grief for the little duckies

Standard

blog1

Di pos ini aku bercerita bagaimana Sky mengkhawatirkan anak-anak bebek yang baru lahir di taman, apakah bola-bola berbulu kuning itu bakal selamat melewati hari-hari musim gugur yang makin dingin. Sekitar 10 hari kemudian kami berkunjung lagi untuk menyebar remah-remah roti, dan dari 7 anak bebek tinggal 3 yang terlihat berenang mengikuti mama bebek. Aku tahu betul karakter sensitifnya, jadi waktu dia bertanya: “Yang lain mana ya ma?”, aku berusaha menjawab senetral dan seringan mungkin, bahwa yang lain mungkin ‘sudah tidak ada’.

Sejak itu dia susah diajak memberi makan bebek di taman. Nggak pernah mau. Tapi hari ini aku punya banyak sekali sisa roti, jadi sepulangnya sekolah kami naik sepeda menuju ke taman. Sesampainya di tepi danau tempat tinggal para bebek, dia diam, tidak mau turun dari sepeda. Aku langsung melihat ekspresi di wajahnya yang sudah kukenal dengan sangat baik: dia berjuang menahan tangis. Gadis kecil, dengan rasa sedih yang besar. Aku memeluknya lama di tepi danau itu, dia masih duduk di sepeda, sambil mencoba membujuknya untuk bercerita mengapa sesedih itu. Tapi dia tidak mau (atau tidak bisa) bercerita. Dugaan kuatku sih bahwa dia memikirkan anak-anak bebek yang sudah tidak ada itu. Hari ini memang kami tidak melihat satu pun anak bebek di sekitar danau di taman… Akhirnya, setelah rasa sedihnya mereda, dia menyuruhku menyebarkan remah-remah roti sendirian, sementara dia mengamati dari dudukan sepeda.

Ah, gadis kecil kami yang sangat perasa…kami sungguh menyayangimu, betapa bersyukur dan beruntungnya kami menjadi orang tuamu…

***

In deze post heb ik beschreven hoe Sky zich zorgen maakte om de pasgeboren eendjes bij het park, of die pluizige bolletjes in de koude herfstdagen konden overleven. Zo’n 10 dagen daarna gingen we weer broodkruimeltjes strooien, en van de 7 eendenkuikentjes waren er nog maar 3 over. Haar gevoeligheid kennende, probeerde ik haar toen zo luchtig en neutraal mogelijk te beantwoorden. Op haar vraag “Waar zijn de andere eendjes?” heb ik toen gezegd dat ze er ‘misschien niet meer zijn’.

Sindsdien doet ze er moeilijk over elke keer als wij naar het park willen gaan om eendjes te kijken en te voeren. Wil ze niet. Maar vandaag heb ik zoveel kruimeltjes dat ik met haar na school meteen doorfietste naar het park. Bij de eendjes aangekomen, was ze stil, wilde niet van de fiets af. En ik zag onmiddellijk de bekende expressie in haar gezicht: ze vocht tegen de aankomende tranen. Klein meisje, groot verdriet. Ik heb haar lang geknuffeld (ze zat nog in het fietszitje), en probeerde te achterhalen wat het verdriet eigenlijk was. Maar ze wilde (of kon) het niet zeggen. Mijn dikke vermoeden was dat het toch over die kleine (dode) eendenkuikentjes ging. We hebben trouwens geen kleine eendjes meer gezien vandaag. En ik moest daarna alléén de broodkruimeltjes strooien, terwijl ze vanaf de fiets toekeek.

Ons gevoelige meisje…wat houden we toch zo van je, wat zijn we toch dankbaar om je ouders te mogen zijn…

blog2

Advertisements

2 responses »

  1. Owww wat vreselijk! Ik snap het helemaal……..van dat soort dingen kon ik vroeger niet slapen…..gaat later wel beter hoor maar toch……….

    • Och dan begrijp je Sky helemaal ja. Zij heeft zo’n levendige verbeelding dat het allemaal een tikje erger maakt. We proberen haar dan maar te steunen en te troosten, voor zover dat gaat…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s