnya dengan bibir mama…dan hidungnya juga kurang lebih sama, hehehe… 😀

***

Toevallig viel ze vanmiddag in de wagen in slaap, zodat mama haar daarna langzaam naar haar matrasje in de woonkamer kon verplaatsen (ze mopperde een beetje, maar gelukkig wilde ze verder slapen) en deze foto kon maken. Anders lukt het natuurlijk niet omdat zij nu bijna altijd boven in haar slaapkamer slaapt.

Wat is het toch grappig om te zien dat Sky exact dezelfde vorm lippen als mama heeft…en neus min of meer ook, hihi 😀