come here mama…I can’t sleep…

Standard

blog2Sekarang Sky selalu menolak untuk tidur siang di rumah. Sudah lama sekali sejak dia untuk terakhir kalinya mau tidur di kamarnya. Tentunya kami sesudahnya masih terus mencoba untuk membawanya pergi tidur setiap siang. Usaha yang makan waktu, tenaga, dan kesabaran luar biasa. Tanpa hasil. Kalau dibawa ke kamar tetap saja dia bakal bermain, bercanda, ngoceh, meloncat-loncat, berputar-putar…pokoknya super aktif tanpa ada tanda-tanda capek atau mengantuk. Sekarang kalau siang dia hanya jatuh tertidur di kereta (stroller)nya atau di mobil. Jadi kami mencoba untuk selalu berjalan-jalan di luar di seputar waktu tidur siangnya, atau kalau pergi naik mobil direncanakan waktunya sehingga dia bisa tidur di mobil. Jadilah siang tadi aku keluar berhujan-hujan untuk membawanya berjalan-jalan. Belum sampai semenit di luar (agak berlebihan tentunya) dia sudah jatuh tertidur. Enak, karena aku jadi bisa cepat kembali ke rumah dan mengerjakan hal-hal lain sementara dia tidur di keretanya di dapur (karena di luar hujan, kalau tidak biasanya aku membiarkannya tidur di halaman belakang, di bawah selimut hangat).

Yang nggak enak adalah bahwa jam tidur siangnya makin lama makin sore. Hari ini baru tertidur menjelang jam 3, dan membangunkannya supaya tidak tidur terlalu lama juga tidak berhasil. Akhirnya dia tidur selama 2 jam! Yang artinya malam ini lebih larut lagi pergi tidur. Tentu saja kami selalu mencoba untuk menjaga ritme tidurnya dengan membawanya naik ke kamar pada jam yang sama, sekitar jam 8. Tapi kami boleh saja mencoba, kalau dia tidak mau tidur ya tetap saja. Akhir-akhir ini malah dia minta ditunggui sampai jatuh tertidur. Menyebalkan sekali, baik kalau kami menungguinya (melelahkan, karena kadang bisa sampai jam 10 malam!), maupun kalau kami tidak mengabulkan permintaannya dan membiarkannya tidur sendiri (karena dia bakal memanggil, menangis, ngamuk…tanpa akhir).

Mungkin ada yang bertanya-tanya: kalau begitu, kenapa tidak membiarkannya bangun saja seharian tanpa tidur siang? Nah, ini juga sudah kami coba. Tapi hasilnya begitu malam menjelang dia bakal rewel dan gampang ngamuk. Kadang bahkan tidak bisa bertahan sampai waktunya makan malam, atau cuma bisa makan sedikit saja. Lalu sudah minta tidur. Lho, enak kan kalau begitu? Tapiii…ada tapinya nih. Cuma sekali kami mengalami bahwa kalau dia minta tidur itu jam 7 sudah betul-betul tidur. Sisanya, betapapun capek dan rewelnya dia, tetap saja baru tertidur sekitar jam 9! Dan besoknya tetap bangun pagi lagi. Dengan begitu dia mengalami lingkaran ‘kurang tidur’ yang tidak bisa kami putuskan. Kecuali kalau dia tetap ‘menyicil’ jam tidurnya dengan tidur siang. Begitulah. Kami berpikir bahwa masa ini benar-benar masa peralihan alias transisi antara tidur siang dan tidak tidur siang. Susah deh jadinya…

Seolah-olah belum cukup susah: sekarang tiap malam dia pasti memanggil-manggil kami. Kadang memang karena dia harus kencing. Tapi lebih seringnya dia cuma mau melihat papa atau mamanya. Bahkan kadang cuma mendengar juga sudah cukup (kalau kami menjawabnya dari kamar kami yang berada di sebelah kamarnya). Kalimat andalannya sekarang: “Mama/papa…kesini dong, tinggal di sini ya?” dan “Aku tidak bisa tidur…”  Nah lho, harus bilang apa coba… Sofa tidur kami (sejenis sofa yang bisa dilipat dan dibuka jadi ranjang) sekarang kami pindah ke kamar Sky. Perjanjiannya adalah kalau Sky setelah jam 6 pagi memanggil, bahwa papa Joop akan pindah tidur ke kamarnya (jadi sebelum jam 6 pagi tidak pindah). Ini untuk memperlama jam tidurnya sedikit, untuk kebaikan kami semua, hehe… Sky sih tidak pernah meninggalkan ranjangnya, untuk pergi ke kamar kami misalnya. Sebetulnya ini oke. Tapi memanggil kami beberapa kali tiap malam itu yang sangat tidak oke. Mengingatkanku akan masa-masa bayinya. Akan masa di mana kami terus-terusan kurang tidur. Dan makin menegaskan kenyataan bahwa Sky kemungkinan besar akan menjadi anak tunggal, hehehe…

***

blog1‘s Middags weigert Sky nu permanent om thuis een dutje te doen. Het is al héél lang geleden dat zij het voor het laatst gedaan heeft. Hebben we nog een tijdje zitten proberen en met veel geduld, tijd en moeite haar elke middag begeleidt om naar bed te gaan. Zonder resultaat. Dan draait, springt, speelt, en kletst ze ook uren in bed of in haar kamer zonder enig teken van slaperigheid of vermoeidheid. ‘s Middags valt ze nu alleen in slaap in haar kinderwagen of in de auto. Dus proberen we rond de middaguur om buiten te lopen of plannen we een uitje met de auto zodat zij in de auto kan slapen. Trotseer ik vandaag de regen om een rondje met haar in de kinderwagen te wandelen. Nog geen minuut buiten gewandeld en viel ze in slaap onder haar regenkap. Wel fijn, want dan kan ik snel terug naar huis om andere dingen te kunnen doen terwijl ze verder sliep in haar wagen, in de keuken (omdat het buiten regende, anders slaapt ze gewoon in de tuin met een deken om).

Minder fijn is dat haar slaaptijd steeds later wordt. Pas tegen 15u viel ze in slaap, en wakker maken lukte niet dus uiteindelijk heeft ze 2 uur geslapen! En dat betekent vanavond weer later naar bed gaan. Natuurlijk hebben we altijd geprobeerd haar ritme te behouden. Maar je kunt wel proberen haar rond 20u naar bed te brengen, maar slapen doet ze niet hoor. De laatste tijd wil ze per se dat wij bij haar blijven totdat ze in slaap valt. Heel vervelend, zowel als wij wél blijven (vermoeiend, want het kan tot 22u duren!) maar ook als wij niet op haar verzoek ingaan en haar gewoon alleen laten slapen (want dan gaat ze roepen, huilen, krijsen…zonder einde).

Je zou je misschien afvragen: waarom laten jullie haar niet gewoon zonder middagdutje dan? Nou, dát hebben we ook al geprobeerd. Aan het begin van de avond wordt ze dan al erg jengelig en huilerig. Soms kan ze het avondeten zelfs niet bereiken of maar een klein beetje. Dan wil ze al naar bed. Het is wel fijn, zou je zeggen. Maarrr…we hebben maar één keer meegemaakt dat ze werkelijk om 19u al in slaap viel. De andere keren, hoe moe en jengelig ze ook was, viel ze toch pas in slaap rond 21u. En de volgende morgen weer vroeg wakker. Zo krijgt ze een cirkel van slaaptekort die wij niet doorbroken krijgen. Tenzij ze wat slaap in de middaguren inhaalt. Daarom dus. Het is, denken we, echt de overgang tussen wel en geen middagdutje. Lastig…

Alsof het nog niet lastig genoeg is: ‘s nachts roept ze ons nu áltijd. Soms moet ze echt plassen. Maar vaak eigenlijk alleen om ons te zien (soms is zelfs “horen” al genoeg, als we haar terug antwoorden vanuit onze slaapkamer). Zegt ze standaard: “Kom eens hier…blijf je hier?” en “Ik kan niet slapen mama…”  Tja, wat zeg je dan… Onze slaapbank staat nu in haar slaapkamer. De afspraak is dan als Sky na 6u ‘s morgens roept, dat papa Joop bij haar in haar kamer gaat slapen. Om de tijd een beetje te rekken, voor het belang van ons allemaal. Sky gaat trouwens nooit haar bed uit, om bijvoorbeeld onze slaapkamer binnen te wandelen. Dat is op zich wel fijn. Maar ‘s nachts een paar keer roepen om ons te zien is echt niet fijn. Het doet me terug herinneren aan haar baby tijd. Aan onze permanente slaapgebrek. En het bevestigt maar weer waarom Sky waarschijnlijk een enig kind zal blijven, haha…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s