Tag Archives: karakter

caring and curious

Standard

blog 1a

Dua kata yang menggambarkan karakter Sky: penuh perhatian dan penuh rasa ingin tahu.

Papa baru-baru ini bertugas ke luar negeri untuk mengunjungi klien. Pada hari keberangkatan, Sky bertanya: “Papa, sudah mengepak koper belum?” Sesudah dijawab ‘ya’, dia bertanya lagi: “Bawa baju berapa, 2 atau 3?”
Dan waktu papa malamnya menelepon, Sky bertanya: “Mama dan aku lagi makan nih pa. Nanti malam papa makan apa di sana?”

Dia selalu senang kalau dijelaskan tentang sesuatu, semakin sabar dan berkonsentrasi untuk mendengarkan, dan pertanyaannya juga semakin rumit (tapi sekaligus makin asyik). Malam ini waktu aku mengantarnya pergi tidur, dia bertanya macam-macam:

“Bagaimana sih dulu itu ma, waktu orang belum punya ranjang dan tempat tidur? Mereka tidur di mana tuh?”
“Dan bagaimana caranya mereka tahu waktu, waktu belum ada jam? Dan nggak ada telefon juga?”
“Dan…o sebentar…nggak jadi, yang ini aku sudah tahu sendiri. Tadinya aku mau bertanya bagaimana waktu belum ada wc. Tapi aku tahu, mereka buang airnya ya di luar saja, ya kan?!” 😀

O ya, sore tadi Sky les berenang untuk pertama kalinya lho! Di Belanda yang namanya belajar berenang itu urusan serius. Maklum, negaranya di bawah air sih, hehe… Semua anak usia 4 atau 5 tahun mulai les berenang, dan lamanya bisa sampai 2 tahun sampai lulus dan mendapat diploma. Jadilah mulai sekarang setiap Jumat sore sepulang sekolah kami akan mengantarnya ke kolam renang (kecuali kalau libur panjang sekolah). Les pertama tadi berjalan lancar, dia masih terlihat berhati-hati, tapi juga tampak menikmati. 🙂

***

blog 1b

Het zijn twee woorden die Sky’s karakter goed beschrijven: zorgzaam en nieuwsgierig.

Papa was een paar dagen weg voor een klantbezoek in het buitenland. Op de dag van vertrek, vroeg Sky: “Papa, heb je je koffer al ingepakt?” Na een ‘ja’ antwoord vroeg ze verder: “Hoeveel kleren heb je meegenomen, 2 of 3?”
En toen papa ons ‘s avonds belde zei Sky door de telefoon: “We zijn aan het eten papa. Wat ga je zo eten als avondeten?”

Ze vindt het altijd leuk om iets uitgelegd te krijgen, heeft het geduld en concentratie er voor. Haar vragen worden ook steeds ingewikkelder (en leuker!).
Vanavond toen ik haar naar bed bracht, vroeg ze:
“Hoe was het toen mama, toen mensen nog geen bed hadden? Waar sliepen ze dan?”
“En hoe konden ze de tijd weten, toen er nog geen klokken waren? En ook geen telefoon?”
“En…o wacht, nee, dit weet ik zelf al. Ik wilde vragen hoe het toen was toen er nog geen wc’s waren. Maar ik weet het, ze doen ‘het’ gewoon buiten, toch?!” 😀

Oja, iets heel anders, vandaag heeft Sky haar eerste zwemles gehad! Ze deed het super, en vond het ook heel leuk! 🙂

blog 1

Advertisements

sweet little girl in the big big world

Standard

blog0

Karakter Sky memang manis dan penuh perhatian. Pagi ini janjian bermain bersama di rumah temannya batal karena si teman malah menangis terus-terusan waktu kami sampai di sana. Sky sangat penuh pengertian, katanya berkali-kali kepadaku: “Sayang ya ma, hari ini nggak jadi bermain bersama. Tapi memang bisa terjadi. Aku tunggu saja sampai dia tenang lagi. Mungkin tadi malam tidurnya nggak enak ya, mungkin dia capek atau kurang enak badan.”

Baru-baru ini kami berbincang ringan dengan tetangga sebelah rumah. Ibu ini guru les privat yang bekerja sama dengan sekolah-sekolah. Dia bertanya kapan Sky masuk sekolah (jawabnya: 4 bulan lagi). Dia lalu berkomentar dengan hati-hati: “Sky itu anak manis ya. Mungkin malah terlalu manis. Harus lebih tahan banting lho kalau nanti masuk sekolah.”

Kami mengerti kok apa yang dimaksudkan si Ibu. Sekolah tentunya mengakomodasi segala jenis anak: anak nakal, anak galak, anak keras kepala, anak tipe bos, anak liar… Tapi yang pertama tersirat di pikiranku adalah: Kenapa kalau manis? Apakah tidak ada tempat buat anak manis? Kenapa kami harus membuat anak kami tahan banting untuk menghadapi anak-anak nakal?

Tiba-tiba aku ingat kutipan di poster di atas ini: bahwa sebetulnya bukan tugas orang tua untuk menguatkan anak-anaknya dalam menghadapi dunia yang kejam dan tak berhati; tapi merupakan tugas orang tua untuk membesarkan anak-anak yang akan mengurangi kekejaman di dunia ini. Andai saja lebih banyak lagi orang (/orang tua) yang setuju dengan kutipan ini…

Kami tahu, di prakteknya memang tetap susah. Kami punya anak yang manis, dan biarpun usianya baru 3,5 tahun kami sudah berulang kali mendengar bahwa dia mungkin “terlalu manis”. Dia menangis kalau melihat adegan yang penuh perasaan di film, dan kalau mendengar melodi lagu yang sentimental. Imajinasinya sangat hidup sehingga air matanya juga tumpah kalau membaca cerita sedih di buku-buku. Semua itu adalah kebanggaan, bukan kecacatan. Anugerah, bukan kutukan. Karakter, bukan hukuman. Kami akan menjelaskan padanya bahwa bersifat manis tidak akan selalu mengundang hal-hal manis pula. Tapi bahwa saat dia bertahan, pada akhirnya akan mendatangkan damai dan kebahagiaan, juga untuk orang-orang yang tidak bersikap manis. Baik di dunia kecilnya yang terpercaya, maupun nanti di dunia luar yang besar dan penuh tipu daya.

blog1Sore tadi aku membersihkan kedua wc kami. Aku turun ke bawah sambil membawa ember dan lap. Sky mendatangiku: “Mama, aku punya sesuatu buatmu. Karena mama sudah bekerja keras…” Dia membuka genggaman tangan kecilnya, dan menyodorkan sekeping kue yang sedari tadi disimpannya di sana…

***

Sky heeft een bijzonder lief en zorgzaam karakter in zich. Vanmorgen ging haar speelafspraakje niet door omdat haar vriendinnetje bleef huilen toen we daar aankwamen. Sky toonde alle begrip, en in de uren daarna bleef ze me dit zeggen: “Best jammer hè mama, dat we vandaag niet samen kunnen spelen. Maar het kan gebeuren. Ik wacht wel tot zij rustig is. Misschien heeft ze vannacht niet lekker geslapen, misschien is ze moe of een beetje ziek.”

Laatst hadden we een kort gesprek met onze buurvrouw. Ze is een privé lerares en werkt nauw samen met allerlei scholen. Ze vroeg wanneer Sky precies naar de basisschool gaat (antwoord: over 4 maanden). Voorzichtig merkte ze vervolgens op: “Sky is een heel lief kind hè. Te lief misschien. Ze moet weerbaarder worden voor straks op de grote school hoor.”

We snapten best wat ze bedoelde. De grote school heeft natuurlijk alle soorten kinderen: stoute kindjes, enge kindjes, eigenwijze kindjes, bazige kindjes, brutale kindjes… Maar wat er eerst in mijn gedachten kwam was: En lieve kindjes? Is er dan geen plek voor lieve kindjes? Waarom moeten we onze lieve kind bewapenen tegen andere boze kindjes?

Ineens moest ik aan de quote hierboven denken; dat het eigenlijk niet de taak van ouders is om hun kinderen te bewapenen tegen de boze, harteloze wereld; maar dat het de taak van ouders is om kinderen groot te brengen die de wereld minder boos en harteloos maakt. Als er nou veel meer mensen (/ouders) hiermee eens zouden zijn…

Ik weet het, in de praktijk blijft het een lastige kwestie. We hebben een lieve dochter, en met haar 3,5 jaar hebben we nu al een paar keer de term “te lief” gehoord. Ze huilt bij elke gevoelige scene bij een film of sentimentele melodie bij een lied. Haar verbeelding is zo levendig dat haar tranen ook vloeien bij het lezen van verdrietige passages in boeken. Het is allemaal haar trots, geen handicap. Een zegen, geen vloek. Een karakter, geen straf. We zullen haar uitleggen dat liefheid haar niet altijd leuke dingen zal opleveren, maar dat het haar uiteindelijk geluk en vrede zal brengen, ook voor andere minder lieve mensen. Zowel in haar klein, vertrouwd wereldje, als in de grote, boze wereld.

Vanmiddag heb ik onze beide wc’s schoongemaakt. Ik kwam beneden met emmer en doek in mijn hand, en Sky kwam naar mij toe: “Mama, ik heb iets voor jou, omdat je zo hard hebt gewerkt.” Ze opende haar kleine handje en gaf mij een pepernoot die ze daarin bewaard heeft…

blog2

be nice, but not too nice

Standard

blogAda satu hal yang masih menjadi pemikiran dari wawancara dengan Ibu Guru hari Kamis lalu: Setelah Ibu Guru mengatakan bahwa Sky sangat sedikit, bahkan tidak pernah mengalami konflik di sekolah, Joop bertanya apakah Sky cukup asertif. Apakah dia bisa membela dirinya sendiri dan tidak selalu menurut/manut pada anak-anak lain. Sebuah pertanyaan yang logis, karena kami sering melihat betapa Sky kadang justru terlalu baik. Dia akan memberikan mainan yang sedang dimainkannya pada anak lain kalau diminta. Dia akan cepat-cepat meluncur dari perosotan kalau melihat ada anak lain menunggu di belakangnya. Dia sangat mengerti arti kata “berbagi”, tapi sering dengan merugikan dirinya sendiri, karena banyak rekan seumurnya masih susah memahami hal itu; “berbagi”.

Ibu Guru harus berpikir keras sebelum bisa menjawab pertanyaan Joop, dan akhirnya berkata bahwa memang itu salah satu poin yang harus lebih diperhatikan di tahun ke depan. Dia sendiri belum kepikiran tentang hal itu, dan belum pernah melihat dengan mata kepala sendiri, tapi memang dia menduga bahwa Sky akan menghindari konflik dan situasi yang menuju ke arah itu. Memang susah sih ya, untuk menjaga keseimbangan. Harus jadi anak baik, tapi juga tidak boleh terlalu baik. Berbagi, tapi tidak semua. Peka terhadap anak lain, tapi tidak melupakan diri sendiri. Oh, betapa banyak yang gadis kecil kami akan alami dan pelajari di masa-masa mendatang. Kami berharap bahwa kami sebagai orang tuanya boleh mendukungnya dari latar belakang, karena semua hal itu harus dia alami sendiri.

Di foto terlihat hasil karyanya hari ini. Seorang anak perempuan berambut merah dengan gaun selotip glitter, memegang balon di tangannya dan dinaungi awan di atas kepalanya (ini sepenuhnya kreasinya sendiri, aku cuma membantunya menggunting selotip karena dia belum terlalu bisa menggunakan gunting). Dan lihat deh betapa bagus dan rapinya dia mewarnai gambar Cinderella dan pangeran! Semua dia warnai sendiri, dengan sabar dan penuh konsentrasi. Tentu hasilnya harus ditempel di dinding wall-of-fame tempat memajang hasil karya mewarnainya! 🙂

***

Een kleine kanttekening van het leuke oudergesprek afgelopen donderdag: Nadat de juf heeft verteld dat Sky in de klas weinig tot geen conflicten heeft gehad, vroeg Joop of zij dan wel assertief genoeg is. Of zij zichzelf weet te verdedigen en niet iedere keer  toegeven aan andere kindjes. Een terechte vraag, want we zien dat Sky soms té lief is. Zij zal haar speelgoed waarmee ze nog bezig is weggeven als andere kindjes ernaar vragen. Ze glijdt heel snel van de glijbaan als ze ziet dat er een kindje achter haar zit. Ze begrijpt het woord “delen” maar al te goed, soms ten nadele van haarzelf want veel van haar leeftijdsgenootjes vinden het nogal een moeilijk fenomeen; “delen”.

De juf moest wel even nadenken, en zei toen dat het inderdaad een punt is om bij het volgende schooljaar beter op te letten. Ze heeft er zelf nog niet aan gedacht en nog niet echt gezien, maar ze denkt inderdaad dat Sky eerder een conflict gaat vermijden als de situatie zich voordoet. Lastig is dat, om zo’n soort balans te houden. Je moet lief zijn, maar ook weer niet té lief. Delen, maar niet alles. Anderen observeren, maar jezelf niet vergeten. Oh, wat zal onze meid nog heel veel leren en meemaken de komende tijd. We hopen dat wij haar dan altijd vanuit de zijlijn mogen steunen, want veel moet ze toch zelf ervaren.

Op de foto’s zijn haar creaties van vandaag. Een roodharig meisje met glitter-plakband jurk met een ballon in haar hand en wolken boven haar hoofd (dit heeft ze volledig zelf verzonnen, ik heb haar alleen geholpen met de plakband knippen, want een schaar bedienen kan ze nog niet zo goed). En moet je de gekleurde Assepoester en de prins zien! Zó mooi en netjes gekleurd. Helemaal zelf gedaan, de tijd nemend en met volle concentratie. Het verdient natuurlijk een plek op haar kleurplaten wall-of-fame! 🙂

blog1

our little perfectionist

Standard

blog

Bahwa Sky sifatnya perfeksionis, sudah lama kami ketahui. Sudah banyak contoh yang pernah aku tulis di blog ini, yang semuanya masih berlaku sampai hari ini: semua benda harus rapi kembali ke tempat atau situasi asalnya (sepatu di rak sepatu, pintu lemari tertutup, botol-botol sabun berdiri tegak dan tidak ada yang terbuka…). Tapi percakapan kami kemarin membuat kami berpikir dalam-dalam: apakah dia tidak terlalu perfeksionis ya, untuk usianya yang masih sangat muda ini?

Aku membaca bahwa sifat perfeksionis biasanya adalah turunan, dan memang rasanya ada betulnya. Bahwa aku selalu mengajarinya untuk membereskan mainannya, untuk membawa piring kotornya ke dapur selesai makan, dan untuk menjaga barang-barangnya…biarpun semuanya itu aku anggap hal-hal yang wajar, sekarang jadi bertanya-tanya juga: apakah ini mungkin semakin mendorong sifat perfeksionismenya (yang mungkin memang sudah bawaan lahir)?

Sky: “Mama, hari ini di sekolah aku bercerita pada Ibu Guru bahwa di rumah sudah ada pohon Natal.”
Aku: “O senangnya! Terus, Ibu Guru bilang apa?”
Sky: “Ya dia juga senang, di sekolah juga sudah memasang pohon Natal.”

Dia diam sesaat. Lalu menunjuk ke hiasan Natal lain yang kami gantung di sepanjang plafond di atas sofa dan di atas TV: “Tapi yang itu tidak aku ceritakan.”
Aku: “O oke. Tapi bagus sekali bahwa kamu bercerita tentang pohon Natal kita.”

Sky mulai memutar-mutar badannya dan menarik-narik barang dari lemari buku, biasanya suatu tanda bahwa dia merasa tidak percaya diri. Dia tidak memandangku lagi dan bicaranya jadi bergumam-gumam: “Tapi aku tidak bisa… aku tidak bercerita tentang benda-benda itu.”
Aku: “Mungkin lain kali? Kalau bertemu Ibu Guru lagi kan kamu bisa bercerita kalau di rumah kita ada banyak hiasan Natal.” (Aku sengaja menggunakan kata ini, karena aku menduga bahwa dia tidak tahu harus menyebut apa untuk “benda-benda” yang mau dia ceritakan itu).

Sky (terus-terusan mengulang dan makin bergumam-gumam di sudut lemari buku): “Aku tidak terlalu bisa… tidak melakukan yang terbaik… tidak tahu banyak…”
Aku mencoba sebisanya untuk menghiburnya dengan menyebutkan hal-hal istimewa yang sudah bisa dia lakukan, bahwa dia pintar sekali berbicara dan bercerita. Bahwa pintar sekali untuk bisa dan berani menceritakan sesuatu kepada Ibu Guru, dll dst. Tapi di dalam hati aku berpikir: Ya ampun nak…kenapa kamu berpikir bahwa kamu tidak melakukan yang baik? Kami sangat sangat bangga padamu, dan seisi dunia boleh tahu itu!

***

Dat Sky wat perfectionistische trekjes heeft, weten we al lang. In deze blog heb ik al meerdere keren voorbeelden beschreven die tot nu toe nog steeds gelden: alles moet netjes terug op zijn plek of zijn oorspronkelijke staat (schoenen in de schoenenkast, kastendeuren gesloten, zeepflessen rechtop en dicht…). Maar het gesprek dat we gisteren hadden zette ons toch aan het denken: is zij eigenlijk niet té perfectionistisch voor haar hele jonge leeftijd?

Ik heb gelezen dat perfectionisme meestal erfelijk is, en dat klopt natuurlijk wel een beetje. Dat ik haar altijd leer om haar speelgoed op te ruimen, om haar bord na het eten naar de keuken te brengen en om netjes met haar spullen om te gaan…hoewel ik het als normaal beschouwd, nu vraag ik me af: is dat misschien een voer voor haar (weliswaar al bestaande) drang naar perfectie?

Sky: “Mama, ik heb vandaag op school verteld dat wij al een kerstboom hebben staan.”
Ik: “O leuk! Wat vindt de juf ervan?”
Sky: “Ja ook leuk, op school is er ook al een kerstboom.”

Toen was zij even stil. En dan wees ze naar onze andere kerstversieringen boven op de bank en bij de TV:
“Maar dat heb ik niet verteld.”
Ik: “O okee. Maar heel leuk dat je over de kerstboom verteld hebt.”

Sky begon te draaien en stond iets te plukken uit de boekenkast, een teken dat zij zich nu onzeker voelt. Ze keek me niet meer aan en praatte mompelend: “Maar ik kan het niet goed… ik heb over die dingen daar niet verteld.”
Ik: “Misschien volgende keer dan? Kun je zeggen dat wij meer kerstversieringen in huis hebben.” (Ik heb met opzet het volle woord gebruikt, omdat ik vermoed dat zij niet goed weet hoe je “die dingen” noemt).

Sky (bleef herhalen en nog meer mompelend in een hoekje): “Ik kan het niet goed… doe niet best… weet niet zo goed…”
Ik probeer mijn best om haar goede kant te noemen, dat zij heel goed kan praten en goed kan vertellen. Dat het knap is om een verhaal tegen de juf te zeggen, enz enz. Maar ergens dacht ik: Jeetje meid…waarom denk je dat je niet goed doet? We zijn hartstikke trots op jou en dat mag de hele wereld best weten!

making friends

Standard

blog

Kelas preschool Sky selalu dimulai dengan duduk di lingkaran. Awalnya Sky tidak suka, tidak mau ikut duduk di lingkaran. Tapi sekarang dia langsung berlari ke sana dan duduk begitu kelas dibuka (memang selalu butuh waktu untuk membiasakan diri). Anak-anak duduk di kursi-kursi kecil dan menyanyikan lagu “selamat pagi semua”. Satu-persatu anak-anak disapa, menyebutkan nama dan menggantung foto mereka sendiri di papan khusus.

Kami selalu datang tepat waktu, malah sering kepagian. Berangkat dari rumah seperempat jam sebelumnya untuk berjalan kaki bersama. Aku sendiri cuma butuh 5 menit untuk menempuh jarak ke sekolah. Tapi kaki-kaki kecil ditambah dengan rasa penasaran yang besar sering membuat perjalanan kami paling tidak menjadi dua kali lebih lama.

Pagi itu aku dan Sky sampai cukup pagi di sekolah. Pintu kelas dibuka dan kami boleh masuk. Sky langsung duduk di kursi di lingkaran. Teman-teman sekelasnya mulai berdatangan. Yang pertama, anak laki-laki, berseru bahwa dia mau duduk di sebelah Sky. Yang kedua, anak perempuan, berseru persis sama dan duduk juga di sebelahnya. Yang ketiga, anak perempuan lain, juga mau duduk di sebelah Sky. Tapi yah, sisi kanan dan kiri cuma muat buat dua orang ya, jadilah anak ini duduk di sebelahnya lagi. Geli juga melihatnya, seolah-olah Sky punya banyak fans di kelas, haha!

Sementara itu Sky terus berkonsentrasi mengamati pintu kelas. Saat E, sobat karibnya masuk, dia langsung berdiri dan duduk di ujung lain lingkaran yang kursi-kursinya masih kosong. Melambai ke arah E dan berseru: “E! Di sini, duduk di sebelahku!”, sambil tangannya menepuk-nepuk kursi kosong di sebelahnya. Hahaha….jadi Sky memilih sendiri siapa yang bakal duduk di sebelahnya, biarpun banyak temannya yang nge-fans sama dia! 😀

Ada satu kejadian lagi, beberapa hari kemudian. Kami memasuki gerbang depan sekolah bersamaan dengan salah satu teman sekelas Sky dan mamanya. Anak perempuan ini, kira-kira setengah tahun lebih tua daripada Sky, sangat pendiam dan cenderung pemalu. Aku belum pernah mendengarnya mengatakan sesuatu. Di sekolah maupun di tempat bermain, padahal kami sering bertemu karena rumahnya tidak terlalu jauh dari rumah kami. Mama anak ini mendekatiku dan berkata: “Anakku tidak pernah mau bergandengan tangan kalau menyanyi bersama di lingkaran. Kecuali dengan Sky. Karena katanya: Sky adalah temanku.”

Melihat dan mendengar ini semua, buat kami adalah pujian yang paling indah yang bisa diperoleh sebagai orang tua. Hal-hal lain semuanya bisa dipelajari. Tapi kepribadian tidak bisa. Kami sungguh-sungguh berharap Sky tetap bisa mengembangkan karakter dan hati baiknya, dan membawanya sepanjang hidup. Mama dan papa tampaknya harus belajar banyak dari Sky, kalau urusan berteman, hehehe…

blog1

***

Sky’s peuterklas begint altijd in een kringetje. Aan het begin vond Sky het helemaal niks, wilde ook niet in de kring zitten. Maar nu rent ze direct ernaartoe zodra wij de klas binnenkomen (kwestie van wennen, denk ik). De kinderen zitten op kleine poefjes en gaan eerst “goede morgen allemaal” zingen. Alle namen worden genoemd, iedereen hangt zijn of haar foto op een bord en zodoende wordt iedereen begroet.

We zijn er meestal netjes op tijd, vaak zelfs vrij vroeg. Ik neem een kwartier de tijd om samen met Sky het stukje naar school te lopen. Ikzelf kan binnen 5 minuten er zijn, maar met kleine beentjes en een hoog nieuwsgierigheidsgehalte duurt het minstens twee keer zo lang.

Die ochtend waren Sky en ik ook vroeg. De klasdeur ging open en we konden naar binnen. Sky ging gelijk op een stoeltje in de kring zitten. Een voor een kwamen haar klasgenootjes binnen. De eerste, een jongen, riep dat hij naast Sky wilde zitten, en dat deed hij ook. De tweede, een meisje, riep en deed precies hetzelfde. De derde, een ander meisje, riep dat óók zij naast Sky wilde gaan zitten. Maar ja, je hebt maar één linker- en één rechterkant. Dus dit meisje ging op de stoel ernaast zitten. Leuk om te zien, alsof Sky veel fans heeft in de klas, haha!

Intussen tuurde Sky aandachtig naar de klasdeur. Op het moment dat E, haar vriendinnetje te zien was, stapte ze op en ging op een andere plek zitten. Ze zwaaide naar E en riep: “E! Hier naast mij zitten!”, haar handje op de lege poef naast haar kloppend. Ze koos zelf wie naast haar mag zitten, ondanks de vele belangstelling van andere kindjes, haha! 😀

En nog een voorval, een paar dagen later. We kwamen de hek van de school tegelijk binnen met Sky’s klasgenootje en haar moeder. Het meisje, ongeveer een half jaar ouder dan Sky, is een heel rustig, vrij verlegen meisje. Ik heb haar eigenlijk nog nooit wat horen zeggen. Niet op school en ook niet buiten op de speeltuinen waar ik haar toch best vaak aantref. De moeder van dat meisje wilde mij wat vertellen: “Mijn dochter wil geen handjes vasthouden als in de kring samen wordt gezongen. Behalve de handjes van Sky. Omdat, zoals ze zelf zei: Sky is mijn vriendin.”

Dit alles gehoord en gezien te hebben, is voor ons eigenlijk de mooiste compliment wat je als ouders kunt hebben. Alle andere leuke dingen kun je leren. Maar we hopen van harte dat Sky een goed hart en een leuk karakter zal blijven ontwikkelen en met zich mee zal gaan dragen, levenslang. Mama en papa kunnen nog veel van Sky leren, wat betreft vrienden maken, haha…

blog0

skirt and color preference (yellow!)

Standard

blog3Sky: “Mama, sebetulnya aku tidak terlalu suka rok jeans.”
Aku: “Oh…jadi kamu sukanya apa?”
Sky: “Rok menari gitu…rok tutu misalnya…”

Sejak beberapa minggu ini setiap malam Sky mau ikut memilih baju untuk dipakai esok harinya. Untuk menghemat waktu (alias untuk menghindari seluruh isi lemari pakaiannya dibongkar dan diacak-acak), aku selalu menyiapkan dua potong atau dua set pakaian. Dia boleh memilih mau memakai yang A atau yang B. Untung metode ini sampai sekarang masih efektif. Tapi sekarang dia bilang bahwa sebetulnya dia suka rok yang lebar a la princess/putri  begitu. Yah, mungkin era putri-putrian memang makin datang mendekat. Setengah dari lingkungan (teman-temannya mulai membawa-bawa Barbie juga), dan setengahnya dari kami sendiri sih (baru-baru ini dia kami beri DVD Dora yang bertema princess dan sebuah buku dongeng besar yang antara lain berisi cerita putri favoritnya Cinderella, Putri Salju dan si Tudung Merah).

Ngomong-ngomong tentang pilihan. Ada satu hal yang sejak awal mula tidak pernah berubah: warna favoritnya. Sejak dia punya pilihan yang jelas, pilihannya selalu jatuh pada warna kuning. Kalau menuruti kemauannya bisa-bisa tiap hari bajunya berwarna kuning, makan dari piring dan mangkuk kuning (memang begitu kenyataannya!), dan tiap gambar selalu diwarnai dengan pensil, spidol atau kapur kuning. Cuma kuning saja, tanpa warna lain. Di les musik atau les menari, kalau dibolehkan memilih sesuatu pasti kedengaran jelas darinya: “Aku mau yang kuning!”. Di foto 1 terlihat papa sudah membuatkannya mobil berwarna oranye dengan roda biru, dan dia boleh ‘mewarnai’nya dengan pin-pin. Bukan kejutan tentunya jika dia memenuhi seluruh mobil dan rodanya dengan pin warna kuning. Dan di foto 2 terlihat dia cuma mau duduk di mainan goyang yang berwarna kuning (dan sabar menunggu sampai anak yang duduk di atasnya selesai).

Aku pernah membaca sebuah artikel bahwa pilihan yang kuat begini bisa berubah drastis nanti sekitar umur 3. Karena anak-anak lalu menyadari perbedaan antar manusia, jadi sekaligus memperkuat karakter dan pilihan-pilihannya sendiri. Menurut artikel itu, aku sebaiknya tidak terlalu mengikuti pilihan warnanya saat ini. Misalnya dengan tidak terlalu banyak membelikannya benda-benda berwarna kuning. Karena bisa-bisa nanti dia malah menolak warna itu, karena merasa harus tampil beda. Tetap memberi variasi, itu yang terbaik.

blog4Tapi untuk sekarang, cuma buat seru-seruan saja, di bawah ini aku sertakan sebuah printscreen dengan arti pilihan warna pada anak kecil. Warna kuning dan ungu (karena ini warna favoritnya yang kedua), artinya seperti ini:
– Kuning: anak yang ceria dan gembira. Ekspresif dan pintar. Percaya diri, kreatif, ekstrovert dan cepat memaafkan.
– Ungu: warna kerajaan yang menggambarkan harga diri seorang anak. Biasanya disukai oleh anak yang mempunyai intuisi, rendah hati, dan toleran, yang juga biasanya dikagumi dan dihargai oleh teman-teman sebayanya.

Dan…cocokkah dengan kepribadian Sky saat ini? Hmm…kami rasa memang benar begitu! 🙂

***

Sky: “Mama, ik vind jeans rokjes eigenlijk niet zo mooi.”
Ik: “Oh…wat vind je mooi dan?”
Sky: “Dansrokjes…tutu ofzo…”

Sinds een paar weken wil Sky elke avond mee beslissen wat voor kleertjes zij de volgende dag gaat aantrekken. Om tijd te besparen (lees: om niet de hele kledingkast onderste boven gehaald te laten worden) leg ik nu standaard twee stuks of twee setjes kleertjes klaar. Ze mag A of B kiezen. Gelukkig werkt dit tot nu toe goed. Maar nu hoor ik dat ze eigenlijk alleen de prinses-achtige rokjes mooi vindt. Tja…misschien komt de prinsessen-tijdperk steeds dichterbij. Half door haar omgeving (haar vriendinnen beginnen ook te lopen met Barbie enz) en half natuurlijk door onszelf (krijgt ze recent van ons een Dora DVD episode sprookjesprinses en een groot sprookjesboek met haar favoriete verhalen Assepoester, Sneeuwwitje en Roodkapje er in).

Over voorkeur gesproken. Er is één ding die sinds het allerbegin niet is veranderd: haar favoriete kleur. Voor zolang zij een voorkeur voor kleur heeft, is het altijd geel gebleven. Als het aan haar ligt wil ze elke dag wel gele kleertjes aantrekken, van gele borden en kommetjes eten (gebeurt trouwens echt elke dag), met gele potloden, stiften en krijt alles inkleuren en tekenen (gebeurt ook echt). Als zij bij de dansles of muziekles iets mag kiezen dan klinkt het luid en duidelijk: “Ik wil die gele!” Op foto 1 zie je dat papa een oranje auto met blauwe wielen heeft gemaakt met de pinnetjes. Sky mag het afmaken, en geen verrassing: ze ‘kleurt’ de hele auto geel. En op foto 2, wilde ze alleen op de gele wip zitten (en wachtte ze dus geduldig totdat het vrij was).

Ik heb wel ergens gelezen dat deze soort sterke voorkeuren ergens in het derde levensjaar drastisch kunnen veranderen, omdat kinderen dan een besef van de verschillen tussen mensen krijgen, en tegelijkertijd ook hun eigen persoonlijkheid en voorkeuren versterken. Ik moet dus, volgens die artikel, niet te veel ingaan in haar tegenwoordige voorkeuren. Dus niet alleen maar gele spulletjes geven, bijvoorbeeld. Want straks wil ze dat misschien ineens allemaal niet meer, puur omdat ze geel zijn. Blijf variëren, is toch het beste.

Maar voor nu, alleen voor de lol, heb ik hieronder een printscreen van de betekenis van de kleur-voorkeur bij jonge kinderen gevoegd. Van geel en paars (haar tweede lievelingskleur).
De vertaling:
– Geel: een vrolijk, blij kind. Expressief en intelligent. Goede zelfvertrouwen, creatief, extrovert en kan snel vergeven.
– Paars: is een koninklijke kleur die de waardigheid van een kind afbeeldt. Meestal geliefd door een kind dat intuïtief, nederig en tolerant is, dat vaak ook bewonderd worden door zijn leeftijdsgenoten.

En…past het wel bij Sky? Hmm…we denken van wel ja! 🙂

blog2

no moving objects please!

Standard

blog4

Mobil-mobilan hamster ini (foto paling atas) tetap menjadi favorit Sky. Letaknya di pintu masuk supermarket besar yang paling dekat dengan rumah kami. Jadi tiap kali kami selesai belanja Sky sering minta untuk duduk sebentar di mobil hamster, biarpun kadang cuma beberapa menit saja. Beberapa hari lalu dia harus menunggu dulu karena sudah ada anak perempuan lain yang duduk di sana. Tapi oma anak itu yang sangat ramah menawarkan pada Sky untuk duduk di sebelah cucunya (jadi di pangkuan si hamster). Sky sih mau-mau saja, dan memang seru juga duduk berdua begitu. Lalu opa si anak datang mendekati kami. Ternyata dia baru saja menukar uang di kasir, supaya punya uang receh 50 sen untuk ‘menjalankan’ si mobil hamster. Sky langsung menyadari apa yang akan terjadi, dan langsung panik. Hampir meloncati anak di sebelahnya untuk bisa secepatnya meninggalkan mobil hamster. Oma dan opa itu sampai bengong. Aku agak geli, tapi sebetulnya memang merasa dobel. Di satu sisi adegannya memang lucu, tapi di sisi lain aku diam-diam berharap semoga Sky bisa cepat tumbuh melewati fase “aneh” ini.

Fase apaan? Nah, itu juga yang waktu itu aku jelaskan pada oma dan opa baik hati yang kebingungan itu. Bahwa Sky punya satu sifat yang unik: Dia tidak suka kalau mobil-mobilan atau komidi putar bergerak, bergoyang atau berputar betulan. Juga tidak suka atraksi yang mengandung banyak kejutan atau yang diadakan di tempat gelap. Jadi pilihan kami kalau mengunjungi pasar malam atau taman hiburan masih terbatas. Atraksi yang diam saja atau digerakkan dengan tangan (seperti komidi putar di foto di bawah ini) yang menjadi pilihannya. Membantu juga kalau dia mengenali karakter yang memainkan atraksinya. Seperti live show dengan si Tudung Merah yang menyanyi dan menari. Tapi mungkin karena show-nya tidak diadakan di kamar gelap juga sih. Karena masuk ke rumah Putri Tidur yang agak gelap tetap masih rada seram untuknya. Tentunya kami tidak memaksanya kalau dia tidak suka atau tidak berani. Tapi kadang-kadang kami berharap…semoga… Ah, seperti yang aku tulis di pos beberapa hari lalu, dia sekarang sudah jauh lebih berani daripada beberapa bulan lalu. Jadi besar harapan kami bahwa dia akan melewati fase ini juga…mudah-mudahan tidak lama lagi ya! 😉

blog5

***

Deze hamster-auto (de bovenste foto’s) blijft favoriet bij Sky. Als we klaar zijn met boodschappen doen wil ze vaak in de auto zitten, ook als het maar voor een paar minuten is. Laatst moest ze even wachten omdat er al een ander meisje in zat. Maar de aardige oma van dat meisje offerde Sky om naast haar kleindochter te gaan zitten (op schoot bij de hamster). Nou dat wilde Sky wel en het was gezellig. Maar toen kwam ook de opa. Blijkbaar heeft hij net wat muntgeld ingewisseld bij de service balie, om zodoende de hamster auto te laten bewegen (50 cent heb je nodig om de auto levend te maken). Sky besefte direct wat er gaat gebeuren en was in een lichte paniek geraakt, sprong bijna over het andere meisje heen om de auto zo snel mogelijk te verlaten. De oma en opa keken verbaasd. Ik moest wel een beetje lachen maar heb er eigenlijk een gemengd gevoel over. Aan de ene kant vond ik het een vrij komische scene, maar aan de andere kant…hoop ik toch stiekem dat Sky hier snel overheen gaat groeien.

Waar overheen? Nou dat heb ik toen ook maar snel aan die oma en opa uitgelegd. Dat Sky een unieke eigenschap heeft: Zij houdt niet van bewegende autootjes, draaimolen, en ook niet van schokkende en/of donkere attracties. De keuze bij een kermis of attractiepark is voorlopig nog beperkt. Stilstaande toestellen zijn uiteraard prima. Een met de hand gedraaide draaimolen vindt ze wel leuk (op de midden foto). Het helpt ook als ze bekende figuren herkent. Een live show met zingende Roodkapje vindt ze dus leuk, maar misschien omdat het zich niet in het donker bevindt. Want in het donkere huisje van Doornroosje binnenstappen is voor haar nog een veels te grote stap. Wij willen haar natuurlijk niet dwingen als ze iets niet durft of niet leuk vindt. Maar handig is het soms niet. Het geeft wel hoop dat zij nu, zoals ik in de post van een paar dagen geleden beschreef, veel meer dingen wél durft vergeleken met vorig jaar of een paar maanden geleden. We blijven hopen! 😉

blog2

blog3