Monthly Archives: February 2012

sucking the thumb

Standard

Little di layar USG, kepalanya terletak rapi di antara tulang pinggulku, terbaring dengan jari-jari kecilnya di dekat wajah, mulut kecilnya bergerak maju mundur, ternyata sedang asyik mengisap jempol! “Coba lihat bibirnya tuh!”, kataku. Hidungnya (masih tetap) terlihat mini, tapi bibirnya tebal sekali. Mungkin karena dia sedang mengisap-isap jadi bentuknya begitu, tapi mau tidak mau aku jadi kepikiran Angelina Jolie, hahaha….

Semua kontrol rutin hari ini hasilnya bagus. Kita membicarakan birthplan juga, daftar keinginan dan rencana kelahiran yang sudah kita buat beberapa minggu yang lalu. Bidan setuju dengan semua isinya, dan memberi banyak info tambahan di sana-sini. Minuman penambah zat besi Roosvicee Ferro yang aku minum sebulanan terakhir ini betul2 menunjukkan khasiatnya. Hb-ku naik dari 6,7 jadi 8,5. Oke banget! Sekarang tinggal dipertahankan sampai nanti saat melahirkan dan di masa menyusui. Tekanan darah juga bagus, 105/65. Berat badan 58kg (aku penasaran apakah bakal mencapai 60kg…). Bunyi detak jantung juga terdengar sempurna. Kali ini malah kita bisa mendengar bunyi buka-tutupnya klep jantung dengan jelas, seperti bunyi klik-klik-klik. Didampingi dengan bunyi woozz-woozzz-woozzz dari arus pusar dan dug-dug-dug dari jantung, seperti mendengar ritme orkes kecil, ajaibnya sari hidup yang masih sangat muda! 🙂

***

Daar lag ze dan, hoofdje keurig tussen mijn bekken, tevreden duimend en friemelend met haar vingertjes, zuigende bewegingen makend, onze kleine meid op het echo scherm. “Moet je haar lippen zien!”, zei ik. Zij heeft (nog steeds) een kleine neus, maar haar lippen waren zo prominent, misschien omdat ze lag te duimen, dat ik een beetje aan Angelina Jolie moest denken, hahaha….

Alle controles waren vandaag ook netjes in orde. We hebben het geboorteplan besproken (de vk vindt het prima en heeft hier en daar wat extra uitleg en toelichting gegeven). De Roosvicee Ferro die ik sinds de laatste maand dronk heeft zijn nut duidelijk bewezen. Mijn Hb-waarde was gestegen van 6,7 tot 8,5, best flink, en nu volhouden tot aan de bevalling en tijdens de kraamperiode. Bloeddruk was ook goed, 105/65. Gewicht nu 58kg (ik ben benieuwd of ik de 60 ga halen…). De hartslag was ook prima. Deze keer konden we zelfs de hartklepjes goed horen, een soort klik-klik-klik geluid was het, naast de woozz-woozzz-woozzz van de navelstreng en natuurlijk de dub-dub-dub van het hart zelf…een ritmisch ensemble van een klein leventje! 🙂

beautiful weather

Standard

Weekend lalu cuacanya cerah banget, jadi kita berjalan-jalan di sekitar pelabuhan Rotterdam, foto-foto dengan perut gendut mumpung masih punya dan masih bisa, hehe… 🙂

***

Afgelopen weekend was het super mooi weer, we gingen langs het water wandelen en maakten foto’s; Joop, ik en mijn dikke buik, nu het nog kan 🙂

70 cm bed height

Standard

Sekarang aku tidak bisa mencapai ranjang tanpa naik ke kursi piano dulu, yang disetel di posisi terendah dan ditaruh di pinggir ranjang, hehe…Ini saran dan permintaan dari bidan dan ibu perawat (setelah melahirkan) bahwa ranjang harus ditinggikan sampai setinggi minimal 70 cm (karena ibu perawat harus bisa membantu dan mengontrolku di ranjang tanpa sakit punggung). Penyangga ranjang bisa disewa di penyedia fasilitas kesehatan, tapi ada solusi yang lebih biasa dipakai dan jauh lebih gampang: menyewa peti bir di supermarket. Jadi sekarang ranjang kita disangga 6 peti bir menjadi setinggi persis 70 cm. Betul2 harus membiasakan diri dengan ranjang tinggi begini. Untungnya akhir-akhir ini aku sudah terbiasa untuk bangun pelan2 dan duduk dulu di tepi ranjang, dengan begitu aku bisa merasakan kalau kakiku tidak bisa menyentuh lantai tanpa menginjak kursi piano dulu. Sepanjang malam Joop terus-menerus mengingatkan untuk berhati-hati, bahkan di dalam tidurnya (sambil setengah ngelindur, hehe). Tapi tadi pagi dia sendiri hampir terjungkal dari ranjang waktu mau mematikan weker di seberang kamar, haha. Di foto bisa dilihat juga improvisasi pelindung kasur kita, yang sebenarnya sejenis taplak meja tipis warna pink (yang penting anti air kan 😀 ). Di sebelah kiri itu ranjang bayi. Kamar jadi terasa sempit sih, tapi terutama di waktu2 awal kita ingin supaya Little tidur dekat kita (juga disarankan, untuk memperlancar pemberian ASI, supaya kita bisa mengenali tanda2 kalau si kecil haus).

***

Ik moet nu eerst op de pianokruk (op z’n laagste stand) stappen voordat ik bij het bed kan, haha…Wij hebben op advies en verzoek van de vk en de kraamzorg het bed verhoogd met 6 bierkratten eronder (gehuurd bij de AH). 70 cm, hoog genoeg om de rug van de kraamverzorgster te ontlasten als zij mij straks in bed helpt (met borstvoeding geven en voor de controles). Wel even wennen, zo’n hoog bed. Gelukkig ben ik de laatste tijd al gewend om heel rustig het bed uit te stappen en eerst aan de rand te zitten. Zo word ik elke keer herinnerd dat mijn voeten niet bij de vloer kunnen zonder eerst op de kruk te stappen. Joop had de hele nacht ‘voorzichtig’ tegen mij gezegd, zelf in zijn slaap, maar hij struikelde ook bijna uit het bed toen hij vanmorgen de wekker aan de andere kant van de kamer uit wilde zetten, hihi 😀 Je ziet in de foto trouwens ook mijn geïmproviseerde matrasbeschermer (eigenlijk een roze tafelzeil, ach zolang het een beetje waterdicht is, toch!). Aan de linkerkant het baby ledikant. De kamer is een beetje krap geworden, maar we willen dat Little bij ons in de kamer slaapt, vooral de eerste tijd en zolang het nodig is.

practicing the maxi-cosi

Standard

Cari2 dan lihat film di Youtube dulu untuk belajar, lalu kita turun ke bawah sambil membawa maxi-cosi (baby carseat) untuk mencoba memasang di mobil. Sepertinya tidak terlalu susah, cuma melingkarkan seatbelt di sekitar carseat saja, tapi ternyata butuh waktu juga untuk benar2 menguasai cara persisnya. Untung kita berlatih dulu, bukannya nanti pas pulang dari RS baru mencoba-coba, hehe. Di foto di bawah ini Joop sedang memasang maxi-cosi di kursi depan mobil, sebelumnya kita sudah mencoba juga di kursi belakang. Karena mobil kita toh tidak punya airbag, terutama di saat2 awal rasanya lebih tenang kalau bisa melihat si kecil di mobil, jadi kemungkinan akan kita dudukkan di depan dulu (ya, kita tahu bahwa sebetulnya kursi belakang lebih aman kalau terjadi kecelakaan). Jadi nanti aku duduk di belakang saja dulu, ngga masalah, aku percaya kok sama supirnya, hehe… 😀

***

Eerst wat Youtube filmpjes gezocht en bestudeerd, daarna gewapend met de maxi-cosi gingen we naar de auto om te oefenen. Het leek ons niet zo moeilijk, de gordels rond de maxi-cosi heen wikkelen, maar het duurde toch wel even voordat we de handelingen precies onder de knie hadden. Het is maar goed ook dat we niet op de dag dat Little straks uit het ziekenhuis komt pas gaan oefenen, haha. Op de foto zie je hoe Joop de maxi-cosi op de voorstoel geprobeerd had, hiervoor hadden we hem al op de achterstoel gezet. Omdat onze auto toch geen airbag heeft, lijkt het mij, vooral aan het begin, fijner om de baby te kunnen zien, dus voorin (ja, we weten dat achterin eigenlijk veiliger is als er iets gebeurt). Zit ik dan maar voorlopig achterin, geen probleem, de chauffeur vertrouw ik toch wel, hihi. 😀

what I have and don’t have

Standard

4.15, 4.35, 3.10…tiga hari berturut-turut terbangun subuh2. Untung siangnya bisa tidur sebentar. Yah, tidur malam sudah semakin susah dan tidak enak (anehnya kalau tidur pagi atau siang terasa lebih enak), entah kenapa. Mungkin kombinasi antara restless legs, pegal2 otot, ngga bisa tidur telentang, plus sering dibangunkan dari dalam kalau posisinya ‘salah’, hehe. Tapi sampai sekarang ini satu-satunya keluhan yang aku punya, nah masih oke banget dong, pada kehamilan minggu ke-35+ !  (ok ok, masih ada dua keluhan lain nih: keputihan dan pipis yang tidak tertahan, dan sering mengalami perut kencang/keras).

Untuk tetap berpikir positif, di bawah ini aku menyusun daftar hal-hal yang TIDAK aku punya atau alami sampai sekarang. Untungnya daftar ini jauh lebih panjang dari keluhan di atas:

Aku tidak mengalami bengkak kaki, tangan atau muka, tidak ada diabetes, tidak ada vlek2 gelap di muka, tidak jerawatan, rambut tidak rontok, punggung tidak sakit (hanya pegal2 biasa), tidak ditemukan antibodi di darah, mata tidak kering (masih bisa pakai softlens), perut tidak dihiasi garis2 kehamilan (well, ada sedikitlah, tapi samar2 banget), payudara dan pergelangan kaki/tangan tidak sakit, tekanan darah tidak tinggi, tidak anemia, berat badan tidak naik secara extrem (sekarang hampir 12 kg), tidak pake ngidam, tidak ada keinginan makan yang luar biasa, tidak moody atau berganti-ganti suasana hati, tidak ada wasir atau sembelit, tidak timbul urat-urat di kaki, tidak bermimpi yang seram2, tidak ada nafsu shopping atau ‘bersarang’ yang berlebihan, tidak terlalu banyak lupa dan capek, perut tidak gatal, dan sudah lama kaki/betis tidak kram lagi…

Jadi seperti kehamilan yang membosankan ya, kalau aku baca daftar di atas sekali lagi, hehe…ah tapi aku betul2 bersyukur dan hepi bahwa semuanya berjalan selancar ini, dengan segala hal yang aku dapatkan (atau justru tidak aku dapatkan!) 🙂

***

4.15, 4.35, 3.10…het zijn de tijdstippen waarop ik de laatste drie dagen (klaar)wakker werd. Gelukkig kon ik later in de morgen of ‘s middags weer even naar bed. Ja, ‘s nachts slapen gaat nu niet zo lekker meer (‘s morgens gaat het beter), maar ik heb eigenlijk geen idee waarom. Ik denk dat het een combinatie is van onrustige benen, spierpijn, niet op de rug kan liggen, en het geschopt van binnen bij ‘verkeerde’ slaappositie. Maar nog steeds is het de enige klacht die ik tot nu toe heb, met ruim 35 weken zwanger vind ik het toch een top prestatie, niet?! (okee, nog twee andere klachten dan: veel afscheiding/urineverlies en regelmatig harde buiken).

Om de positieve stemming in deze laatste weken te behouden heb ik hieronder een lijst van wat ik NIET heb, die gelukkig veel langer is dan de klachtenlijst:

Ik heb tot zover geen gezwollen voeten, handen of gezicht, geen zwangerschapsdiabetes, geen zwangerschapsvlekken, geen pukkels of puistjes, geen haarverlies, geen ernstige rugklachten, geen antistof in het bloed, geen droge ogen (mijn lenzen zitten er nog prima in), geen striae/zwangerschapsstrepen (wel een paar die minuscuul en vaag zijn), geen pijnlijke borsten of polsen, geen vochtophoping, geen hoge bloeddruk, geen bloedarmoede, geen extreme gewichtstoename (nu bijna 12 kg), geen vreetbuien, geen specifieke verlangen naar bepaalde voeding, geen stemmingswisselingen, geen opstopping, geen spataderen, geen enge dromen, geen bijzondere nesteldrang of shop-drang, geen hinderlijke vergeetachtigheid, geen jeuk op mijn buik, al lang geen kuitkrampen meer…

Het lijkt wel een saaie zwangerschap zo, als ik de hele lijst hierboven nog eens lees, haha…maar o wat ben ik erg dankbaar en super blij mee met alles wat er tot nu toe gebeurt (of juist niet gebeurt!). 🙂

after birth care

Standard

Siang tadi seorang ibu dari ‘after birth care’ (= pelayanan perawatan ibu dan bayi di rumah sesaat setelah melahirkan. Untuk minggu pertama di sini wajib dan nyaris gratis) datang ke rumah seperti yang dijanjikan. Tadinya aku kira dia akan mengontrol semua persiapan bayi di rumah, tapi ternyata tidak. Hanya sebuah percakapan biasa, kita duduk bersama di meja makan, semua data dicatat atau dikontrol ulang (data2 tentang kehamilan, asuransi dll), kalau ada pertanyaan dan keinginan juga dijawab dan ditulis, dan akhirnya dia memberikan sebuah map yang isinya semua informasi tentang perawatan apa saja yang nantinya akan mereka lakukan (untuk ibu, untuk bayi, pekerjaan rumah tangga ringan), dan di map itu juga si ibu perawat akan menulis semua kondisi kesehatan ibu dan bayi yang dia cek. Tidak ada yang istimewa, kita juga tidak punya pertanyaan2 khusus, yah hanya pertanyaan normal seperti tempat tidur yang harus ditinggikan karena nanti ibu perawat harus bisa mengontrolku dengan mudah, juga saat dia membantu proses pemberian ASI (ya ini harus, katanya. Mulai minggu ke-37, dengan tinggi ranjang kira-kira 70-80 cm). Juga pertanyaan tentang barang2 yang wajib kita punya di rumah (di sini namanya paket melahirkan. Karena aku berencana melahirkan di RS maka aku tidak harus punya semua isi paket ini. Tapi yang harus ada misalnya alkohol, sabun anti bakteri, perban, pembalut khusus setelah melahirkan dan alas penyerap untuk ditaruh di atas kasur atau di mobil). Pertanyaan terakhir adalah tentang berapa lama ibu perawat akan datang ke rumah. Standarnya adalah 3 jam sehari selama 8 hari (termasuk kalau aku terpaksa harus tinggal di RS). Jumlah ini bisa diperpanjang kalau nanti dianggap dibutuhkan, atau kalau disarankan oleh bidan yang setelah kelahiran juga akan masih datang beberapa kali ke rumah. Oya btw ibu yang datang ke rumah ini bukan ibu perawat yang nanti akan merawatku, bahkan dalam seminggu nanti tidak bisa dipastikan bahwa hanya satu ibu yang akan datang, karena mereka punya banyak perawat yang bekerja secara bergiliran.

Di tengah-tengah percakapan si ibu menoleh kepadaku dan bertanya apakah aku punya keinginan khusus, karena: “aku tahu bahwa budaya kalian mengenal beberapa kebiasaan yang spesifik, seperti tidak boleh mencuci rambut selama beberapa hari setelah melahirkan, tidak pergi ke luar dulu, dan beberapa hal lain mengenai perawatan bayi.” Seperti biasanya aku speechless, antara tidak berani dan malu untuk bertanya apa yang sebenarnya dia maksudkan, dan bahwa yang dia katakan terdengar seperti prasangka di telingaku. Untungnya Joop membantu, dia bertanya budaya yang mana yang dia maksud. Jawabannya mantap: “Cina kan.” Setelah aku menjelaskan asal-usulku kita bisa melihat warna merah pelan-pelan muncul di pipinya, di bawah make-upnya yang tebal. Yah, ini terjadi juga di kota multikultur seperti Rotterdam, sayang banget. Tapi setelah itu si ibu jadi makin ramah, dan di akhir kunjungannya, setelah meminjam wc kita sebentar, dia bertanya sedikit malu-malu apakah salah satu dari kita bisa menemaninya di lift, karena dia punya lift-fobia. Joop yang mengantarnya turun dengan lift.

***

Vanmiddag kwam een mevrouw van de kraamzorg bij ons op bezoek voor een intake gesprek. Ik dacht eerst dat zij alles wat we in huis hebben en alle voorbereidingen omtrent de komst van de baby ging controleren, maar dat was blijkbaar niet zo. Eigenlijk was het gewoon een gesprek waarbij wij samen rond de tafel gingen zitten, alle gegevens werden genoteerd of nogmaals gecontroleerd, alle vragen en wensen werden beantwoord en opgenomen, en overhandigde zij ons een map van de kraamzorg waarin alle informatie vooraf te lezen is en waar alle noteringen na de bevalling ook plaats gaan vinden. Niets nieuws en niets bijzonder dus, we hebben ook geen speciale vragen en wensen, wel normale vragen gesteld zoals het verhogen van het bed (ja dat moet, vanaf week 37, ongeveer tot 70-80 cm hoogte), de inhoud van het kraampakket (nee, ik hoef niet alles te hebben, wel moet ik nog alcohol en kraammatrassen kopen), het aantal uren (in principe 3 uur per dag voor 8 dagen lang, minus de dagen die ik evt. in het ziekenhuis doorbreng. Het kan verlengd worden in overleg met de verloskundige die mij na de bevalling nog gaat controleren).

En daarna keek die mevrouw naar mij en vroeg of ik specifieke wensen heb, want: “Ik weet dat in jullie cultuur er bepaalde gewoontes bestaan, zoals het uitstellen van haar wassen, de eerste dagen niet naar buiten gaan en ook nog wat andere dingetjes betreft de verzorging van de baby.” Zoals altijd zat ik met mijn mond vol tanden, te verlegen en niet over de drempel kon stappen om haar te vragen wat ze hiermee nou bedoelde en dat het als een zoveelste vooroordeel in mijn oren klonk. Gelukkig kon Joop het wel, hij vroeg welke cultuur zij in gedachte had. Waarop zij stellig antwoordde: “Nou, Chinees.” Wanneer ik haar over mijn afkomst verduidelijkt had meenden we een bloos onder haar dikke make-up te zien opkomen. Dít gebeurt dus ook in een multiculturele stad als Rotterdam, best jammer. Daarna deed zij trouwens steeds aardiger tegen ons. Aan het eind van haar komst, na een toilet bezoek, vroeg ze of een van ons haar in de lift kon vergezelen, want zij heeft een lift-fobie. Toen ging Joop met haar mee naar beneden.

birth plan

Standard

Weekend ini kita menyelesaikan penulisan rencana kelahiran (birth plan) untuk dibicarakan dengan bidan minggu depan. Kita sudah mulai beberapa minggu lalu, tapi plan seperti ini memang harus diendapkan dulu sebentar dan dibaca lagi beberapa saat kemudian, untuk mengecek apakah kita masih setuju dengan semua isinya. Untuk apa sebetulnya kita membuat plan seperti ini kalau toh semua orang tahu bahwa setiap kelahiran berbeda dan hampir tidak bisa direncanakan? Buat kita bukan hanya tulisan fisiknya yang penting, tapi lebih ke proses menulisnya sendiri, di mana aku dan Joop dipaksa untuk menyadari apa yang sesungguhnya kita mau, di mana Joop jadi lebih mengenal jalan pikiranku dan sebaliknya. Waktu berdiskusi tentang birth plan ini timbul pertanyaan2 prinsip seperti: bagaimana sikap kita terhadap penghilang rasa sakit dan tindakan medis lainnya, apa pendapat kita terhadap kehadiran orang lain dan privacy, dan apa yang aku inginkan sebelum, saat dan sesudah melahirkan. Selain itu ada juga keinginan2 lain yang tidak terlalu formal seperti pengguntingan tali pusar, secepatnya memberikan bayi untuk ASI, kelahiran plasenta, kemungkinan untuk mencoba berbagai posisi, memandikan pertama kali, dan lamanya kita tinggal di RS. Akhirnya sekarang kita punya selembar A4 di mana semua keinginan dan prinsip2 kita tertulis rapi dan siap untuk diserahkan pada hari H yang rasanya semakin cepat saja datangnya!

***

Dit weekend hebben we ons geboorteplan afgerond om volgende week met de verloskundige te bespreken. We zijn een paar weken geleden al begonnen, maar het is altijd goed om het even te bewaren en na een tijdje opnieuw te lezen om te kijken of we nog achter al die punten staan. Waarom maken we zo’n document eigenlijk, als je weet dat iedere bevalling anders is en het een gebeurtenis dat bijna niets te plannen is? Het gaat ons niet alleen om de fysieke teksten, maar zo’n plan maken is vooral een proces waar Joop en ik gedwongen worden om heel bewust te zijn van wat we willen…waar Joop mij nóg beter leerde kennen en ik hem. Er kwamen principiële vragen naar boven zoals: hoe we tegenover pijnstilling en andere medicatie staan, wat we gaan doen als medische ingreep noodzakelijk wordt geacht, wat vinden we van aanwezigheid van andere mensen, onze eigen privacy, en wat ik prettig vind in de tijden vóór, tijdens en na de bevalling. Maar er waren ook ‘gewone’ wensen zoals over het opvangen van de baby, het knippen van de navelstreng, het spoedig aanleggen van de baby, het laten geboren van de placenta, de mogelijkheid om verschillende posities te proberen, de eerste bad, en de lengte van het verblijf. Al met al hebben we nu een A4-tje met daarin onze plan en wensen waar we volledig achterstaan, en dát geeft ook een goed voorbereid gevoel voor de grote dag die snel dichterbij komt!