our little perfectionist

Standard

blog

Bahwa Sky sifatnya perfeksionis, sudah lama kami ketahui. Sudah banyak contoh yang pernah aku tulis di blog ini, yang semuanya masih berlaku sampai hari ini: semua benda harus rapi kembali ke tempat atau situasi asalnya (sepatu di rak sepatu, pintu lemari tertutup, botol-botol sabun berdiri tegak dan tidak ada yang terbuka…). Tapi percakapan kami kemarin membuat kami berpikir dalam-dalam: apakah dia tidak terlalu perfeksionis ya, untuk usianya yang masih sangat muda ini?

Aku membaca bahwa sifat perfeksionis biasanya adalah turunan, dan memang rasanya ada betulnya. Bahwa aku selalu mengajarinya untuk membereskan mainannya, untuk membawa piring kotornya ke dapur selesai makan, dan untuk menjaga barang-barangnya…biarpun semuanya itu aku anggap hal-hal yang wajar, sekarang jadi bertanya-tanya juga: apakah ini mungkin semakin mendorong sifat perfeksionismenya (yang mungkin memang sudah bawaan lahir)?

Sky: “Mama, hari ini di sekolah aku bercerita pada Ibu Guru bahwa di rumah sudah ada pohon Natal.”
Aku: “O senangnya! Terus, Ibu Guru bilang apa?”
Sky: “Ya dia juga senang, di sekolah juga sudah memasang pohon Natal.”

Dia diam sesaat. Lalu menunjuk ke hiasan Natal lain yang kami gantung di sepanjang plafond di atas sofa dan di atas TV: “Tapi yang itu tidak aku ceritakan.”
Aku: “O oke. Tapi bagus sekali bahwa kamu bercerita tentang pohon Natal kita.”

Sky mulai memutar-mutar badannya dan menarik-narik barang dari lemari buku, biasanya suatu tanda bahwa dia merasa tidak percaya diri. Dia tidak memandangku lagi dan bicaranya jadi bergumam-gumam: “Tapi aku tidak bisa… aku tidak bercerita tentang benda-benda itu.”
Aku: “Mungkin lain kali? Kalau bertemu Ibu Guru lagi kan kamu bisa bercerita kalau di rumah kita ada banyak hiasan Natal.” (Aku sengaja menggunakan kata ini, karena aku menduga bahwa dia tidak tahu harus menyebut apa untuk “benda-benda” yang mau dia ceritakan itu).

Sky (terus-terusan mengulang dan makin bergumam-gumam di sudut lemari buku): “Aku tidak terlalu bisa… tidak melakukan yang terbaik… tidak tahu banyak…”
Aku mencoba sebisanya untuk menghiburnya dengan menyebutkan hal-hal istimewa yang sudah bisa dia lakukan, bahwa dia pintar sekali berbicara dan bercerita. Bahwa pintar sekali untuk bisa dan berani menceritakan sesuatu kepada Ibu Guru, dll dst. Tapi di dalam hati aku berpikir: Ya ampun nak…kenapa kamu berpikir bahwa kamu tidak melakukan yang baik? Kami sangat sangat bangga padamu, dan seisi dunia boleh tahu itu!

***

Dat Sky wat perfectionistische trekjes heeft, weten we al lang. In deze blog heb ik al meerdere keren voorbeelden beschreven die tot nu toe nog steeds gelden: alles moet netjes terug op zijn plek of zijn oorspronkelijke staat (schoenen in de schoenenkast, kastendeuren gesloten, zeepflessen rechtop en dicht…). Maar het gesprek dat we gisteren hadden zette ons toch aan het denken: is zij eigenlijk niet té perfectionistisch voor haar hele jonge leeftijd?

Ik heb gelezen dat perfectionisme meestal erfelijk is, en dat klopt natuurlijk wel een beetje. Dat ik haar altijd leer om haar speelgoed op te ruimen, om haar bord na het eten naar de keuken te brengen en om netjes met haar spullen om te gaan…hoewel ik het als normaal beschouwd, nu vraag ik me af: is dat misschien een voer voor haar (weliswaar al bestaande) drang naar perfectie?

Sky: “Mama, ik heb vandaag op school verteld dat wij al een kerstboom hebben staan.”
Ik: “O leuk! Wat vindt de juf ervan?”
Sky: “Ja ook leuk, op school is er ook al een kerstboom.”

Toen was zij even stil. En dan wees ze naar onze andere kerstversieringen boven op de bank en bij de TV:
“Maar dat heb ik niet verteld.”
Ik: “O okee. Maar heel leuk dat je over de kerstboom verteld hebt.”

Sky begon te draaien en stond iets te plukken uit de boekenkast, een teken dat zij zich nu onzeker voelt. Ze keek me niet meer aan en praatte mompelend: “Maar ik kan het niet goed… ik heb over die dingen daar niet verteld.”
Ik: “Misschien volgende keer dan? Kun je zeggen dat wij meer kerstversieringen in huis hebben.” (Ik heb met opzet het volle woord gebruikt, omdat ik vermoed dat zij niet goed weet hoe je “die dingen” noemt).

Sky (bleef herhalen en nog meer mompelend in een hoekje): “Ik kan het niet goed… doe niet best… weet niet zo goed…”
Ik probeer mijn best om haar goede kant te noemen, dat zij heel goed kan praten en goed kan vertellen. Dat het knap is om een verhaal tegen de juf te zeggen, enz enz. Maar ergens dacht ik: Jeetje meid…waarom denk je dat je niet goed doet? We zijn hartstikke trots op jou en dat mag de hele wereld best weten!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s