Monthly Archives: February 2012

sucking the thumb

Standard

Little di layar USG, kepalanya terletak rapi di antara tulang pinggulku, terbaring dengan jari-jari kecilnya di dekat wajah, mulut kecilnya bergerak maju mundur, ternyata sedang asyik mengisap jempol! “Coba lihat bibirnya tuh!”, kataku. Hidungnya (masih tetap) terlihat mini, tapi bibirnya tebal sekali. Mungkin karena dia sedang mengisap-isap jadi bentuknya begitu, tapi mau tidak mau aku jadi kepikiran Angelina Jolie, hahaha….

Semua kontrol rutin hari ini hasilnya bagus. Kita membicarakan birthplan juga, daftar keinginan dan rencana kelahiran yang sudah kita buat beberapa minggu yang lalu. Bidan setuju dengan semua isinya, dan memberi banyak info tambahan di sana-sini. Minuman penambah zat besi Roosvicee Ferro yang aku minum sebulanan terakhir ini betul2 menunjukkan khasiatnya. Hb-ku naik dari 6,7 jadi 8,5. Oke banget! Sekarang tinggal dipertahankan sampai nanti saat melahirkan dan di masa menyusui. Tekanan darah juga bagus, 105/65. Berat badan 58kg (aku penasaran apakah bakal mencapai 60kg…). Bunyi detak jantung juga terdengar sempurna. Kali ini malah kita bisa mendengar bunyi buka-tutupnya klep jantung dengan jelas, seperti bunyi klik-klik-klik. Didampingi dengan bunyi woozz-woozzz-woozzz dari arus pusar dan dug-dug-dug dari jantung, seperti mendengar ritme orkes kecil, ajaibnya sari hidup yang masih sangat muda! ūüôā

***

Daar¬†lag ze dan, hoofdje keurig tussen mijn bekken, tevreden duimend en friemelend met haar vingertjes, zuigende bewegingen makend, onze kleine meid op het echo scherm. “Moet je¬†haar lippen zien!”, zei ik. Zij heeft (nog steeds) een kleine neus, maar haar lippen waren zo prominent, misschien omdat ze lag te duimen, dat ik een beetje aan Angelina Jolie moest denken, hahaha….

Alle controles waren vandaag ook netjes in orde. We hebben¬†het geboorteplan besproken (de vk vindt het prima en heeft hier en daar wat extra uitleg en toelichting gegeven).¬†De Roosvicee Ferro die ik sinds de laatste maand dronk heeft zijn nut duidelijk bewezen. Mijn Hb-waarde was gestegen van 6,7 tot 8,5, best flink, en nu volhouden tot aan de bevalling en tijdens de kraamperiode. Bloeddruk was ook goed, 105/65. Gewicht nu 58kg (ik ben benieuwd of ik de 60 ga halen…). De hartslag was ook prima. Deze keer konden we zelfs de hartklepjes goed horen, een soort klik-klik-klik geluid was het, naast de woozz-woozzz-woozzz van de navelstreng en natuurlijk de dub-dub-dub van het hart zelf…een ritmisch ensemble van¬†een klein leventje! ūüôā

beautiful weather

Standard

Weekend lalu cuacanya cerah banget, jadi kita berjalan-jalan di sekitar pelabuhan Rotterdam, foto-foto dengan perut gendut mumpung masih punya dan masih bisa, hehe… ūüôā

***

Afgelopen weekend was het super mooi weer, we gingen langs het water wandelen en maakten foto’s; Joop, ik en mijn dikke buik,¬†nu het nog kan ūüôā

70 cm bed height

Standard

Sekarang aku tidak bisa¬†mencapai ranjang tanpa naik ke kursi piano dulu, yang disetel di posisi terendah dan ditaruh di pinggir ranjang, hehe…Ini saran dan permintaan dari bidan dan ibu perawat (setelah melahirkan) bahwa ranjang harus ditinggikan sampai setinggi minimal 70 cm (karena ibu perawat harus bisa membantu dan mengontrolku di ranjang tanpa sakit punggung). Penyangga ranjang bisa disewa di¬†penyedia fasilitas kesehatan, tapi ada solusi yang lebih biasa dipakai dan jauh lebih gampang: menyewa peti bir di supermarket. Jadi sekarang ranjang kita disangga 6 peti bir menjadi setinggi persis 70 cm. Betul2 harus membiasakan diri dengan ranjang tinggi begini. Untungnya akhir-akhir ini aku sudah terbiasa untuk bangun pelan2 dan duduk dulu di tepi ranjang, dengan begitu aku bisa merasakan kalau kakiku tidak bisa menyentuh lantai tanpa menginjak kursi piano dulu. Sepanjang malam Joop terus-menerus mengingatkan untuk berhati-hati, bahkan di dalam tidurnya (sambil setengah ngelindur, hehe). Tapi tadi pagi dia sendiri hampir terjungkal dari ranjang waktu mau mematikan weker di seberang kamar, haha. Di foto bisa dilihat juga improvisasi¬†pelindung kasur kita, yang sebenarnya sejenis taplak meja tipis warna pink (yang penting anti air kan ūüėÄ ). Di sebelah kiri itu ranjang bayi. Kamar jadi terasa sempit sih, tapi terutama di waktu2 awal kita¬†ingin supaya¬†Little tidur dekat kita (juga disarankan, untuk memperlancar pemberian ASI, supaya kita bisa mengenali tanda2 kalau si kecil haus).

***

Ik moet nu eerst op de pianokruk (op z’n laagste stand) stappen voordat ik bij het bed kan, haha…Wij hebben op advies en verzoek van de vk en de kraamzorg het bed verhoogd met 6 bierkratten eronder (gehuurd bij de AH). 70 cm, hoog genoeg om de rug van de kraamverzorgster te ontlasten als zij mij straks in bed helpt (met borstvoeding geven en¬†voor de controles). Wel even wennen, zo’n hoog bed. Gelukkig ben ik de laatste tijd al gewend om heel rustig het bed uit te stappen en eerst aan de rand te zitten. Zo word ik elke keer herinnerd dat mijn voeten niet bij de vloer kunnen zonder eerst op de kruk te stappen. Joop had de hele nacht ‘voorzichtig’ tegen mij gezegd, zelf in zijn slaap, maar hij struikelde ook bijna uit het bed toen hij vanmorgen de wekker aan de andere kant van de kamer uit wilde zetten, hihi ūüėÄ Je ziet in de foto trouwens ook mijn ge√Įmproviseerde matrasbeschermer (eigenlijk een roze tafelzeil, ach zolang het een beetje waterdicht is, toch!). Aan de linkerkant het baby ledikant. De kamer is een beetje krap geworden, maar we willen dat Little bij ons in de kamer slaapt, vooral de eerste tijd en zolang het nodig is.

practicing the maxi-cosi

Standard

Cari2 dan lihat film di Youtube dulu untuk belajar, lalu kita turun ke bawah sambil membawa maxi-cosi (baby carseat) untuk mencoba memasang di mobil. Sepertinya tidak terlalu susah, cuma melingkarkan seatbelt di sekitar carseat saja, tapi ternyata butuh waktu juga untuk benar2 menguasai cara persisnya. Untung kita berlatih dulu, bukannya nanti pas pulang dari RS baru mencoba-coba, hehe. Di foto di bawah ini Joop sedang memasang maxi-cosi di kursi depan mobil, sebelumnya kita sudah mencoba juga di kursi belakang. Karena mobil kita toh tidak punya airbag, terutama di saat2 awal rasanya lebih tenang kalau bisa melihat si kecil di mobil, jadi kemungkinan akan kita dudukkan di depan dulu (ya, kita tahu bahwa sebetulnya kursi belakang lebih aman kalau terjadi kecelakaan). Jadi nanti aku duduk di belakang saja dulu, ngga masalah, aku percaya kok sama supirnya, hehe… ūüėÄ

***

Eerst wat Youtube filmpjes gezocht en bestudeerd, daarna gewapend met de maxi-cosi gingen we naar de auto om te oefenen. Het¬†leek ons niet zo moeilijk, de gordels rond de maxi-cosi heen wikkelen, maar het duurde¬†toch wel even voordat we de handelingen precies onder de knie hadden. Het is maar goed ook dat we niet op de dag dat Little straks uit het ziekenhuis komt pas gaan oefenen, haha. Op de foto zie je hoe Joop de maxi-cosi op de voorstoel geprobeerd had, hiervoor hadden we hem al op de achterstoel gezet. Omdat onze auto toch geen airbag heeft, lijkt het mij, vooral aan het begin, fijner om de baby te kunnen zien, dus voorin (ja, we weten dat achterin eigenlijk veiliger is als er iets gebeurt). Zit ik dan maar voorlopig achterin, geen probleem, de chauffeur vertrouw ik toch wel, hihi. ūüėÄ

what I have and don’t have

Standard

4.15, 4.35, 3.10…tiga hari berturut-turut terbangun subuh2. Untung siangnya bisa tidur sebentar. Yah, tidur malam sudah semakin susah dan tidak enak (anehnya kalau tidur pagi atau siang terasa lebih enak), entah kenapa. Mungkin kombinasi antara restless legs, pegal2 otot, ngga bisa tidur telentang, plus sering dibangunkan dari dalam kalau posisinya ‘salah’, hehe. Tapi sampai sekarang ini satu-satunya keluhan yang aku punya, nah masih oke banget dong, pada kehamilan minggu ke-35+ !¬† (ok ok, masih ada dua keluhan lain nih: keputihan dan pipis yang tidak tertahan, dan sering mengalami perut kencang/keras).

Untuk tetap berpikir positif, di bawah ini aku menyusun daftar hal-hal yang TIDAK aku punya atau alami sampai sekarang. Untungnya daftar ini jauh lebih panjang dari keluhan di atas:

Aku tidak mengalami bengkak kaki, tangan atau muka, tidak ada diabetes, tidak ada vlek2 gelap di muka, tidak jerawatan, rambut tidak rontok, punggung tidak sakit (hanya pegal2 biasa), tidak ditemukan antibodi di darah, mata tidak kering (masih bisa pakai softlens), perut tidak dihiasi garis2 kehamilan (well, ada sedikitlah,¬†tapi samar2 banget), payudara dan pergelangan kaki/tangan tidak sakit, tekanan darah tidak tinggi, tidak anemia,¬†berat badan tidak naik secara extrem (sekarang hampir 12 kg), tidak pake ngidam, tidak ada keinginan makan yang luar biasa, tidak moody atau berganti-ganti suasana hati, tidak ada wasir atau sembelit, tidak timbul urat-urat di kaki, tidak bermimpi yang seram2, tidak ada nafsu shopping atau ‘bersarang’ yang berlebihan, tidak terlalu banyak lupa dan capek, perut tidak gatal, dan sudah lama kaki/betis tidak kram lagi…

Jadi seperti kehamilan yang membosankan ya, kalau aku baca daftar di atas sekali lagi, hehe…ah tapi aku betul2 bersyukur dan hepi bahwa semuanya berjalan selancar ini, dengan segala hal yang aku¬†dapatkan (atau justru tidak aku dapatkan!) ūüôā

***

4.15, 4.35, 3.10…het zijn de tijdstippen waarop ik de laatste drie dagen (klaar)wakker werd. Gelukkig kon ik later in de morgen of ‘s middags weer even naar bed. Ja, ‘s nachts slapen gaat nu niet zo lekker meer (‘s morgens gaat het beter), maar ik heb eigenlijk geen idee waarom. Ik denk dat het een combinatie is van onrustige benen, spierpijn, niet op de rug kan liggen, en het geschopt van binnen bij ‘verkeerde’ slaappositie. Maar nog steeds is het de enige klacht die ik tot nu toe heb, met ruim 35 weken zwanger vind ik het toch een top prestatie, niet?! (okee, nog twee¬†andere klachten dan:¬†veel afscheiding/urineverlies en regelmatig harde buiken).

Om de positieve stemming in deze laatste weken te behouden heb ik hieronder een lijst van wat ik NIET heb, die gelukkig veel langer is dan de klachtenlijst:

Ik heb tot zover geen gezwollen voeten, handen of gezicht, geen zwangerschapsdiabetes, geen zwangerschapsvlekken, geen pukkels of puistjes, geen haarverlies, geen ernstige¬†rugklachten, geen antistof in het bloed, geen droge ogen (mijn lenzen zitten er nog prima in), geen striae/zwangerschapsstrepen (wel een paar die¬†minuscuul en vaag zijn), geen pijnlijke borsten of polsen, geen vochtophoping, geen hoge bloeddruk, geen bloedarmoede, geen extreme gewichtstoename (nu bijna 12 kg), geen vreetbuien, geen specifieke verlangen naar bepaalde voeding, geen stemmingswisselingen, geen opstopping, geen spataderen, geen enge dromen,¬†geen bijzondere nesteldrang of shop-drang, geen hinderlijke vergeetachtigheid, geen jeuk op mijn buik, al lang geen kuitkrampen meer…

Het lijkt¬†wel een saaie zwangerschap¬†zo, als ik de hele lijst hierboven nog eens lees, haha…maar o wat ben ik erg dankbaar en super blij mee met alles wat er tot nu toe gebeurt (of juist niet gebeurt!). ūüôā

after birth care

Standard

Siang tadi seorang ibu dari ‘after birth care’ (= pelayanan perawatan ibu dan bayi di rumah¬†sesaat setelah melahirkan. Untuk minggu pertama di sini wajib dan nyaris gratis) datang ke rumah seperti yang dijanjikan. Tadinya aku kira dia akan mengontrol semua persiapan bayi di rumah, tapi ternyata tidak. Hanya sebuah percakapan biasa, kita duduk bersama di meja makan, semua data dicatat atau dikontrol ulang (data2 tentang kehamilan, asuransi dll), kalau ada pertanyaan dan keinginan juga dijawab dan ditulis, dan akhirnya dia memberikan sebuah map yang isinya semua informasi tentang perawatan apa saja yang nantinya akan mereka lakukan (untuk ibu, untuk bayi, pekerjaan rumah tangga ringan), dan di map itu juga si ibu perawat akan menulis semua kondisi kesehatan ibu dan bayi yang dia cek. Tidak ada yang istimewa, kita juga tidak punya pertanyaan2 khusus, yah hanya pertanyaan normal seperti tempat tidur yang harus ditinggikan karena nanti ibu perawat harus bisa mengontrolku dengan mudah, juga¬†saat dia¬†membantu proses pemberian ASI (ya ini harus, katanya. Mulai minggu ke-37, dengan tinggi ranjang kira-kira 70-80 cm). Juga pertanyaan tentang barang2 yang wajib kita punya di rumah (di sini namanya paket melahirkan. Karena aku berencana melahirkan di RS maka aku tidak harus punya semua isi paket ini. Tapi yang harus ada misalnya alkohol, sabun anti bakteri, perban, pembalut khusus setelah melahirkan dan alas penyerap untuk ditaruh di¬†atas kasur¬†atau di mobil). Pertanyaan terakhir adalah tentang berapa lama ibu perawat akan datang ke rumah. Standarnya adalah 3 jam sehari selama 8 hari (termasuk kalau aku terpaksa harus tinggal di RS). Jumlah ini bisa diperpanjang kalau nanti dianggap dibutuhkan, atau kalau disarankan oleh bidan yang setelah kelahiran juga akan masih datang beberapa kali ke rumah. Oya btw ibu yang datang ke rumah ini bukan ibu perawat yang nanti akan merawatku, bahkan dalam seminggu nanti tidak bisa dipastikan bahwa hanya satu ibu yang akan datang, karena mereka punya banyak perawat yang bekerja secara bergiliran.

Di tengah-tengah percakapan¬†si ibu menoleh kepadaku dan bertanya apakah aku punya keinginan khusus, karena: “aku tahu bahwa budaya kalian mengenal beberapa¬†kebiasaan yang spesifik, seperti tidak boleh mencuci rambut selama beberapa hari setelah melahirkan, tidak pergi ke luar dulu, dan beberapa hal lain mengenai perawatan bayi.” Seperti biasanya aku speechless, antara tidak berani dan malu untuk bertanya apa yang sebenarnya dia maksudkan, dan bahwa yang dia katakan terdengar seperti prasangka di telingaku. Untungnya Joop membantu, dia bertanya budaya yang mana yang dia maksud. Jawabannya mantap: “Cina kan.” Setelah aku menjelaskan asal-usulku kita bisa melihat warna merah pelan-pelan muncul di pipinya, di bawah make-upnya yang tebal. Yah, ini terjadi juga di kota multikultur seperti Rotterdam, sayang banget. Tapi setelah itu si ibu jadi makin ramah, dan di akhir kunjungannya, setelah meminjam wc kita sebentar, dia bertanya sedikit malu-malu apakah salah satu dari kita bisa menemaninya di lift, karena dia punya lift-fobia. Joop yang mengantarnya turun dengan lift.

***

Vanmiddag kwam een mevrouw van de kraamzorg bij ons op bezoek voor een intake gesprek. Ik dacht eerst dat zij alles wat we in huis hebben en alle voorbereidingen omtrent de komst van de baby ging controleren, maar dat was blijkbaar niet zo. Eigenlijk was het gewoon een gesprek waarbij wij samen rond de tafel gingen zitten, alle gegevens werden genoteerd of nogmaals gecontroleerd, alle vragen en wensen werden beantwoord en opgenomen, en overhandigde zij ons een map van de kraamzorg waarin alle informatie vooraf te lezen is en waar alle noteringen na de bevalling ook plaats gaan vinden. Niets nieuws en niets bijzonder dus, we hebben ook geen speciale vragen en wensen, wel normale vragen gesteld zoals het verhogen van het bed (ja dat moet, vanaf week 37, ongeveer tot 70-80 cm hoogte), de inhoud van het kraampakket (nee, ik hoef niet alles te hebben, wel moet ik nog alcohol en kraammatrassen kopen), het aantal uren (in principe 3 uur per dag voor 8 dagen lang, minus de dagen die ik evt. in het ziekenhuis doorbreng. Het kan verlengd worden in overleg met de verloskundige die mij na de bevalling nog gaat controleren).

En¬†daarna¬†keek die mevrouw naar mij en vroeg of ik specifieke wensen heb, want: “Ik weet dat in jullie cultuur er bepaalde gewoontes bestaan, zoals het uitstellen van haar wassen, de eerste dagen niet naar buiten gaan en ook nog wat andere dingetjes betreft de verzorging van de baby.” Zoals altijd zat ik met mijn mond vol tanden, te verlegen en niet over de drempel kon stappen om haar te vragen wat ze hiermee nou bedoelde en dat het als een zoveelste vooroordeel in mijn oren klonk. Gelukkig kon Joop het wel, hij vroeg welke cultuur zij in gedachte had. Waarop zij stellig antwoordde: “Nou, Chinees.”¬†Wanneer¬†ik haar over mijn afkomst verduidelijkt had¬†meenden we een bloos onder haar dikke make-up te zien opkomen. D√≠t gebeurt dus ook in een multiculturele stad als Rotterdam, best jammer. Daarna¬†deed zij trouwens steeds aardiger tegen ons. Aan het eind van haar komst, na een toilet bezoek, vroeg ze of een van ons haar in de lift kon vergezelen, want zij heeft een lift-fobie. Toen ging Joop met haar mee naar beneden.

birth plan

Standard

Weekend ini kita menyelesaikan penulisan rencana kelahiran (birth plan) untuk dibicarakan dengan bidan minggu depan. Kita sudah mulai beberapa minggu lalu, tapi plan seperti ini memang harus diendapkan dulu sebentar dan dibaca lagi beberapa saat kemudian, untuk mengecek apakah kita masih setuju dengan semua isinya. Untuk apa sebetulnya kita membuat plan seperti ini kalau toh semua orang tahu bahwa setiap kelahiran berbeda dan hampir tidak bisa direncanakan? Buat kita bukan hanya tulisan fisiknya yang penting, tapi lebih ke proses menulisnya sendiri, di mana aku dan Joop dipaksa untuk menyadari apa yang sesungguhnya kita mau, di mana Joop jadi lebih mengenal jalan pikiranku dan sebaliknya. Waktu berdiskusi tentang birth plan ini timbul pertanyaan2 prinsip seperti: bagaimana sikap kita terhadap penghilang rasa sakit dan tindakan medis lainnya, apa pendapat kita terhadap kehadiran orang lain dan privacy, dan apa yang aku inginkan sebelum, saat dan sesudah melahirkan. Selain itu ada juga keinginan2 lain yang tidak terlalu formal seperti pengguntingan tali pusar, secepatnya memberikan bayi untuk ASI, kelahiran plasenta, kemungkinan untuk mencoba berbagai posisi, memandikan pertama kali, dan lamanya kita tinggal di RS. Akhirnya sekarang kita punya selembar A4 di mana semua keinginan dan prinsip2 kita tertulis rapi dan siap untuk diserahkan pada hari H yang rasanya semakin cepat saja datangnya!

***

Dit weekend hebben we ons geboorteplan¬†afgerond om volgende week met de verloskundige te bespreken.¬†We zijn een paar weken geleden al begonnen, maar het is altijd goed om het even te bewaren en na een tijdje opnieuw te¬†lezen om te kijken of we nog achter al die punten staan. Waarom maken we zo’n document eigenlijk, als je weet dat iedere bevalling anders is en het een gebeurtenis¬†dat bijna niets te plannen is? Het gaat ons niet alleen om de fysieke teksten, maar zo’n plan maken is vooral een proces waar Joop en ik gedwongen worden¬†om heel bewust te zijn van wat we willen…waar Joop mij n√≥g beter leerde kennen en ik hem. Er kwamen principi√ęle vragen naar boven zoals: hoe we tegenover pijnstilling en andere medicatie staan, wat we gaan doen als medische ingreep noodzakelijk wordt geacht, wat vinden we van aanwezigheid van andere mensen, onze eigen privacy, en wat ik prettig vind in de tijden v√≥√≥r, tijdens en na de bevalling. Maar er waren ook¬†‘gewone’¬†wensen zoals over het opvangen van de baby, het¬†knippen van de navelstreng, het spoedig aanleggen van de baby, het laten geboren van de placenta,¬†de mogelijkheid om verschillende posities te proberen, de eerste bad, en de lengte van het verblijf. Al met al hebben we nu een A4-tje met daarin onze plan en wensen waar we volledig achterstaan, en d√°t geeft ook een goed voorbereid gevoel voor de grote dag die snel dichterbij komt!

unaware, uninterested or just too shy?

Standard

Sebagian orang yang aku temui baik secara langsung¬†maupun lewat telefon seolah tidak menyadari atau tidak “melihat” perut bundarku. Bukannya aku berharap bahwa semua orang mengelus perutku atau terus-terusan bicara tentang kehamilan dan sejenisnya. Bukan begitu, yang aku maksud betul-betul berbeda. Kemarin aku menerima telefon dari seorang ibu yang tertarik untuk les Bahasa Indonesia, mulai bulan depan selama kira-kira 3 bulan. Aku menjelaskan bahwa mulai 12 Maret sampai awal Mei aku bakal cuti melahirkan. Reaksinya adalah,”o,¬†jadi saya tidak bisa mengikuti les ya?”. Halahhh! Minggu lalu juga begitu. Percakapan susah payah¬†lewat telefon dengan seorang bapak yang butuh jasaku menerjemahkan sebuah buku. Butuh waktu lama buat menjelaskan bahwa yang namanya melahirkan itu tanggalnya tidak tercantum secara pasti di agenda. Jadi¬†kalau dia baru mengirim bukunya nanti bulan Maret, yah tentu aku masih akan mencoba untuk menerjemahkannya sebisa mungkin, tapi hanya kalau kondisiku masih bagus dan kalau tanggal kelahirannya tidak tiba-tiba maju 2 minggu! Selain itu ada seorang murid dan ibu tetangga dari apartemen kedua di sebelah kanan yang belum pernah sekalipun menyapa atau bertanya tentang kehamilanku (dan yang ngga mungkin ngga lihat dengan ukuran perut seperti ini!). Sekali lagi ini bukan hal penting atau gimana, aku hanya penasaran apa kira-kira penyebabnya. Apa¬†demi mempertahankan hubungan kerja dan profesionalisme, apa orang-orang bingung mau berbicara apa tentang kehamilan karena dianggap tema yang susah atau ngga sopan (‘ra pantes’ kalau orang Jawa bilang), atau ini bagian dari budaya di sini ‘stay safe, kalau ngga perlu ngga usah ikut campur tangan’, atau toh…memang sekedar tidak tertarik?

***

Sommige mensen die ik sprak of ontmoette leken helemaal niet bewust¬†of¬†niet onder de indruk te zijn van mijn dikke buik. Niet dat ik van iedereen een aaitje verwacht of dat er voortdurend over mijn buik gepraat moet worden hoor. Nee, ik bedoel echt iets anders. Gisteren een telefoontje gekregen van een mevrouw die ge√Įnteresserd was in de Indonesische taalles en wilde volgende week beginnen voor ongeveer 3 maanden. Ik had haar verteld dat mijn zwangerschapsverlof op 12 maart in zal gaan tot ongeveer begin mei. Haar enige reactie was,¬†“o, is het niet mogelijk om de les te volgen dan?”. Tja, zat ik daar vol ongeloof van wat ik hoorde. Vorige week ook zoiets. Een moeizaam telefoontje¬†met een meneer die een boek wil laten vertalen. Het kostte mij echt moeite om hem te verduidelijken dat het ‘wanneer’ van een bevalling iets is wat ik niet zelf in de hand heb, en dus als hij het boek ergens in maart¬†pas verstuurt, dat ik de vertaling uiteraard zal proberen te verzorgen, maar alleen als en mits ik nog goed voel en de bevalling niet 2 weken eerder aandient! Daarnaast heb ik een student en een buurvrouw¬†die tot nu toe nog nooit iets gezegd of gevraagd hebben over mijn zwangerschap. Nogmaals het is niet erg, ik ben eerder nieuwsgierig dan klagerig. Is het nou gewoon een kwestie van professionalisme, of dat mensen het een moeilijk (of ongepast) onderwerp vinden, of is het de bekende¬†cultuur van¬†‘doe veilig, bemoei je nergens mee’, of toch onge√Įnteresseerdheid?

8 months card

Standard

Semoga si burung bangau mengantar baby naga kecil kita selamat dan pada waktunya! Terima kasih buat kartu ucapannya mam Willy! ūüôā

***

Ik hoop dat de ooievaar ons kleine draakje op tijd en veilig gaat bezorgen! Bedankt voor de leuke kaart mam Willy! ūüôā

proud of my huge belly

Standard

‘Wah, perutmu bagus banget!’, adalah reaksi pertama ibu bidan waktu kita pagi ini datang untuk kontrol rutin (ibu bidannya baru lagi nih, ada pengumuman di pintu masuk bahwa praktek bidan terpaksa memanggil bala bantuan karena ada beberapa bidan tetap yang cuti mendadak). Nah akhir-akhir ini aku memang sudah sangat bangga dengan bentuk perutku yang tiap hari makin melendung, tapi (mungkin kebetulan ya) hari-hari terakhir banyak yang tiba-tiba bereaksi dan bilang bahwa ukuran perutku benar-benar¬†luar biasa. Waktu aku bertanya pada bidan apakah memang begitu, menurutnya yang menarik perhatiannya pertama-tama bukan ukuran semata-mata, tapi lebih ke bentuk perutnya. Perutku seolah meruncing ke depan ke arah pusar dengan bentuk setengah bola yang sempurna, dan di sisi kiri dan kanan hampir tidak ada apa-apa (penjelasannya adalah bahwa badanku kemungkinan hampir tidak punya simpanan lemak. Hehe, aku terima sebagai pujian saja deh…). Selebihnya semua yang dikontrol baik-baik saja. Tekanan darahku rendah (jadi bagus), detak jantung Little jelas dan keras. Lalu aku bertanya apa bidan sudah bisa merasakan bagaimana posisi Little. Setelah memijat perut sana-sini (lumayan keras lho!) dia berkata bahwa kepalanya sudah di bawah dan punggungnya di sebelah kiri. Biasanya aku bisa merasakan sesuatu yang mirip garis punggung di sebelah kanan, tapi Little tentunya masih bisa berputar di sumbu badannya, jadi punggung memang bisa di kanan atau di kiri. Pertanyaan terakhirku adalah kapan si kecil bakal turun¬†ke panggul¬†(dan aku bisa sedikit bernafas lega lagi, terbebas dari tekanan di tulang2 rusuk), biasanya mulai minggu ke 34 atau 35.¬†Bidan bilang bahwa dia bisa merasakan kepala Little sudah sedikit turun. Wah nggak menyangka, berhubung bentuk perutku yang masih runcing begini aku kira si kecil masih adem ayem di bagian atas. Tapi berita bagus deh, berarti posisi Little di dalam sana sudah¬†benar dan tampaknya dia juga sudah mulai menemukan ‘jalan’nya. ūüôā

***

‘Wat heb je een mooie buik!’, was het eerste wat de verloskundige vanmorgen¬†riep toen we binnenkwamen¬†(trouwens w√©√©r een nieuwe mevrouw, er hing een briefje met de mededeling dat de praktijk op dit moment te¬†maken heeft met plotselinge uitvallen). Nou ik¬†loop natuurlijk al een tijdje trots rond met mijn alsmaar groter wordende buik, maar de laatste dagen hoorde ik -misschien toevallig- best vaak dat mijn buik echt een behoorlijke omvang heeft. Toen ik aan de verloskundige gevraagd had of het echt zo is, zei ze dat het vooral de vorm was die haar echt opviel. De buik spitst richting de navel in een perfecte half-bal vorm met aan de zijkanten bijna niets (haar verklaring was omdat ik waarschijnlijk weinig vet heb. Hihi, zal ik dat maar als een compliment aannemen?). Verder¬†waren alle controlepunten prima in orde. Mijn bloeddruk was nog steeds lekker laag, de hartslag van Little was goed en duidelijk.¬†Daarna vroegen we haar of zij de ligging al kon voelen. Na flink in mijn buik hier en daar te drukken antwoordde zij¬†dat het hoofdje keurig beneden zat en het rugje aan de linkerkant lag. Meestal voelde ik iets van een rugje aan de rechterkant, maar Little kan natuurlijk nog makkelijk op haar as draaien (wat ook goed te voelen is!).¬†De laatste vraag was¬†wanneer het indalen gaat beginnen (en ik dus verlost ben van een drukkend gevoel op mijn ribben), en dat is meestal rond week 34 of 35.¬†De vk¬†zei dat het hoofdje nu al een klein beetje aan het indalen is! Wat ik gezien de vorm van mijn buik nog niet helemaal had verwacht, maar het is toch goed nieuws, schijnbaar heeft Little haar positie en weg al goed gevonden daarbinnen! ūüôā