coping with grief, embrace life

Standard

blog

Beberapa hari ini aku tidak bersemangat menulis. Cuaca terlalu panas, kami hampir selalu di luar rumah, Sky tidur sekitar jam 9 malam terus (yang mana sejam kemudian aku juga sudah terkapar di ranjang), dan tragedi pesawat MH17 yang ditembak jatuh dengan 298 korban jiwa tak bersalah betul-betul menghantui pikiranku. Beberapa malam aku terbangun di tengah malam, biasanya untuk pergi ke wc, tapi kemudian tidak bisa tidur lagi karena pikiranku tertuju pada orang-orang malang itu. Keluarga, anak-anak, bayi…semuanya tersapu begitu saja, lenyap dari muka bumi. Tanpa bisa membela diri. Sudah berhari-hari aku memutuskan tidak mengikuti berita lagi. Tidak mampu rasanya. Efek samping jadi seorang Ibu nih, sepertinya. Tragedi semacam ini menghantam ekstra keras, lebih terasa secara pribadi. Karena aku jadi mengaitkannya dengan keluarga dan anakku sendiri. Dan ada juga yang membuat peristiwa kali ini terasa lebih dekat: pesawat yang sama pernah aku pakai juga untuk terbang pulang ke tanah kelahiranku Indonesia. Dan bisa juga suatu saat aku pakai lagi kalau kami mau menuju ke belahan dunia sana lagi…

Hari Rabu 23 Juli adalah hari Berkabung Nasional. Jam 4 sore, kami (aku dan Sky) berdiri diam selama 1 menit, atau beberapa menit, untuk mengenang korban tragedi MH17. Berdiri di tengah-tengah area “kermis” (funfair/pasar malam) terbesar di Eropa yang kebetulan sedang diadakan di kota kami Tilburg. Kermis-nya tentunya juga dihentikan sebentar. Semuanya berhenti saat itu. Kecuali beberapa orang yang mungkin tidak tahu pasti apa yang sedang terjadi. Aku mencoba menerangkan pada Sky kenapa kami harus diam sejenak. Tampaknya dia tidak terlalu mengerti, tapi toh dia dengan sopan duduk diam beberapa menit. Dan setelah menit-menit itu berlalu… pelan-pelan orang-orang mulai bergerak lagi. Kasir atraksi-atraksi mulai dibuka lagi. Lampu-lampu dinyalakan dan musik dibunyikan. Alat musik orgel jalanan mulai menyanyikan lagu-lagu riang. Anak-anak berlari ke komidi putar, berebutan ingin duduk di angsa yang paling besar. Es krim dan popcorn berjatuhan di tanah, gulali merah muda lengket di pipi. Dunia di sekitarku menjelma kembali menjadi surga besar penuh warna dan suara untuk pencari sensasi dan keberuntungan. Sky meminta dengan manis apakah boleh bermain memancing bebek, seperti kermis sebelumnya. Okelah, kan tujuannya untuk bersenang-senang dan dapat pengalaman. 8 bebek plastik berhasil dipancingnya, dengan sedikit bantuan dari mama. Saat dia boleh memilih hadiah, katanya tegas: “Mobil kuning!” Senang sekali dia, memeluk erat-erat truk besar kuningnya. Senang juga mama, melihatnya senang begitu. Tapi dia tetap tidak mau duduk di komidi putar (/carousel). “Untuk nanti kalau aku sudah lebih besar”, katanya. Juga tidak mau mencoba duduk di salah satu kudanya waktu komidi putarnya masih diam (pagi-pagi sempat kesana, waktu belum buka). Ah, cuma melihat saja juga senang kok ya. Dan itulah tepatnya yang harus lebih sering kita coba: melakukan hal-hal yang menyenangkan. Menikmati hidup hari ini juga, sambil mencoba menyingkirkan awan hitam yang bergelantung di kepala, memberi tempat untuk pikiran yang positif. Dicoba deh, yuk! (menyemangati diri sendiri, hehe…)

***

De afgelopen dagen had ik geen puf om te schrijven. Het was warm, we waren constant buiten, Sky slaapt altijd rond 21u (waarna ik een uur daarna ook kapot in bed lig), en de tragedie van het neergeschoten vliegtuig MH17 met 298 onschuldige mensen aan boord blijft mij in gedachten steeds bij. Avonden werd ik midden in de nacht wakker, meestal om naar de wc te gaan, maar daarna kon ik de slaap niet meer vatten omdat ik steeds aan die mensen dacht. Al die gezinnen…kinderen…baby’s…zomaar van de aarde weggeveegd. Zonder schijn van kans. Al dagen besloot ik om het nieuws niet meer te volgen. Omdat ik het niet meer aan kan. Een bijeffect van moeder worden, vermoed ik. Dat zulke tragedies je dan extra hard raken, extra persoonlijk. Omdat je dan naar je eigen gezin en kind relateert. En in dit geval ook iets dichterbij: hetzelfde vliegtuig heb ik ook gebruikt om naar mijn geboorteland Indonesië terug te vliegen. En kan ik ook zomaar weer gebruiken als we weer eens naartoe willen…

Woensdag 23 juli, de nationale rouwdag. Om 16u stonden we, Sky en ik, 1 minuut (of een paar minuten) stil, te midden van de grootste kermis in Europa, in Tilburg onze stad. De kermis stond uiteraard ook stil. Bijna alles stond toen stil. Op een paar mensen na, die misschien geen benul hebben van wat er precies gebeurt. Ik heb Sky geprobeerd uit te leggen waarom we even stil moesten staan. Ze begreep het niet helemaal volgens mij, maar zat toch netjes stil. En na die paar minuten… langzaam begonnen mensen weer te bewegen. De kassa’s werden weer geopend. Lichtjes werden weer aangedaan en muziek aangezwengeld. De draaiorgel draaide weer vrolijke deuntjes. Kinderen renden naar de zweefmolen, iedereen wilde in de grote zwaan zitten. Ijsjes en popcorns vielen op de grond, suikerspinnen kleefden op de wangen. De wereld om me heen werd er weer een grote kleurrijke en lawaaierige paradijs voor spannings- en gelukszoekers. Sky vroeg (netjes!) of ze de eendjes mocht vissen, net als de vorige keer. Nou ja, vooruit dan. Het gaat om de ervaring en de plezier. 8 plastic eendjes heeft ze gevist met een beetje mijn hulp, en daarna mocht ze een cadeau uitkiezen. “Een gele auto!”, zei ze resoluut. Een grote gele vrachtwagen wordt het. Blij was ze, de vrachtwagen stevig in haar armen omklemmend. Blij was ik, om haar zo blij te zien. Ze hoefde trouwens niet in de draaimolen te zitten. Vond ze toch nog iets voor “straks als ik groot ben”. Ook niet even proberen op het paard te zitten toen de draaimolen ‘s morgens vroeg nog stil stond. Alleen kijken is ook leuk. En dat moeten we proberen vaker te doen: leuke dingen doen. In het nu leven en de donkere wolk in je hoofd proberen opzij te zetten, plaats maken voor positiviteit. Proberen! Doen! *praat tegen mezelf…*

blog9

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s