bye bye Mr.Frits!

Standard

blog1Salah satu cara untuk cepat merasa kerasan di tempat tinggal baru adalah dengan mengenal orang. Sekarang kami sudah tinggal sekitar 7, hampir 8 bulan, di kota baru kami Tilburg. Hampir setiap hari kami belanja di supermarket terdekat, yang kebetulan juga yang terbesar di Tilburg. Logis bahwa akhirnya kami mengenal wajah-wajah pegawai yang bekerja di supermarket. Kebalikannya juga begitu. Kami jadi sering disapa, dan kadang Sky mendapat sebuah pisang dari Bapak yang mengurus bagian sayur atau sepotong roti kismis dari Ibu di bagian roti. Tapi ada satu orang yang menonjol di antara semua pegawai toko. Bapak Frits. Seorang Bapak setengah baya, memakai kacamata, orangnya tenang dan selalu tersenyum di belakang kasir nomer 4 atau 5. Setiap kali dia ada maka kami akan khusus memilih kasirnya untuk membayar. Sky tahu persis yang mana Bapak Frits, dan akan langsung berlari ke kasirnya tanpa harus aku suruh. Si Bapak selalu menanyakan kabar kami dengan ramah dan penuh perhatian, tahu persis nama Sky dan tahu juga bahwa dia baru saja pergi ke sekolah. Selalu menyalami atau melambai ramah kepada Sky, kadang memberi benda-benda kecil (sticker, tali sepatu, kartu). Di rumah, sejak Sky mengenal Bapak Frits, dia jadi senang bermain belanja-belanjaan dan pura-pura membayar di kasir. Akan diambilnya roti dari lemari dapur, buah kiwi atau apel dari keranjang buah, kotak minuman jus jeruk (yang sudah kosong) dan dibawanya ke kursi yang pura-puranya adalah kasir. Salah satu bonekanya bakal jadi penjaga kasirnya. Nah, coba tebak siapa nama si kasir? Yaaa….tentunya Bapak Frits!!! 😀

Tapi, apa yang tadi kami lihat waktu kami mau membayar di kasir nomer 5? Pemandangannya ceria sekali dengan bendera-bendera, balon-balon dan poster warna-warni…tapi…tertulis bahwa Bapak Frits akan pensiun! Hari ini hari kerja terakhirnya! Oh tidakkk…kasir favorit kami yang sangat ramah, akan pergi! Untung aku boleh membuat foto sebagai kenang-kenangan terakhir, dan dari percakapan yang setelahnya terjadi dia bilang bahwa dia tidak betul-betul akan pensiun. Tapi sedikit beralih profesi. Beberapa hari seminggu dia akan menjadi supir untuk orang-orang sakit dan cacat (semacam bis kecil khusus). Duh, jadi terharu, memang sepertinya cocok sekali dengan kepribadiannya. Orang-orang yang berhati baik memang membuat dunia terasa lebih indah, dan tentunya yang aku maksudkan indah dari dalam, bukan cuma dari luar. Terima kasih Bapak Frits, bahwa kami boleh mengenal Anda, sehingga kami bisa cepat merasa kerasan tinggal di kota baru ini. Semoga sukses di jalan selanjutnya, dan siapa tahu kita bakal bertemu lagi. Toh kota Tilburg nggak besar-besar amat juga, hehehe…. 😉

***

blog2Een manier om je snel in een nieuwe plek thuis te voelen is om mensen te leren kennen. We wonen nu al zo’n 7, bijna 8 maanden in onze nieuwe stad Tilburg. Bijna elke dag doen we boodschappen bij de dichtstbijzijnde supermarkt (die toevallig ook de grootste van Tilburg is). Logisch dat we op een gegeven moment de gezichten van het winkelpersoneel kennen. En andersom ook. We worden vaak begroet, en Sky krijgt af en toe een banaantje van de groente-man of een krentenbolletje van de bakker-vrouw. Maar één persoon springt er toch uit. Meneer Frits. Een man van middelbare leeftijd, bril op, rustig en altijd een glimlach achter kassa nummer 4 of 5. Elke keer als hij er is gaan we speciaal bij hem afrekenen. Sky weet precies wie meneer Frits is, en rent ook altijd naar zijn kassa toe zonder dat ik haar hoef te sturen. Hij informeert altijd belangstellend hoe het met ons gaat, weet ook precies hoe Sky heet en dat zij recentelijk naar school gaat. Altijd een handje en een lange, vriendelijke zwaai voor Sky, soms zelfs iets extra’s (een sticker, een schoenveter, een kaart). Thuis speelt Sky, nadat zij Meneer Frits kent, het hele boodschappen doen-en-betalen graag na. Dan pakt ze brood uit de keukenkast, wat kiwi’s en appels van de fruitmand, een (leeg) pak sinaasappelsap en doet alsof zij de spulletjes gaat afrekenen. Met echte portemonnee en een (nep) pasje. Een knuffel wordt dan de caissière. Drie maal raden hoe de caissière heet? Juist, Meneer Frits natuurlijk!!! 😀

Maar wat zagen we vandaag toen wij bij kassa 5 aankwamen? Het was een vrolijke boel met slingers, ballonnen en gekleurde posters…maar…Meneer Frits gaat met pensioen! Vandaag is zijn laatste werkdag! O neeeee…..onze favoriete, super vriendelijke caissière gaat weg! Ik mocht gelukkig nog een laatste foto maken en in het gebabbel dat daarna gebeurde vertelde hij dat hij niet echt op pensioen gaat. Wel iets anders gaat doen. Een paar dagen per week zal hij als chauffeur rondrijden voor zieke en gehandicapte klanten. Nou, als dat geen prachtige afsluiting is van een bijzondere ontmoeting! Mooie mensen maken de wereld een stukje mooier, en dan bedoel ik natuurlijk niet van buiten, maar van binnen. Bedankt Meneer Frits, dat wij u mogen leren kennen en daardoor een stukje thuis-gevoel gekregen in deze nieuwe stad. Het gaat u goed, en wie weet komen we elkaar ooit nog tegen. Zo groot is Tilburg nou ook weer niet, haha…. 😉

Advertisements

2 responses »

  1. Beste Little van Tuil,
    wat ontzettend leuk om zo’n reactie te krijgen op mijn vertrek bij Albert Heijn, je was inderdaad een van mijn vaste klanten (en een heel leuke, samen met Sky)
    Met vriendelijke groet, Frits

    • Beste Frits,
      Wij (Sky en ik) vinden het altijd erg leuk bij uw kassa! We wensen u nogmaals heel veel succes en plezier met al uw plannen en werkzaamheden.
      Groetjes, Stella en Sky.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s