bath tricks and our second bed conversation about death

Standard

blog

Dua kejadian yang sangat berlainan dalam satu tulisan blog, karena memang itu yang terjadi malam ini. Yang pertama saat mandi, dan sesaat sesudahnya saat pergi tidur.

Sambil bermain air di bak mandinya, Sky tiba-tiba berkata: “Lihat papa, aku punya trick baru!”
Lalu dia mengisi sebuah botol kecil dengan air, menuangkan isinya di atas sebuah saringan plastik, dan waktu airnya mengucur dalam aliran-aliran kecil dia berseru: “Lihat, jadi shower!” 😀

Ternyata belum selesai sampai di situ, karena dia punya trick kedua katanya.
Botolnya diisi lagi dengan air, dan kali ini airnya ditumpahkan ke dalam lap untuk mandi yang masih kering. Serunya: “Nah, airnya hilang kan!”
Hehehe….pintar juga ini anak. 😀

Lalu percakapan berikutnya, waktu aku mengantarnya pergi tidur. Mungkin pembaca masih ingat percakapan pertama kami bulan lalu tentang kematian, bagaimana sensitif reaksinya dan bagaimana sangat dewasanya pembicaraan kami saat itu. Sebetulnya kami sudah lupa, tapi malam ini ternyata terulang lagi.

Latar belakang informasi: Dua minggu lalu ibu tetangga kami yang rumahnya berjarak dua rumah tiba-tiba sekali meninggal dunia. Sky memanggilnya “tante A”. Ibu yang sangat baik, terutama terhadap Sky. Waktu kami baru saja menempati rumah ini dia muncul di pintu dan menghadiahi Sky boneka-boneka Disney koleksinya. Tahun lalu dia juga yang berakting sebagai “Sinterklas” yang mengebel pintu diam-diam setelah menaruh hadiah di depan pintu. Dua minggu sebelum kepergiannya dan sesaat sesudah kami pulang dari liburan ke Indonesia kami sempat dolan ke rumahnya, Sky memberikan kalung oleh-oleh dari Indonesia yang langsung dia kalungkan di lehernya. Tentu saja kami memberitahu Sky bahwa tante A meninggal dunia, tapi kami mencoba dengan cara yang tidak terlalu mendalam. Tampaknya Sky mengerti dan tidak menganggapnya spesial. Sampai malam ini.

Sky: “Mama, bulan dan bintang tempatnya di atas sana kan ya?”
Aku: “Ya betul.”
Sky: “Kenapa sih sebetulnya? Bahwa mereka di atas sana?”
Aku: “Yah, karena mereka berada jauh sekali dari sini.”
Sky: “Apa mereka tidak jatuh?”
Aku: “Enggak kok, mereka berputar berkeliling. Tahu nggak, sebetulnya semua itu adalah planet: bulan, bintang, dan kita juga tinggal di sebuah planet.”
Sky: “Oya?”
Aku: “Ya, planet kita namanya planet bumi.”
Sky (tiba-tiba tangannya meraih tanganku): “Tapi…kita tidak akan meninggal kan ya?”

Suaranya terdengar lembut dan tidak yakin, badannya bergerak tidak tenang, dan matanya mulai berair. Semua pertanda bahwa dia mulai merasa sedih. Aku tahu bahwa sekarang aku harus sangat berhati-hati dengan kata-kata yang aku ucapkan.

Aku: “Yah…semua ada waktunya. Semua di planet ini, entah itu manusia, binatang atau tanaman, semua tiap hari tambah tua atau bisa sakit parah, dan nantinya akan meninggal dunia.”
Sky: “Seperti…kalung itu…untuk ibu itu…”
Awalnya aku tidak mengerti maksudnya.
Aku: “Hah? Kalung apa, ibu yang mana?”
Sky: “Itu…waktu kita memberi hadiah kalung ke ibu tetangga, tante A. Dia kan juga…”
Kata-katanya terhenti di situ, aku langsung memahaminya.
Aku: “Oya betul. Tante A sekarang sudah di atas sana ya, bersama dengan bintang-bintang.”
Sky: “Ya…masih memakai kalung hadiah kita nggak ya?”
Aku: “Siapa tahu, mungkin saja. Kalau iya bagus ya, jadi dia bisa mengingat kita dan sebaliknya.”
Sky: “Ya…tapi kita juga bisa memberi foto kita, sepertinya bagus juga.”
Aku: “Betul memang bisa juga begitu.”

Setelahnya perlahan tapi pasti aku mencoba mengalihkan topik pembicaraan. Karena percakapan ini, bukan hanya buat Sky, tapi juga buat aku terasa berat. Tante A, kami kangen…

***

blog1

Twee totaal verschillende thema’s in één blog, want het is ook wat er gebeurd vanavond, eerst in bad, en kort daarna in bed.

Lekker spetterend in haar badje, zei Sky ineens: “Kijk papa, ik heb een nieuw trucje!”
Vervolgens vulde ze een klein potje met water, goot het water boven op een zeefje en toen het water in kleinere stralen uit de zeef vloeide riep ze: “Een douchekop!” 😀

Ze was daarna nog niet klaar, blijkbaar had ze nog een tweede truc:
Datzelfde kleine potje vulde ze weer vol met water, en deze keer gooide ze de inhoud in een droog washandje, en riep: “Nou, waar is al het water gebleven?!”
Hahaha….slimmerik! 😀

En dan dit volgende gesprek, toen ik haar naar bed bracht. Misschien kunnen jullie ons eerste gesprek over de dood vorige maand nog herinneren, hoe gevoelig ze daarop reageerde en hoe ongelooflijk volwassen het gesprek was. We denken er eigenlijk niet meer over na, maar vanavond herhaalde ze het weer.

Een stukje achtergrond informatie: We hebben twee weken geleden onze buurvrouw van 2 huizen verderop (Sky noemde haar “tante A”) zeer plotseling verloren. Ze was een lieve vrouw, altijd bijzonder lief geweest tegen Sky. Toen we net verhuisd waren kwam ze aan de deur om haar Disney-poppen collectie aan Sky te schenken, en ze was “onze” Sinterklaas vorig jaar op pakjesavond. Twee weken voor haar heengaan en net nadat we van Indonesië terug kwamen hebben we haar bezocht, Sky heeft haar persoonlijk een ketting cadeau gegeven. Natuurlijk vertelden we aan Sky dat tante A overleden is, maar we probeerden het niet te veel voor haar te maken. Het lijkt er op dat Sky het wel weet, maar verder geen speciale aandacht aan besteedt. Tot vanavond.

Sky: “Mama, de maan en de sterren zijn toch boven hè?”
Ik: “Ja dat klopt.”
Sky: “Waarom dan eigenlijk? Dat ze boven zijn?”
Ik: “Nou, omdat ze heel ver weg zijn.”
Sky: “Vallen ze dan niet?”
Ik: “Nee hoor, ze draaien rondjes. Weet je, het zijn eigenlijk allemaal planeten: de maan, de sterren, en we wonen ook op een planeet.”
Sky: “Oja?”
Ik: “Ja, onze planeet heet planeet aarde.”
Sky (ineens haar handje de mijne zoekend): “Maar…we gaan toch nooit overlijden hè?”
Haar stem klonk zachtjes en onzeker, haar lichaam draaide onrustig en haar ogen begonnen waterig te worden. Zoals altijd als zij verdrietig begint te voelen. Ik weet dat ik nu heel voorzichtig moet zijn met mijn woorden.

Ik: “Nou…alles heeft z’n tijd. Alles in deze aarde, zij het mensen, dieren of planten, gaan op een dag oud worden of heel ziek zijn…en dan kunnen ze overlijden.”
Sky: “Net als…die ketting…voor die mevrouw…”
Ik begreep eerst totaal niet wat ze bedoelde.
Ik: “Heu? Welke ketting, welke mevrouw?”
Sky: “Die…toen wij de ketting aan die mevrouw geven, tante A. Ze is ook…”
Haar woorden verstomden, ik begreep haar nu meteen.
Ik: “Oh ja, klopt ja. Tante A is nu boven hè, samen met de sterren.”
Sky: “Ja…zou ze de ketting gedragen hebben?”
Ik: “Nou wie weet. Misschien. Zou leuk zijn, dan kan ze aan ons denken en wij aan haar.”
Sky: “Ja…maar we kunnen ook onze foto geven, ook leuk.”
Ik: “Dat is zeker leuk.”

Daarna probeerde ik langzaam maar zeker haar aandacht af te leiden en over iets anders te praten. Want zo’n gesprek, niet alleen voor haar, maar ook voor mij was het moeilijk. Tante A, je wordt gemist….

blog2

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s