our Indonesia trip (day 5, Bali Safari Park)

Standard

blog2

Sebelum berangkat berlibur kami menjanjikan beberapa hal kepada Sky:
1. Bahwa di Indonesia dia bakal melihat banyak pohon kelapa, lengkap dengan kelapa aslinya! (Yang ini tidak susah untuk dipenuhi, bahkan saat berganti terminal di airport Jakarta pun dia sudah melihat pohon-pohonnya. Katanya: “Lihat mama, itu ada banyak kelapa tergantung di pohon tinggi!”)
2. Bahwa di Bali dia bisa dolan ke pantai setiap hari dan banyak bermain air. (Bagian cerita pergi ke pantai menyusul, nanti di minggu kedua selama kami di Bali. Tapi selama 4 minggu berlibur dia memang hampir tiap hari berenang!)
3. Bahwa dia, terutama di Bali, bakal banyak melihat binatang. (Dalam waktu singkat Sky menyadari bahwa di Bali gampang sekali menemukan anjing jalanan. Tapi bukan cuma anjing, ada juga kucing jalanan, ayam jalanan, ayam jago, bahkan kami sempat melihat kambing jalanan dan sapi jalanan! Ini semua istilah ciptaannya, melihat banyaknya binatang yang berkeliaran di jalanan di sana, hehe).

blog0Selama di Bali kami menyewa mobil, sebuah keharusan kalau mau mengunjungi banyak tempat di Bali yang letaknya tersebar di seluruh pulau. Nah, untuk memenuhi janji kami nomer 3 di atas, kami berencana untuk membawanya ke kebun binatang (Bali Zoo) pada hari ke-5. Itu rencana aslinya. Kami melihat bahwa lokasi Zoo-nya dekat Ubud, di mana kami menginap saat itu. Mobil sewaan kami tidak punya GPS, dan kami juga tidak punya internet di telepon untuk membuka Google Maps. Dari awal kami mengecek rute kira-kiranya di laptop (dengan kecepatan wifi setara siput berlari), di jalan kami bertanya saja kiri-kanan kepada penduduk lokal. Jadilah kami berhasil menjelajahi Bali selama 10 hari dengan hanya mengandalkan peta kertas seadanya, insting, dan banyak bertanya. Semua teman di Indo mengacungkan jempol begitu tahu bahwa kami menyetir sendiri di Bali, tanpa GPS, hehe.

Kembali ke cerita mau pergi ke Zoo. Setelah menyetir sekian lama kami merasa aneh, karena seharusnya kami sudah lama sampai. Tapi semua orang yang kami tanyai tetap menjawab bahwa tempat tujuannya masih lebih jauh lagi. Oke deh, kami melaju terus. Sampai hampir mendekati Denpasar! Wah, ini jelas tidak betul. Tapi tetap saja semua bilang bahwa kami ada di jalan yang benar. Akhirnya kami menyadari ‘salah paham’ yang terjadi: kami bukan menuju ke Bali Zoo, melainkan ke Bali Safari Park! Bedanya kecil (sama-sama binatang), tapi beda nama dan beda lokasi. Belakangan teman-teman bilang bahwa itu pilihan yang tepat. Bahwa Safari Park jauh lebih bagus daripada Bali Zoo. A-ha!

Seperti mungkin sudah banyak yang tahu, ada dua jenis taman rekreasi di Indonesia: yang dikelola oleh pemerintah dan yang dimiliki pihak swasta. Yang pertama tiket masuknya murah, dan sama untuk semua orang. Tapi yang kedua, seperti Safari Park ini, di gerbang depan kami sudah dicegat untuk memberitahu berapa orang WNI dan WNA yang duduk di mobil (Sky untungnya masih gratis). Aku tentu berbahasa Indonesia sebaik mungkin untuk meyakinkan si petugas bahwa aku masih WNI (ehm…). Untung dia percaya, tanpa meminta bukti kartu identitas. Sayangnya cara serupa tidak berhasil di Bali Bird Park, waktu kami ke sana beberapa hari kemudian. Petugas loket di sana ngotot bahwa aku harus menunjukkan bukti WNI. Nggak jadi masuk deh, karena beda harganya luar biasa, yang rasanya tidak worthed untuk dijabani. Ya ya, di setiap taman rekreasi swasta seperti ini, WNA harus membayar 8 sampai 10 kali lipat lebih mahal dari karcis lokal. Kami mengerti bahwa ini mungkin dibutuhkan untuk memutar roda turisme, tapi tetap saja bikin nyengir di dompet!

Empat puncak kegiatan kami di Safari Park:
1. Tur di bis Safari. Sky paling terpesona dengan para harimau: “Mama, foto harimau yang itu nanti kita pigura di rumah ya!”
2. Melihat harimau putih diberi makan. Cantik sekali memang harimau bule ini, yang bisa kami amati dari jarak sangat dekat, untungnya dare balik kaca tebal.
3. Elephant Show. Sejenis teater yang menceritakan tentang sejarah relasi antara manusia dan gajah. Bagus sekali, terutama karena menggunakan gajah sebagai aktor utama. Di akhir show ada 3 orang yang dipanggil ke depan untuk dikalungi lingkaran bunga oleh gajah. Tapi 1 lingkaran bunga ternyata ditinggal begitu saja di kursi, yang mana seorang Ibu memungutnya dan memberikannya pada Sky. Oh dia senang sekali! Hari-hari selanjutnya dia mengulang-ulang bahwa si lingkaran harus ikut dibawa pulang ke Belanda. Untung di hari terakhir kami berhasil meyakinkannya bahwa lingkaran bunga itu lebih senang tetap tinggal di Bali, di hotel (selain karena memang terlalu besar untuk bisa dimasukkan ke koper).
4. Dan yang paling menyenangkan dari semuanya: Sky naik kuda pony! Dengan penuh rasa percaya diri dia naik kuda keliling-keliling. Tentunya dibimbing oleh petugas, dan disertai papa di sisinya. Sesudahnya dia masih sering menyebutkan betapa senangnya dia waktu naik kuda pony itu. 🙂

blog3

***

Thuis in Nederland hebben we een paar beloftes aan Sky gedaan:
1. Dat zij in Indonesië heel veel kokosnoten bomen zal zien, de echte! (Het is niet moeilijk om deze belofte in te willigen, zelfs tijdens het wisselen van terminal op het vliegveld van Jakarta kon ze de bomen al herkennen: “Kijk mama, daar hangen veel kokosnoten in de hoge boom!”)
2. Dat zij in Bali elke dag naar het strand kan en veel met water mag spelen. (Het strand gedeelte komt nog, in de tweede week van onze vakantie. Maar ze heeft inderdaad in 4 weken tijd bijna elke dag gezwommen!)
3. Dat zij, vooral in Bali, veel nieuwe dieren zal zien. (Nou in korte tijd heeft Sky begrepen dat overal in Bali straathonden te vinden zijn. Niet alleen honden, maar ook straatkatten, straatkippen, straathanen, en we hebben zelfs straatgeiten en straatkoeien gezien! Allemaal termen die Sky daar verzonnen heeft).

blog11

We hebben in Bali een auto gehuurd, wel een must daar als je verschillende plekken wilt bezoeken, die verspreid liggen op het eiland. Om belofte nummer 3 te vervullen, hebben we haar op dag 5 naar de dierentuin (Bali Zoo) willen meenemen. Dat was althans de planning. We hebben gezien dat de Zoo vlakbij Ubud ligt, waar wij op dat moment verbleven. Onze huurauto heeft geen navigatie systeem, en we hebben geen internet op onze mobiele telefoons om bijvoorbeeld Google Maps te bekijken. Van tevoren hebben we de route ongeveer bekeken op de laptop (met de wifi snelheid als een slakkengang), onderweg hebben we gewoon links en rechts aan de mensen gevraagd, en zodoende hebben we het 10 dagen met ons eigen richtingsgevoel gered. Al mijn vrienden daar gaven ons twee duimen omhoog om zelf te rijden in Bali, zónder GPS.

Maar terug naar het Zoo verhaal. Na een tijdje gereden te hebben vonden we het al raar, dat wij er eigenlijk al lang zouden moeten zijn. Maar alle mensen die we gevraagd hebben wezen ons naar een bestemming nog verder weg. Nou, rijden dan maar. Op een gegeven moment waren we alweer in Denpasar! Het kon niet correct zijn, maar nog steeds waren we bij elke vraag verzekerd dat wij op de goede weg waren. Totdat wij het ‘foutje’ beseften: we waren aangewezen op het Bali Safari Park, niet de Bali Zoo! Klein verschil (allebei dierentuin), maar andere naam en andere locatie. Achteraf zei iedereen dat het de juiste keuze was. Dat de Safari Park veel mooier is dan de Zoo. A-ha!

Er zijn twee soorten (recreatie)parken in Indonesië: die door de regering gerund en gefinancierd zijn, en die door particulier of bedrijf verzorgd zijn. Bij de eerste soort zijn de toegangskaarten erg goedkoop, en het kost voor iedereen hetzelfde. Bij de tweede soort, zoals dit Safari Park, moesten we bij de eerste poort al zeggen hoeveel Indonesiërs en hoeveel buitenlanders in de auto zaten (Sky gelukkig nog nét gratis). Ik gebruikte natuurlijk mijn beste Indonesisch om de ambtenaar te verzekeren dat ik Indonesisch ben. Gelukkig geloofde ze mij, zonder naar mijn identiteitsbewijs te vragen. Helaas lukte dezelfde truc niet toen wij een paar dagen daarna naar het Bali Bird Park gingen. Dan maar niet naar binnen, want het prijsverschil vond ik toen gigantisch en niet de moeite waard. Ja ja, bij ieder van deze soort attracties moest een buitenlander zo’n 8 tot 10 keer meer betalen dan wat de Indonesiërs betalen. We snappen best dat het de nodige prijs is om het toerisme draaiend te houden. Maar je voelt het wel in de portemonnee!

Vier hoogtepunten van ons bezoek naar het Safari Park:
1. De tour in de Safari bus. Sky was helemaal onder de indruk van de tijgers: “Mama, ik wil een foto van die tijger thuis ingelijst hebben!”
2. De voedertijd van de witte tijgers. Zo’n prachtige dier, die wij van dichtbij (maar gelukkig achter dikke glazen) mochten aanschouwen.
3. De olifantenshow. Een soort theater met het verhaal van de verstandhouding tussen mensen en olifanten. Best indrukwekkend, en erg leuk om te zien hoe goed de olifanten waren als theater-acteurs. Aan het eind van de show kregen 3 mensen een bloemenkrans, door een olifant aangereikt en om hun nek gedaan. Maar 1 van de krans was op de stoel achtergelaten, waarna een mevrouw het aan Sky gaf. Ze was er super blij mee! Dagenlang bleef ze volhouden dat de krans mee naar Nederland moest. Gelukkig op de laatste dag konden we haar verzekeren dat de krans in het hotel beter op zijn plek was (en dat het ook te groot was voor in de koffer).
4. Het absolute hoogtepunt: Sky op een pony! Vol zelfverzekerdheid reed ze rondjes met de pony (natuurlijk begeleidt door de trainer, en papa naast haar). Ze bleef daarna nog vaak herhalen hoe leuk ze het vond, op een paard rijden! 🙂

blog8

blog6

blog4

blog1

blog

blog5

blog9

blog10

blog7

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s