first (pink) monster invasion

Standard

blog

Ini percakapanku dengan Sky malam ini waktu aku mengantarnya tidur:

Sky: “Mama, aku melihat benda-benda berwarna pink di kamar mama papa…”
(sebagai info: sudah beberapa waktu ini dia selalu terbangun tengah malam, biasanya untuk kencing, dan sesudahnya selalu minta tidur di ranjang besar bersama kami)
Aku: “O? Benda-benda apa itu?”
Sky: “Itu monster kecil. Tapi bukan hanya warna pink, ada juga warna-warna lain…biru, kuning…ada banyak sekali. Mungkin ribuan. Tapi semuanya kecillll sekali…” (dia berguling dari punggung ke perutnya, untuk menunjukkan dengan dua jari seberapa kecil benda-benda itu menurutnya, sekitar 1 cm besarnya).
Aku: “Lalu, benda-benda itu ngapain aja?”
Sky: “Mereka nggak ngapa-ngapain, sama sekali. Nggak bisa bicara juga kok. Mereka punya papa dan mama, tapi sedang pergi jalan-jalan. Jadi anak-anaknya juga mau jalan-jalan, tapi ke arah yang lain. Dan mereka punya ranjang banyak sekali, jauh lebih banyak dari jumlah mereka sendiri. Semuanya berwarna-warni. Karena mereka punya banyak teman…”
Aku: “Oh, jadi teman-temannya bisa menginap bersama mereka?”
Sky: “Ya. Tapi mama, aku agak takut lho sama mereka… Biarpun memang mereka lumayan baik sih. Kalau gelap mereka semua bangun, dan kalau terang mereka tidur lagi. Tapi kadang, cuma kadang-kadang, mereka ada juga kalau terang. Tapi mereka tidak bisa membuka pintu, karena mereka sangat sangat kecil.”

Jujur aku tidak tahu harus bereaksi bagaimana waktu mendengar ini semua. Rasanya tadi juga aku cuma menjawab sebisanya, untuk menunjukkan betapa aku tertarik pada ceritanya (dan memang begitu adanya, wah spektakuler banget kan yang dia ceritakan!). Tentu saja aku mencoba untuk menekankan bahwa dia tidak perlu takut pada monster-monster itu, dan bahwa mereka justru bisa menjadi temannya (dll…dll…), tapi penasaran juga nih apakah cerita ini bakal ada kelanjutannya.

Diam-diam aku sebenarnya punya dugaan, dan dugaan ini ternyata sama persis dengan pemikiran Joop waktu aku menceritakan percakapan kami kepadanya: Kemungkinan besar Sky sempat melihat ke arah lampu, saat dia terbangun tengah malam dan kami menyalakan lampu kamar. Kemungkinan juga itu terjadi beberapa minggu lalu saat dia masih agak sakit, jadi lebih peka lagi terhadap sinar terang. Tahu sendiri kan, masuknya sinar mendadak seperti itu biasanya bisa menjadi bola-bola cahaya berwarna-warni yang tinggal di retina mata. Waktu sakit dia sering tidur bersama kami, dan sepertinya kenangan bola-bola warna-warni itu tetap tinggal dan sekarang menjadi cerita baru. Atau…begitulah dugaan kami…tapi malam ini sebelum tidur kami bakal mengecek kolong bawah ranjang kami dulu deh, hehe… 😉

***

Dit is het gesprek vanavond toen ik Sky naar bed bracht:

Sky: “Mama, ik heb in je kamer allemaal roze dingetjes gezien…”
(ter info: ze wordt al een tijdje bijna elke avond een keer wakker, meestal om te plassen, en dan wil ze bij ons in het grote bed slapen)
Ik: “O? Wat voor roze dingetjes dan?”
Sky: “Het zijn monstertjes. Maar niet alleen roze hoor, er zijn ook andere kleuren…blauw, geel… En het zijn er heel veel. Misschien wel duizend. Maar allemaal zó klein…” (zij draaide zich om om te liggen op haar buik, liet met twee vingers zien hoe klein die dingen zijn volgens haar, ongeveer 1 cm groot).
Ik: “Wat doen ze dan allemaal?”
Sky: “Ze doen niks, helemaal niks. Kunnen ook niet praten. Ze hebben wel papa en mama, maar die zijn even op stap. Dus de kindjes willen ook op stap, maar dan de andere kant op. En ze hebben heel veel bedjes, veel meer dan zijzelf nodig hebben. Allemaal met verschillende kleuren. Omdat ze veel vriendjes hebben…”
Ik: “Oh, gaan de vriendjes bij hen logeren?”
Sky: “Ja. Maar mama, ik vind ze een beetje eng hoor… Ze zijn wel een beetje lief, dat wel. Als het donker is gaan ze opstaan, en als het licht is gaan ze weer slapen. Maar soms, heel soms, zijn ze er ook als het licht is. Maar ze kunnen de deur niet opendoen, want ze zijn zó klein.”

Ik wist eerlijk gezegd niet precies hoe ik er moest reageren. Heb volgens mij ook maar wat geantwoord, om mijn interesse te tonen (en dat was ik ook zeker, wat een verhaal!) en om haar woorden volledig te horen. Natuurlijk heb ik haar benadrukt dat ze die lieve monstertjes niet eng hoeft te vinden en dat ze haar vriendjes kunnen worden (enz…enz…), maar ben wel erg benieuwd of dit verhaal een vervolg gaat krijgen.

Stiekem heb ik wel een vermoeden, en het is blijkbaar precies dezelfde als Joop’s vermoeden: Ze heeft waarschijnlijk in de lamp gekeken, midden in de nacht toen ze ineens wakker werd en wij de lamp aandeden. Het zijn de gekleurde lichtflitsen die in je netvliezen blijven hangen. Waarschijnlijk een paar weken geleden toen ze niet zo lekker voelde en dus nóg gevoeliger voor het felle licht. Toen sliep ze vaak bij ons en blijft de herinnering blijkbaar in een ander verhaal leven. Tenminste…dat denken we dan hè, maar we kijken nu wel eerst onder het bed voor het slapen gaan. 😉

blog1

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s