Tag Archives: lief

little butterflies

Standard

blog 3

Sky: “Aku nggak suka melihat jari-jari kaki. Nggak enak dilihat. Kecuali jarinya T. Punya dia jari kakinya bagus.”

T itu salah satu anak laki-laki di kelasnya. Persis setahun lebih tua, baru saja berulang tahun ke-6. Akhir-akhir ini kami makin sering mendengar namanya. “Menurutku dia anak baik, aku suka”, kata Sky. Dan memang begitu adanya. Kemarin aku ikut mendampingi kelasnya mengunjungi museum. Kebetulan Sky dan T ada di grupku, bersama 3 anak lain. Setelah 2 jam bersama-sama aku mengakui bahwa Sky memang benar: T itu anak baik.

Saat berjalan kaki ke museum T sempat memetik setangkai bunga dandelion. Selama di museum bunganya dia pegang terus (kecuali kalau dia ingin melakukan sesuatu, maka aku boleh memeganginya sebentar). Di perjalanan pulang ke sekolah aku melihat Sky dengan bunga itu di tangannya. Bunganya sih sudah layu. Tapi waktu aku berjalan di belakang mereka, mengamati dua anak yang asyik mengobrol dengan bunga itu di tengah-tengah…mau tidak mau aku senyum-senyum sendiri. 🙂

Oya, kalau ada yang bertanya-tanya seperti aku, bagaimana ceritanya kok Sky bisa melihat jari-jari kaki T di kelas? Nah, ternyata begini: T sedang belajar berhitung, menjumlahkan sampai 20, tapi jari-jari tangannya tidak cukup. Jadi dicopotnya sepatu dan kaus kakinya, dan dengan demikian jari-jari kakinya bisa ikut dipakai. 😀

NB: Satu lagi detail tambahan. 😉 Dua minggu sesudah tulisan ini Sky berulang tahun. Di kelas dia boleh duduk di singgasana (kursi tinggi) dan anak-anak lain membuat lingkaran untuk menyelamatinya satu-persatu. Aku melihat T tidak cuma menyalaminya, tapi juga mengecup ringan pipinya. *meleleh* 😍

***

Sky vertelde: “Ik vind tenen eigenlijk niet mooi. Niet leuk om er naar te kijken. Behalve die van T. Hij heeft mooie tenen.”

T is een jongen uit haar klas. Precies een jaar ouder, dus net 6 geworden. De laatste tijd horen we zijn naam steeds vaker. “Ik vind hem een leuke jongen”, zei Sky. En ja, het is zo. Ik ben gisteren meegegaan met hun klas-uitje naar het natuurmuseum. Toevallig zaten Sky en T in mijn groep, samen met 3 andere kinderen. Na 2 uur samen te zijn kan ik Sky wel beamen: T is een leuke jongen.

Onderweg naar het museum heeft T een paardenbloem geplukt. Gedurende het hele museum bezoek heeft hij de bloem vastgehouden (behalve als hij iets wilde doen, dan mocht ik het even vasthouden). Op de terugweg naar school zag ik dat Sky die bloem, die intussen al helemaal slap was, in haar handen had. Ik liep achter ze aan, zag twee kindjes gezellig naast elkaar lopen kletsen met een bloem in het midden, en kon mijn glimlach moeilijk onderdrukken. 🙂

Trouwens, als je je zoals ik afvraagt hoe het komt dat Sky T’s tenen kon zien? Nou, het zit zo: T wilde sommetjes gaan maken tot 20, maar had aan zijn vingers niet genoeg. Daarom trok hij toen zijn schoenen en sokken uit, om zijn tenen erbij te betrekken. 😀

PS: Nog een detail erbij. 😉 Twee weken na deze post is Sky jarig geweest. Ze mocht op de hoge troon in de klas zitten en de andere kinderen liepen in de kring om haar te feliciteren. Ik zag T, naast een handje, ook vlug een kusje op Sky’s wang geven. *smelt smelt* 😍

blog 4

Advertisements

blushing sweetie

Standard

blog 1

“Ayo mama, sini berbaring di sebelahku, kita berpelukan.”

Kalau aku mengantar Sky pergi tidur dan sudah selesai membacakan cerita, sering aku berbaring di sebelahnya sebentar. Berpelukan, ngobrol, bertukar cerita…Saat-saat itu adalah momen istimewa di mana aku sering berharap semoga waktu berhenti berputar untuk sejenak. Sering aku juga lebih banyak mendapat informasi dan cerita darinya. Terutama kejadian-kejadian kecil di sekolah atau saat bermain bersama, tentang Ibu guru dan teman-temannya, tentang mimpi-mimpi dan pertanyaan seputar kehidupan sehari-hari…

Malam ini, di ranjangnya, sambil dia memelukku erat:
Sky: “Mama, kamu baikkk banget! Aku sayangggg banget sama mama! Hanya saja…kadang mama capek ya.”
(Kemungkinan besar artinya aku jadi nggak asyik kalau capek…)
Aku: “Ya, mama harus mengerjakan banyak hal…”
Sky: “Ya aku tahu. Kerja di belakang komputer, mengurus rumah, memasak…”
Aku: “Semua itu, ya. Tapi aku mengerjakannya dengan senang hati lho, untuk kalian, untuk kita…karena aku kan punya anak perempuan yang manissss sekali (sambil memberinya ciuman).”
Sky: “Owww mama, pipiku jadi terasa hangat…owww aku tersipu-sipu nih! Hihi…terasa lho! Lihat di cermin ah seperti apa tampaknya.”
(Dia berlari menuju ke cermin, dan waktu kembali ke ranjang:)
Sky: “Aku terlihat lain ya.”
Aku: “Semua orang terlihat lebih manis kalau mereka tersipu-sipu.”
Sky: “Bukan begitu, aku terlihat seperti orang Jepang ya…hihihi…”

***

“Kom mama, kom hier gezellig naast me liggen, lekker knuffelen.”

Als ik Sky naar bed breng en wij klaar zijn met voorlezen, dan ga ik vaak naast haar even liggen. Knuffelen, babbelen, verhaaltjes uitwisselen…het zijn zo’n knusse momenten waar je vaak wenst dat de tijd even stil blijft staan. Het lijkt er ook op dat ik dan veel meer verhalen en informatie van haar te horen krijg. Vooral gebeurtenissen op school of op speel-afspraakjes, over juf en vriendinnetjes, over dromen en levensvragen…

Vanavond, in haar bed, terwijl zij mij knuffelde:
Sky: “Mama, ik vind je lief! Ik hou zoooo veel van jou! Alleen…je bent soms wel moe hè.”
(Ik ben waarschijnlijk wat minder gezellig als ik moe ben…)
Ik: “Ja, ik moet vaak veel dingen doen…”
Sky: “Ja weet ik. Achter je computer werken, het huis, koken…”
Ik: “Die dingen allemaal ja. Maar ik doe het graag hoor, voor jullie, voor ons… want ik heb zo’n lief dochtertje…(ik geef haar een dikke kus).”
Sky: “Owww mama, mijn wangen worden er warm van…owww ik bloos! Hihi…ik voel het! Even in de spiegel kijken hoe het eruit ziet.”
(Ze rende naar de spiegel en toen ze terug was in bed:)
Sky: “Ik zie er wat anders uit.”
Ik: “Iedereen ziet er mooier uit als ze blozen.”
Sky: “Nee, ik zie er uit als een Japanse…hihi…”

blog 3

snivel fairy

Standard

blog 2

Aku mengantar Sky pergi tidur, menyelimutinya, dan berkata bahwa aku juga akan cepat tidur karena badan terasa capek. Dia bertanya kenapa. Aku menjawab mungkin karena mama sedang ingusan dan batuk pilek. Dia duduk lagi di ranjangnya, menangkupkan kedua tangannya di pipiku dan berkata lembut: “Nggak enak ya mama, ingusan begitu. Aku berharap semoga besok mama sudah lebih sehat, atau besok lusa, atau besok besok lusa. Tahu nggak ma, kalau sesudah itu mama masih belum sembuh juga, aku akan memanggil peri ingus. O aku tahu persis lho yang mana. Dia membawa vitamin untuk ingusan di tas ranselnya. Dan tasnya terbuka, jadi aku bisa melihat. Ya?” 🙂

***

Ik bracht Sky naar bed, stopte haar in, en zei dat ik hierna ook snel naar bed ga omdat ik al best moe ben. Ze vroeg waarom. En ik zei dat het waarschijnlijk door mijn verkoudheid en snotterigheid komt. Ze ging zitten op haar bed, omklemde mijn wangen met haar beide handen en zei zacht: “Het is niet leuk hè mama, zo snotteren. Ik hoop dat je morgen al beter bent, of overmorgen, of over overmorgen. Weet je, als je dan nog niet beter bent, ik zal de snotterfee roepen. Ik weet precies welke het is hoor. Het heeft vitamientjes voor snotteren in zijn rugzak, en de rugzak is open dus ik kan het zien. Ja?” 🙂

pancakes and sweetness overload

Standard

blog 1Kemarin Sky bertanya apakah kami hari ini bisa membuat pannenkoeken (= pancakes ala Belanda). Dan pagi ini, kalimat pertamanya sesudah membuka mata adalah: “Hari ini kita makan pannenkoeken kan?” Hehe… Kebetulan ini hari Jumat (= hari papa, karena Joop libur), jadi ide makan siang dengan pannenkoeken memang ide yang bagus! 🙂

Dia sedang mandi di bawah shower (kami di belakang gorden shower) dan kami mendengarnya bertanya: “Apa yang paling kamu sukai? Mama?”
“Ehm…tidur, dan makan enak”, jawabku (yah, memang begitu sih adanya, hehe).
“Dan kamu, papa?”
“Eh…gnu’s? (= binatang semacam kerbau liar/wildebeest)” (Sky memang sering bertanya apa binatang favorit kami, jadi jawaban ini asalnya dari sana).
Sky: “Enggak harus binatang kok jawabannya.”
Setelah itu hening sejenak, dan waktu kami membuka gorden shower-nya untuk membilasnya terakhir kali, dia berkata: “Kalian tahu nggak apa yang paling aku suka?”
“Enggak”, jawab kami serentak.
Sky: “Aku paling suka kalau dicium dan dipeluk papa mama.”
Ohhhhhh…..jawaban tak terduga yang paling manis sedunia, bikin hati meleleh…!!! Bersyukur punya anak semanis ini! 🙂

***

blog 2

Gisteren vroeg Sky of wij vandaag pannenkoeken kunnen maken. En vanochtend, haar eerste zin nadat ik haar wakker heb gemaakt was: “Gaan we vandaag pannenkoeken eten?” Hihi… Toevallig is het vandaag vrijdag (= papadag), dus een pannenkoeken-lunch is een heel goed idee! 🙂

Zij stond onder de douche (wij achter het douchegordijn) en we hoorden haar vragen: “Wat vind je het allerleukst? Jij, mama?”
“Ehm…slapen, en lekker eten”, zei ik (tja, het is nu eenmaal zo).
“En jij, papa?”
“Eh…de gnoe’s?” (Sky vroeg vaak wat onze lievelingsdier is, vandaar dit antwoord, denk ik)
Sky: “Nou, het hoeft niet per se dieren te zijn hoor.”
Een tijdje was het stil, en toen wij de gordijnen open schoven (om haar af te spoelen), zei ze: “Weet je wat ik het allerleukst vind?”
“Nee”, zeiden we in koor.
Sky: “Dat ik een kus en knuffel van papa en mama krijg.”
Ohhhhh…..zo’n onverwacht zoet antwoord, smelt smelt!!! Wat een lieve meid is ze toch! 🙂

blog 3

sweet little girl in the big big world

Standard

blog0

Karakter Sky memang manis dan penuh perhatian. Pagi ini janjian bermain bersama di rumah temannya batal karena si teman malah menangis terus-terusan waktu kami sampai di sana. Sky sangat penuh pengertian, katanya berkali-kali kepadaku: “Sayang ya ma, hari ini nggak jadi bermain bersama. Tapi memang bisa terjadi. Aku tunggu saja sampai dia tenang lagi. Mungkin tadi malam tidurnya nggak enak ya, mungkin dia capek atau kurang enak badan.”

Baru-baru ini kami berbincang ringan dengan tetangga sebelah rumah. Ibu ini guru les privat yang bekerja sama dengan sekolah-sekolah. Dia bertanya kapan Sky masuk sekolah (jawabnya: 4 bulan lagi). Dia lalu berkomentar dengan hati-hati: “Sky itu anak manis ya. Mungkin malah terlalu manis. Harus lebih tahan banting lho kalau nanti masuk sekolah.”

Kami mengerti kok apa yang dimaksudkan si Ibu. Sekolah tentunya mengakomodasi segala jenis anak: anak nakal, anak galak, anak keras kepala, anak tipe bos, anak liar… Tapi yang pertama tersirat di pikiranku adalah: Kenapa kalau manis? Apakah tidak ada tempat buat anak manis? Kenapa kami harus membuat anak kami tahan banting untuk menghadapi anak-anak nakal?

Tiba-tiba aku ingat kutipan di poster di atas ini: bahwa sebetulnya bukan tugas orang tua untuk menguatkan anak-anaknya dalam menghadapi dunia yang kejam dan tak berhati; tapi merupakan tugas orang tua untuk membesarkan anak-anak yang akan mengurangi kekejaman di dunia ini. Andai saja lebih banyak lagi orang (/orang tua) yang setuju dengan kutipan ini…

Kami tahu, di prakteknya memang tetap susah. Kami punya anak yang manis, dan biarpun usianya baru 3,5 tahun kami sudah berulang kali mendengar bahwa dia mungkin “terlalu manis”. Dia menangis kalau melihat adegan yang penuh perasaan di film, dan kalau mendengar melodi lagu yang sentimental. Imajinasinya sangat hidup sehingga air matanya juga tumpah kalau membaca cerita sedih di buku-buku. Semua itu adalah kebanggaan, bukan kecacatan. Anugerah, bukan kutukan. Karakter, bukan hukuman. Kami akan menjelaskan padanya bahwa bersifat manis tidak akan selalu mengundang hal-hal manis pula. Tapi bahwa saat dia bertahan, pada akhirnya akan mendatangkan damai dan kebahagiaan, juga untuk orang-orang yang tidak bersikap manis. Baik di dunia kecilnya yang terpercaya, maupun nanti di dunia luar yang besar dan penuh tipu daya.

blog1Sore tadi aku membersihkan kedua wc kami. Aku turun ke bawah sambil membawa ember dan lap. Sky mendatangiku: “Mama, aku punya sesuatu buatmu. Karena mama sudah bekerja keras…” Dia membuka genggaman tangan kecilnya, dan menyodorkan sekeping kue yang sedari tadi disimpannya di sana…

***

Sky heeft een bijzonder lief en zorgzaam karakter in zich. Vanmorgen ging haar speelafspraakje niet door omdat haar vriendinnetje bleef huilen toen we daar aankwamen. Sky toonde alle begrip, en in de uren daarna bleef ze me dit zeggen: “Best jammer hè mama, dat we vandaag niet samen kunnen spelen. Maar het kan gebeuren. Ik wacht wel tot zij rustig is. Misschien heeft ze vannacht niet lekker geslapen, misschien is ze moe of een beetje ziek.”

Laatst hadden we een kort gesprek met onze buurvrouw. Ze is een privé lerares en werkt nauw samen met allerlei scholen. Ze vroeg wanneer Sky precies naar de basisschool gaat (antwoord: over 4 maanden). Voorzichtig merkte ze vervolgens op: “Sky is een heel lief kind hè. Te lief misschien. Ze moet weerbaarder worden voor straks op de grote school hoor.”

We snapten best wat ze bedoelde. De grote school heeft natuurlijk alle soorten kinderen: stoute kindjes, enge kindjes, eigenwijze kindjes, bazige kindjes, brutale kindjes… Maar wat er eerst in mijn gedachten kwam was: En lieve kindjes? Is er dan geen plek voor lieve kindjes? Waarom moeten we onze lieve kind bewapenen tegen andere boze kindjes?

Ineens moest ik aan de quote hierboven denken; dat het eigenlijk niet de taak van ouders is om hun kinderen te bewapenen tegen de boze, harteloze wereld; maar dat het de taak van ouders is om kinderen groot te brengen die de wereld minder boos en harteloos maakt. Als er nou veel meer mensen (/ouders) hiermee eens zouden zijn…

Ik weet het, in de praktijk blijft het een lastige kwestie. We hebben een lieve dochter, en met haar 3,5 jaar hebben we nu al een paar keer de term “te lief” gehoord. Ze huilt bij elke gevoelige scene bij een film of sentimentele melodie bij een lied. Haar verbeelding is zo levendig dat haar tranen ook vloeien bij het lezen van verdrietige passages in boeken. Het is allemaal haar trots, geen handicap. Een zegen, geen vloek. Een karakter, geen straf. We zullen haar uitleggen dat liefheid haar niet altijd leuke dingen zal opleveren, maar dat het haar uiteindelijk geluk en vrede zal brengen, ook voor andere minder lieve mensen. Zowel in haar klein, vertrouwd wereldje, als in de grote, boze wereld.

Vanmiddag heb ik onze beide wc’s schoongemaakt. Ik kwam beneden met emmer en doek in mijn hand, en Sky kwam naar mij toe: “Mama, ik heb iets voor jou, omdat je zo hard hebt gewerkt.” Ze opende haar kleine handje en gaf mij een pepernoot die ze daarin bewaard heeft…

blog2

so sweet as…

Standard

blog

Banyak orang tua di sini yang kalau anaknya bilang “aku sayang mama/papa” atau “kamu baik/manis sekali” menjawab dengan “ah, penjilat kamu”. Mungkin maksudnya becanda, atau jaim di depan orang lain. Tapi aku nggak suka mendengarnya. Kenapa sih harus menjawab begitu. Buatku, kata-kata manis itu nggak pernah cukup banyak diucapkan (selama itu memang mencerminkan perasaan yang sebenarnya ya, bukan cuma sekedar omong).
Sky memang agak telat memulai, karena kami tidak spesifik mengajarinya bilang “aku sayang kamu”. Tapi sekarang dia sering sekali berkata-kata manis, murni dari dirinya sendiri. Sering kalau kami mengantarnya tidur di malam hari, momen intim yang selalu dipenuhi dengan kata-kata manis. Tapi sering juga spontan sepanjang hari. Saat dia memeluk kami dan berbisik: “aku sayang mama, mamaku yang paling baik di seluruh dunia!”. Setiap kali aku merasa hatiku melembung karena rasa bangga dan cinta. 🙂
Malam ini juga begitu:
“Mama manissss sekali deh….semanis….bunga!” (hmmm, memang manis ya…)
“Manis semanis….Mini Tikus!” (oke, lumayan juga…)
“Manis semanis….burung hantu!” (heh?!?) 😀

***

Ik snap eigenlijk niet dat sommige ouders “slijmbal!” roepen, als hun kinderen woorden zoals “je bent zó lief!” of “ik hou van jou” zeggen. Voor mij kunnen die woorden nooit vaak genoeg geroepen worden (als dat je oprechte gevoelens zijn)! Sky is weliswaar een beetje laat begonnen (we hebben haar niet specifiek geleerd om ‘ik hou van jou’ te zeggen), maar ze heeft het ruimschoots ingehaald. Meestal ‘s avonds als wij haar naar bed brengen, een heerlijk intiem moment gevuld met veel lieve woorden. Maar het gebeurt ook vaak overdag, zomaar, gewoon omdat het leuk is om te zeggen en te horen. Komt ze ons een knuffeltje geven en fluistert: “ik vind je lief mama, de liefste van de hele wereld!”. En ik voel elke keer mijn hart groeit van liefde en trots. 🙂
Vanavond ook:
“Mama je bent zoooo lief….zoooo lief als….een bloem!” (hmmm, dat is inderdaad lief ja…)
“Zoooo lief als….Minnie Muis!” (okee, ze is ook lief…)
“Zoooo lief als….een uiltje!” (heu?!?) 😀

blog1