observe, approach, and make friends

Standard

blog1

Aku sedang menaiki go-kart besar dengan Sky duduk di sampingku, berputar-putar mengelilingi children farm. Suasana cukup ramai, kombinasi antara cuaca cerah dan musim liburan sekolah. Anak-anak berlarian di mana-mana, tapi pandangan kami hampir bersamaan tertuju ke seorang anak perempuan yang berdiri sendirian, barangkali sedang mengamati lingkungan sekitarnya. Sky berkata kepadaku: “Mama, mungkin anak itu agak pemalu ya.” Aku bilang ya mungkin saja. Lalu kami melaju lagi di atas go-kart.

Setelah memutari lapangan kami melihat anak itu lagi, masih di tempat yang sama. Di akhir putaran ketiga anaknya berdiri di tempat lain, agak di belakang semak-semak, tapi tetap sendirian. Sky menunjuknya dan walaupun dia tidak berkata apa-apa, aku melihat sesuatu di matanya…jadi aku bilang: “Kamu mau ngobrol sama anak itu? Mungkin dia mau bermain bersama kamu?” Sky menjawab dengan cepat dan keras “ya”, lalu meloncat tanpa ragu-ragu dari atas go-kart dan berlari menuju anak itu. Pas waktu sudah dekat aku melihat kalau Sky juga menjadi grogi. Sambil menunduk agak malu-malu dan bergoyang-goyang tanda kurang yakin, tapi mulutnya tetap bergerak-gerak mengucapkan sesuatu…beberapa detik kemudian mereka berdua bergandengan tangan dan berlari menyeberangi lapangan rumput. Manis sekali, dan menyenangkan untuk melihat bahwa Sky adalah anak yang punya perhatian terhadap orang dan lingkungan sekitarnya.

Dan ternyata, Sky dan anak perempuan itu cocok sekali. Mereka bermain bersama dengan gembira dan sebelum pulang kami bertukar data-data. Siapa tahu bisa ketemu lagi dan bermain bersama lagi. Siapa tahu dengan observasi dan empati-nya hari ini Sky bakal mendapat teman baru.

***

Ik reed op de grote skelter van de kinderboerderij rond met Sky naast mij. Het was best druk, zo op een mooie zonnige vakantiedag. Er waren overal kinderen, maar we zagen bijna tegelijkertijd een meisje, alleen, waarschijnlijk haar omgeving aan het observeren. Sky zei tegen mij: “Mama, misschien is dat meisje een beetje verlegen.” Ik zei dat het goed zou kunnen. Toen reden we verder.

Na een rondje skelteren zagen we haar weer, nog in precies dezelfde houding. Bij het derde rondje was ze ergens anders, maar nog steeds alleen, een beetje achter het struik verscholen. Sky wees haar aan en ik zag iets in haar ogen…ik zei tegen haar: “Wil je iets tegen haar zeggen? Of zij misschien samen met je wil spelen?” Sky antwoordde heel hard “ja”, sprong zonder twijfel uit de skelter en rende naar dat meisje toe. Pas toen ze dichtbij het meisje was zag ik dat Sky ook een beetje verlegen werd. Ik zag van ver hoe zij op haar tenen wiebelde, maar haar mond bleef bewegen…een paar seconden later renden die twee meisjes hand-in-hand over het gras. Zó mooi gezicht, en zó mooi om te zien hoe Sky het in zich heeft: haar aandacht voor iedereen in de omgeving.

En trouwens, het klikte heel goed tussen Sky en het meisje. Ze speelden nog een tijdje samen en aan het eind hebben we met haar mama onze gegevens gewisseld. Wie weet krijgt Sky door haar empathische observatie van vandaag een nieuw vriendinnetje bij!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s