Tag Archives: bijaksana

wise sayings from a 3,5 yo

Standard

blog4

“Kamu harus berpikir, apakah kamu punya sesuatu di kepalamu untuk berpikir.”

“Kalau musim gugur kita mengumpulkan daun-daunan…kalau musim semi kita memetik bunga-bungaan.”

“Orang yang cuma duduk-duduk saja, nggak ngapa-ngapain…nanti perutnya jadi gendut. Apalagi kalau makannya banyak. Tapi yah, kalau nanti mereka pupnya banyak juga…perutnya kempes lagi nggak ya?”

blog5Dan waktu kami kemarin memberi makan bebek-bebek di taman dengan remah-remah roti (paling tidak sekali seminggu pasti kami kesana), kami dikejutkan dengan mama bebek yang menggiring 7 bayi kecilnya. Sky lama sekali memandangi mereka sambil mengulang-ulang betapa lucu dan cute-nya para bebek kecil itu, yang bulunya masih terlihat lebat dan lembut. Aku menjelaskan bahwa sebetulnya aneh dan tidak biasa bahwa di tengah musim gugur begini ada anak bebek yang baru lahir. Waktu dia menyadari hal ini, wajah dan suaranya jadi serius, seiring dengan arah pembicaraan kami:

Sky : “Aku berharap semoga bayi-bayi bebek itu tidak mati kalau nanti musim dingin tiba…”
Aku: “Yah, aku juga berharap begitu. Tapi gimana ya, kita juga nggak bisa membawa mereka pulang kan…pasti mereka nggak suka juga kalau kita bawa ke rumah.” (maksudku cuma becanda, tapi malah ditanggapi serius)
Sky:  “O, bisa kita taruh di air kan…di bak mandi, di kamar mandi?” 😀

***

“Je moet nadenken, of je in je hoofd iets hebt om na te denken.”

“In de herfst rapen we blaadjes…in de lente plukken we bloemetjes.”

“Mensen die alleen maar zitten, die niks doen…krijgen dikke buik. En nog dikker als ze veel eten. Maar ja, als ze veel poepen…gaat die buik dan weer weg?”

En toen we gisteren de eendjes bij het park voerden met broodkruimels (wat we minstens een keer per week doen), zagen we tot onze verbazing een moeder eend met 7 kuikentjes. Sky bleef heel lang naar ze staren en herhaalde hoe schattig ze zijn, met hun donsveertjes. Ik legde uit dat het een beetje een wonder is dat er nu midden in de herfst nog eendenkuikentjes geboren zijn. Toen ze dat besefte werd ze ernstig:

Sky : “Ik hoop dat die baby eendjes niet doodgaan van de kou in de winter…”
Ik: “Tja, dat hoop ik ook. Maar ja, we kunnen ze ook niet mee naar huis nemen hè…vinden ze ook niet leuk denk ik.” (gekscherend bedoeld, maar ze vatte het serieus op)
Sky:  “O, we kunnen ze toch in het water zetten…in het bad in de badkamer.” 😀

blog3

Advertisements

the man who has a lot of bones

Standard

blog

Percakapan kami sebelum tidur malam ini lagi-lagi menakjubkan, harus segera ditulis sebelum lupa (dan menjadi bahan pemikiran buat kami orang tuanya). 😉

Sky (sambil meraba ujung lututnya): “Mama, ini apa sih sebetulnya?”
Aku (langsung berpikir bahwa ini kesempatan untuk memberi les anatomi kecil-kecilan): “Itu tulang. Ada di bawah situ dan keras. Tubuh kita terdiri dari banyak sekali tulang, dari ujung kepala sampai jari kaki. Tanpa tulang kita tidak bisa berdiri atau bergerak. Ini, coba deh kamu raba-raba yang terasa keras ini (aku menunjukkannya antara lain tulang di bahu, di kaki dan jari-jarinya, yang mudah diraba).”

Sky (sekarang meraba pahanya): “Ini empuk ma, kalau ini apa ya?”
Aku: “Itu daging dan kulit. Sama seperti paha ayam yang sering kamu makan itu lho (mungkin bukan bahan perbandingan yang bagus, tapi cuma itu yang terlintas di pikiran, supaya gampang, hehe…). Di tengah-tengah ada tulang, lalu di sekitarnya daging, dan paling atas dibalut oleh kulit.”

Sky: “Apa kita bisa bikin sendiri mam? Bikin orang dari tulang, daging, dan kulit?”
Aku: “Ehmm…ya tapi itu jadi seperti kamu bikin pakai tanah liat. Bisa, tapi tidak hidup, tidak ada kehidupan di dalamnya.”

Sky jelas terlihat berpikir keras. Aku mencoba memberi contoh lain.

blog2Aku: “Seperti Pinokio. Itu dibuat juga kan, dari kayu. Tapi waktu sudah jadi pun tetap belum hidup. Baru setelah diberi kehidupan oleh Ibu Peri dia jadi hidup, masih ingat ceritanya?”
Sky: “Ya…Sebetulnya kita ini semua (boneka) kayu yang berjalan, bisa bicara dan sebagainya…”
Aku: “Eh…ya tapi bukan dari kayu ya.”
Sky: “Lalu, siapa yang memberi kita hidup?”
Aku: “Ehh…itu kita juga tidak tahu. Kita ada…ya begitu saja. (Ampun deh, tidak pernah terbayang bakal ngobrol seperti ini dengan anak umur 3 tahun!).”
Sky: “Mungkin yang membuat itu…”alles-maak-man” (sengaja tidak aku terjemahkan, tapi arti kira-kiranya ‘Bapak pembuat segalanya’)! Hahaha!”

Wah, benar-benar jawaban yang luar biasa nih! Biarpun karena diakhiri dengan tawa aku tahu dia mengira ini jawaban yang lucu, tapi aku melihat kesempatan untuk menjelaskan satu hal lain…

Aku: “Well, memang banyak orang yang berpikir begitu. Orang-orang yang percaya, yang beragama dan pergi ke gereja atau masjid dan sebagainya, mereka menamakan si Bapak yang kamu sebut itu sebagai ‘Tuhan’. Itulah yang dipercaya membuat semua orang dan segala-galanya.”

Sky terlihat berpikir keras lagi. Lalu katanya:
“Hmm…si Bapak itu berarti harus punya tulang banyak banget dong mam…”
😀

***

Het ‘voor-bedtijd’ gesprek was vanavond alweer merkwaardig, eentje om op te schrijven (en na te denken). 😉

Sky (voelend aan het puntje van haar knie): “Mama, wat is dit eigenlijk?”
Ik (dacht dat het een goede kans was om een mini anatomische les te geven): “Dat is een bot. Het zit eronder en het is hard. Ons lichaam bestaat uit heel veel botten, van het hoofd tot aan de kleine teen toe. Zonder botten kunnen we niet staan of bewegen. Hier, voel het maar overal (ik wees onder andere naar haar schouder en haar voeten, waar je de botten duidelijk kunt voelen).”

Sky (nu voelend aan haar bovenbeen): “Dit is zacht, wat is dit dan?”
Ik: “Dat is vlees en huid. Dus het is net als de kippenpoot die je vaak eet (misschien geen goede vergelijking, maar ik dacht dat het voor haar makkelijker om zo te verbeelden). In het midden zit een bot, daaromheen zachte vlees, en weer daaromheen zit de huid.”

Sky: “Kunnen we het dan maken mam? Dat wij mensen maken van bot, vlees, en huid?”
Ik: “Ehmm…ja maar dan het is net als je iets maakt van klei. Dat kan, maar dan zit er nog geen leven in.”

Sky dacht zichtbaar hard na. Ik probeerde een ander voorbeeld te geven.

Ik: “Net als bij Pinokkio. Het is ook gemaakt, van hout dan. Maar het leefde eerst niet. Pas toen de fee hem leven gaf ging hij leven, weet je nog?”
Sky: “Ja…We zijn allemaal eigenlijk lopend hout, die kunnen praten enzo…”
Ik: “Eh…ja maar dan niet van hout.”
Sky: “Wie geeft ons leven dan?”
Ik: “Nou ja, dat weten we dus niet. We zijn er…gewoon. (Zeg, zo’n gesprek heb ik nooit verwacht om te voeren met een 3-jarige!).”
Sky: “Misschien is het een … alles-maak-man! Hahaha!”

Wat een briljant antwoord dit! Door haar lachje denk ik dat zij het eigenlijk best een grappig zelfbedachte antwoord vindt, maar het is een mooie aanleiding voor iets anders…

Ik: “Nou, veel mensen denken wel zo. Voor mensen die geloven, die naar de kerk of moskee gaan enzo, die man noemen ze dan ‘God’. Dat is dan de alles-maak-man die mensen en alle andere dingen gemaakt heeft.”

Sky moest weer heel hard nadenken. En toen zei ze:
“Hmm…en die man moet dus wel heel veel botten hebben hè mam…”
😀

blog1