Daily Archives: 21/05/2014

sleeping angel (not!)

Standard

 

blog1

Note: This post is written in 3 parts; in Indonesian, English and Dutch. Please scroll down to read.

Indonesian:

Selalu iri deh, setiap mendengar cerita dari orang tua lain tentang “malaikat tidur (sleeping angel)” mereka. Malaikat yang terbangun dari tidurnya dengan senyum lebar, yang kalau malam tidur 12 jam penuh ditambah beberapa jam di siang hari…tentang betapa menyenangkannya kebersamaan sebelum tidur, tentang ciuman selamat tidur yang manis, dan bahwa malaikat itu dalam hitungan detik saja sudah akan tertidur lelap dan bermimpi indah…

Sky, seperti yang sudah sering aku tulis di blog ini, mempunyai semacam aura yang menyatakan bahwa dia adalah “musuh tidur”, sejak dari bayi memang begitu. Kadang ada masa-masa yang lebih mudah, kadang memang kami temui dia tersenyum saat bangun tidur. Tapi semuanya itu bisa dihitung dengan jari tangan. Mungkin berlebihan sih, tapi rasanya memang begitu, bahwa masa-masa mudah itu jarang sekali terjadi.

Sekarang sudah berminggu-minggu, kalau tidak berbulan-bulan (sampai lupa hitungannya) bahwa dia sangat susah lagi dibawa tidur. Semua ritual sebelum tidur masih tetap sama, tapi semuanya sekarang berlangsung jauh lebih lama. Tentu saja kami tahu dia mencoba mengulur-ulur waktu, tapi kami juga mencoba sebisa kami untuk menjaga supaya waktunya tidak terlalu banyak diulur. Jam 7 malam mulai dengan ritual, dan seringnya baru selesai jam setengah 9!!! Dia bakal memanggil-manggil terus, dan menangis-nangis…dan kami bakal naik turun ke kamarnya…menggunakan cara halus, cara yang agak keras, cara keras…tidak ada hasilnya. Kalau malam/subuh juga sering terbangun beberapa kali, memanggil-manggil lagi, menangis-nangis lagi. Kalau pagi selalu terbangun jam 6, yang mana kami selalu mencoba sebisanya untuk membiarkannya tetap berbaring sampai jam 7 (bukan cuma buat kami, tapi juga buat dia, supaya tidurnya tidak terlalu sedikit).

Ada dua benda yang saat ini menjadi angan-angan kami: penyumbat telinga yang bagus (tapi susahnya, kalau Sky memanggil-manggil di malam hari itu, di setengah kasusnya kami memang harus menengoknya. Di setengah yang lain sebetulnya nggak ada apa-apa, seperti ngelindur saja, dia langsung tertidur sendiri lagi. Tapi kalau sudah sampai menangis, nggak enak juga membiarkannya begitu, juga untuk tetangga). Selain itu kami ingin membeli sebuah jam weker yang ada bonekanya, yang bisa disetel kalau jam 7 pagi baru mata bonekanya terbuka. Katanya ini membantu sekali buat anak-anak seperti Sky yang selalu bangun kepagian, untuk membuat mereka tidur atau berbaring sebentar lagi.

Memang katanya anak berusia 2 tahun kebanyakan mengalami kesulitan tidur, yang bentuknya bisa bermacam-macam. Karena mereka sedang sibuk-sibuknya, dengan sekolah baru, fase baru (lepas popok), ranjang baru (makanya kami masih menunda yang ini, padahal ranjang besar Sky sudah berbulan-bulan nongkrong di samping ranjang bayinya yang masih dipakai sampai sekarang), masa mulai bermimpi (termasuk mimpi buruk), mulai sadar bahwa mereka punya keinginan sendiri, selalu mau ikut-ikutan, dll dll… Mungkin yang kami alami ini memang normal, tapi kami kok sudah lumayan putus asa ya. Kecapekan, jadi tidak percaya diri (apa betul ini normal ya?!), situasi ini jadi membayang-bayangi hari-hari yang kami bayangkan bisa lebih menyenangkan, kalau saja tidurnya bisa lebih bagus sedikit…

Sky sebetulnya mulai tertarik dengan ranjang besar. Atau tepatnya: ranjang kami. Sekarang seringnya, sebelum berhasil kami giring ke kamarnya sendiri, dia bakal meloncat ke ranjang papa dan mama dulu, lalu bilang: “Aku tidur di sini!”. Lalu melepas kacamatanya, berbaring di bantal, menarik selimut, dan pura-pura tidur. Oya, dan juga mengambil dan memeluk guling mama, hehe… Sebetulnya lucu banget, tapi kami tidak bisa benar-benar menikmatinya, karena ya itu, pikiran dan konsentrasi kami tertuju semata-mata pada membawanya tidur…

Kami masih punya satu teori terakhir, yang mungkin sebentar lagi bakal kami uji cobakan. Yaitu bahwa, alasan Sky selalu memanggil-manggil kami, juga di malam hari, adalah bahwa dia tidak nyaman kencing di popoknya. Sebelum tidur pastinya kami selalu membawanya ke wc dulu. Tapi sesudahnya dia masih kami pakaikan popok. Tentunya berbeda rasanya dari di siang hari, yang mana dia selalu kencing di pispot atau wc, tapi kalau malam toh harus kencing di popok. Jadi mungkin kami harus mencoba dalam waktu dekat untuk melatihnya bebas popok saat tidur malam. Mungkin bakal berarti membangunkannya beberapa kali, tapi kalau ini memang suatu hari nanti harus terjadi, yah, kenapa tidak mencoba sekarang saja? Iya kan?

Apa pengalaman kalian dalam hal ini? Tentang sering terbangun di malam hari, tentang susah tidur, tentang terus-terusan memanggil-manggil ‘papa’ atau ‘mama’, terlepas dari apapun yang kami katakan atau lakukan?

blog3

***

English:

Decided to also write this post in English. Hoping for some input, tips, advices or simply to hear some experiences from other parents!

I’ve always been jealous to other parents’ stories about their sleeping angel. An angel who gives her best smile when awake, who sleeps through the night plus a few hours in the afternoon…about how cozy the bedtime always is, about the sweet night kisses and how the angel falls asleep within ten seconds…

Sky has always had, her little life long, a kind of “sleep hater” aura. I have blogged about this quite many times. Sometimes we have an easier periods in-between, and sometimes we will indeed find her smiling in bed. But all those moments we can count with one hand. Okay, maybe I exaggerate now a bit, but that’s how that actually feels like!

And now it has been weeks again, or maybe months (I lost my count) that she shows her ‘talent’ to be very difficult with sleeping again. All sleeping rituals remain the same, but they extend now over a much longer period of time. We know she could probably try to stretch her bedtime, so we have done all we could to maintain it within a reasonable amount of time. We will start the rituals at around 7 p.m, and often we’re not finished until one and a half hour later! She will keep calling and calling, crying and crying…and we will walk up and down to her room…with soft approach, a bit stricter approach, a strict approach…we have tried everything, without any results. She also would awake a few times at night, calling again, and crying again. The next morning is always 6 a.m. when she starts calling again, and we would try our best to keep her in bed until 7 a.m (for our sake, and her own sake!).

There are two things we would love to have at the moment: good earplugs for the night (but…in half of the case we need to visit her when she calls us at night. A crying baby is never good for your nerve, neither for the neighbours. In the other half it’s usually a fake alarm, she will fall asleep by her own very quickly). Our other wish is to have an alarm clock with a doll on it, who will open its eyes at a set time. We heard this is very helpful for children like Sky, who always wakes up too early, to keep them, hopefully, a bit longer in bed.

It appears that many two years old have some kind of problems with sleeping, in various forms. Because of their busy days, sometimes new school, new phase (being potty-trained), new bed (that’s why we’re still postponing this one, while her real bed has now been standing next to her current crib for months), the (scary) dreams, the awareness of their own will and personality, etc etc… Maybe this is normal afterall, but honestly speaking, we are quite desperate with the whole (sleeping) situation. Exhausted, feeling insecure (is this really normaal?!), this issue has formed a shadow in days which we actually would love to feel happier.

She does show interest in sleeping on a big bed though. To be precise: on our bed. Right now she will first jump on our bed before we manage to get her in her own room. She will put her glasses off, lay on the pillow, pull the blanket, say “I will sleep here!” and pretend sleeping. Oh and she will cuddle mama’s “guling” (bolster) too. Funny and amusing, but we can’t enjoy it fully, simply because the tension around her sleeping situation keeps haunting our mind…

We still have one last theory which we probably will give a try. That is, that Sky keeps on calling us, also at night, because she doesn’t feel comfortable to pee in her diaper. We always have toilet time before bed, but after that we will put her diaper on. And it’s maybe a very strange feeling to have to pee on the diaper again after the whole day running free of it. So we might need to try to let her sleep without diapers. Which means we will have to wake her up a few times at night. But it has to happen someday right, so we can try it now as well.

What are your experiences? About sleep difficulties, about being awake a few times at night, keep calling ‘papa’ or ‘mama’ the whole time, whatever we say or do?

blog4

***

Nederlands:

Jaloers ben ik altijd al, bij elk verhaal van andere ouders over hun slapende engeltjes. Een engeltje dat altijd met een lach wakker wordt, dat ‘s nachts de klok rond slaapt plus nog een paar uurtjes in de middag…over hoe gezellig en leuk de bedtijd is, over de zoete nachtkus en dat dat engeltje binnen tien tellen in slaap valt…

Sky heeft, haar hele leven lang al, een soort aura van een “slaap-vijand”. Dat heb ik al meerdere keren in deze blog beschreven. Af en toe kwamen er een iets makkelijkere periodes tussen en af en toe troffen we haar inderdaad met een lach in bed bij het wakker worden. Maar het is allemaal met een hand te tellen, of misschien overdrijf ik nu een beetje, maar zo voelt het wel tenminste.

Het is nu alweer weken, zo niet maanden (ik ben de tel kwijt) dat zij weer erg moeilijk doet met slapen. Alle slaaprituelen blijven dezelfde, maar het duurt nu allemaal veel langer. Natuurlijk probeert ze de tijd te rekken, maar we hebben ook alles gedaan om de tijd binnen de perken te houden. Om 19u naar bed (of beginnen met de rituelen) en vaak pas rond half negen (!!!) klaar. Ze blijft roepen en roepen, huilen en huilen…gaan we naar boven en naar beneden…met zachte aanpak, iets hardere aanpak, harde aanpak, alles hebben we geprobeerd, zonder resultaat. ‘s Nachts wordt ze altijd nog een paar keer wakker, dan weer roepen, en weer huilen. De volgende ochtend is zij standaard om 6u wakker, waarbij wij wéér van alles hebben gedaan om haar tot 7u in bed te houden. Twee dingen zitten nu hoog in ons verlanglijstje: goede oordopjes voor ‘s nachts (maar ja, bij de helft van de gevallen moet een van ons toch even naar haar toe, want zo’n huilend kind is natuurlijk niet prettig. Niet voor ons en ook niet voor de buren. Bij de andere helft ging het trouwens om loos alarm en slaapt ze zelf verder). Daarnaast willen we graag een klok/wekker kopen waarbij je kunt instellen dat de ogen van een dier pas om 7u open zijn. Dit schijnt een goede hulp te zijn voor kinderen zoals Sky, die altijd te vroeg wakker is, om ze, hopelijk, iets langer in bed te laten liggen.

Het schijnt dat veel tweejarigen inderdaad moeite hebben met slapen, in allerlei vormen. Door hun drukke schema’s, nieuwe school, nieuwe fase (zindelijk zijn), nieuw bed (vandaar dat we dit maar nog even uitstellen voor Sky, terwijl haar grote bed nu al maanden naast haar huidige babybedje staat), de (enge) dromen, het besef dat zij eigen wil kunnen hebben, het altijd maar mee willen doen, enz enz… Misschien is dit dus wel normaal, maar we zijn redelijk wanhopig met het hele toestand. Vermoeid, onzeker (is dit écht normaal?!), overschaduwt dit toestand de leukere dagen die wij eigenlijk graag willen hebben.

Interesse in het grote bed heeft Sky wel degelijk. Of om precies te zijn: in ons bed. Ze springt nu vaak, vóór we haar in haar eigen kamertje kunnen krijgen, eerst in het bed van papa en mama, en zegt dan: “Ik slaap hier!”. Doet haar bril af, ligt op de kussen, trekt de deken en doet alsof ze slaapt. Oh en ook de “guling” van mama knuffelen. Wel grappig allemaal, maar erg genieten kunnen we niet, omdat we steeds in de spanning rondom haar bedtijd zitten…

We hebben nog één laatste theorie die wij binnenkort waarschijnlijk gaan uitproberen. Dat is, dat Sky ons steeds roept, en ‘s nachts ook, omdat zij niet prettig vindt om in haar luier te plassen. Vóór het slapen gaan moet ze uiteraard eerst haar blaas leegmaken. Maar ‘s avonds doen we haar nog de luier aan. Toch heel anders dan overdag, als je gewend bent om aan te geven wanneer je gaat plassen maar ‘s avonds in je luier moet doen… Dus binnenkort maar proberen om ‘s avonds ook zonder luier te laten slapen. Het zal wel betekenen dat we haar een paar keer wakker moeten maken, maar het moet toch een keertje gebeuren dus waarom nu niet proberen.

Wat zijn jullie ervaringen hiermee? Over het ‘s nachts een paar keer wakker, over het moeilijk slapen, over het ‘papa’ of ‘mama’ de hele tijd blijven roepen, wat we ook zeggen of doen…?

blog2

Advertisements