birthday lunch at a child-friendly restaurant

Standard

blog1

Horeeee buat papa yang berulang tahun!!! πŸ™‚

Kemarin lusa kami pergi merayakan dengan makan siang di restoran t’Klauterwoud, persis waktu mama ultah 4 bulan yang lalu. Namanya makan siang tapi perginya pagi-pagi, jam setengah 11, hehe… Pilihan untuk pergi ke restoran ini lagi karena pengalaman sebelumnya menyenangkan sekali. Sekarang juga kami masih berpikir-pikir, sebetulnya bisa lebih sering lagi ke sana, bukan cuma kalau ada yang ulang tahun. Nah, iklan khusus buat restoran yang sangat sangat ramah anak nih, hehe… Bukannya kami tidak kreatif ya. Pembaca yang mengenal kami dengan baik tentunya tahu bahwa kami sebetulnya hobby mengunjungi dan mencoba-coba tempat-tempat baru. Tapi dengan adanya Sky, mencobanya jadi beralih ke tempat-tempat yang ada fasilitas untuk anak kecilnya, yang tercantum sebagai “kidsproof” di website tentang ‘bepergian dengan anak-anak’. Restoran ini adalah kombinasi yang tepat antara makan enak dan terjangkau, dan tempat di mana semua anak bisa bermain sampai puas. Di restoran biasa Sky bakal cepat bosan (dan kami yang tentunya jadi repot…). Bukan berarti di restoran ini kami bisa makan tenang juga lho, salah satu dari kami tetap harus mengawasi Sky. Tapi tetap saja lebih tenang kalau dibandingkan kami yang harus “menghibur”nya.

Di halaman belakang restoran ada tempat bermain yang cukup besar, lengkap dengan trampolin dan macam-macam alat bermain. Tapi waktu kami tiba di sana cuacanya kurang bagus untuk duduk dan makan di luar. Di dalam restoran ada semacam kandang besar (jadi aman) yang penuh dengan macam-macam rintangan, panjatan, kolam bola dll. Semuanya aman dilapisi busa empuk. Sayangnya ada dua buah rintangan yang terlalu tinggi buat Sky untuk diloncati. Yang pertama masih lumayan bisa dia panjati (kalau posisinya benar, hehe), tapi yang kedua, sekaligus rintangan terakhir sebelum sampai ke perosotan, betul-betul ketinggian buatnya. Awalnya beberapa kali aku ikut masuk ke ‘kandang’ menemaninya. Rasanya badan seperti ditekuk-tekuk dan dilipat-lipat, haha…serasa jadi manusia ular di sirkus…sebetulnya cuma untuk mendorongnya naik ke rintangan yang terakhir itu. Papa Joop juga dapat giliran, harus ikut masuk juga beberapa kali (jangan tanya bagaimana dia dengan badannya yang tinggi besar begitu bisa “selamat” keluar lagi, hehehe). Sampai akhirnya kami memutuskan untuk membiarkan Sky masuk sendirian ke kandang main itu. Kami memberitahunya supaya minta tolong pada anak-anak yang lebih besar di rintangan terakhir yang tinggi itu, bilang begini: “Apa kamu bisa tolong saya?” Setelahnya kami menunggu di sisi luar kandang, tegang juga rasanya menanti apa yang akan terjadi.

Tuh, dia sudah sampai di rintangan terakhir. Loncat…loncat…betul-betul tidak bisa, memang terlalu tinggi. Yang terjadi berikutnya adalah hal yang paling indah yang terjadi hari itu. Sky mencoba meminta tolong pada anak-anak yang lebih besar. Dengan cara yang, menurut kami, sudah “tepat”. Tidak kasar, tapi juga tidak terlalu malu-malu (awalnya memang begitu, tapi sesudahnya tidak lagi). Dia mencoba menggamit atau mencolek lengan anak yang lebih tua, bicara sedikit (kami tentunya tidak bisa mendengar percakapan di dalam), menunjuk-nunjuk rintangan, bicara lagi, sambil terus menunjuk-nunjuk. Usaha pertamanya gagal. Anak perempuan yang dia ajak bicara meloncati rintangannya sendiri, meninggalkan Sky sendirian. Sedih rasanya melihatnya begitu, sudah bersusah payah mencoba tapi tidak membuahkan hasil. Tapi hal-hal seperti itu adalah pelajaran yang berharga. Sky harus mencobanya lagi sendiri. Dan yaaaa….usaha keduanya sukses! Ada anak laki-laki yang tidak hanya mendorongnya meloncati rintangan, tapi juga memangkunya waktu sesudahnya meluncur turun bersama lewat perosotan (yang memang besar dan agak menyeramkan, menurutku, hehe). Oh senangnya!! Tentu aku sudah menunggu di bawah perosotan, memuji Sky dan berterima kasih pada anak laki-laki itu. Sky juga kesenangan. Langsung mau masuk lagi dan sesudahnya mengulang aksi minta tolongnya beberapa kali. Tidak semua anak mengerti permintaannya (atau mungkin juga memang tidak mau membantu), tapi toh dia akhirnya berhasil dibantu beberapa kali oleh anak-anak yang baik, sehingga bisa menjelajahi seluruh kandang bermain tanpa harus kami temani. Sungguh-sungguh pelajaran yang bagus dan berharga untuk kemandirian dan kehidupan sosial dengan sesama! πŸ™‚

***

Hip hip hoeraaaa voor de jarige papa!!! πŸ™‚

We gingen in de middag (eergisteren), eigenlijk net als toen mama 4 maanden geleden jarig was, bij het restaurant t’Klauterwoud lunchen (nou ja, een vroege lunch dan, om half 11, haha). De keuze is eigenlijk snel gemaakt omdat de vorige ervaring zΓ³ goed was. En nu we alweer geweest zijn nemen we ons ook voor om snel weer terug te gaan. Een mooiere reclame kun je voor een ΓΌber-kindvriendelijk restaurant niet maken natuurlijk, haha! Niet dat wij niet creatief zijn. De trouwe lezers zullen wel weten dat wij nieuwe plekken graag bezoeken en uitproberen. Maar met Sky betekent het toch vooral veel speelplekken, -tuinen, -parken, -paradijs en andere plaatsen die vermeld zijn op de “uitgaan met je kids” pagina te bezoeken. Dit restaurant is een mooie combinatie tussen lekker en betaalbaar eten, en een plek waar alle kinderen zich fijn kunnen vermaken. In een normaal restaurant zal Sky snel gaan vervelen (en zijn we dus uiteindelijk de dupe van…). Rustig eten zit er nog steeds niet in, een van ons moet toch af en toe gaat kijken wat Sky aan het doen is. Maar wel rustiger dan wanneer wij Sky zelf moeten gaan vermaken.

Bij de achtertuin van het restaurant hebben ze een grote speeltuin, compleet met mega springkussen en allerlei speeltoestellen. Maar toen we daar aankwamen was het weer niet goed genoeg om buiten te gaan zitten eten. Binnen hebben ze een grote kooi met allerlei hindernissen, klimkussens, ballenbak, enz. Alles veilig met schuim bedekt, helaas zaten er twee drempels bij die nΓ©t te hoog waren voor Sky om eroverheen te klimmen. Bij de eerste lukte het haar nog (met een goed aanloopje) om er op te klimmen, maar de tweede, tevens de laatste voordat ze bij de glijbaan kon, is zonder twijfel te hoog. De eerste paar keer heb ik toch maar samen met haar de kooi binnen gelopen. Nou ja lopen…het voelde alsof ik ineens als een slangenmens uit de circus moest gaan manoeuvreren…eigenlijk om haar alleen door die laatste hindernis te duwen. Papa Joop kwam er ook niet onderuit, moest toch ook een paar keer mee naar binnen (vraag me niet hoe hij het zonder schade heeft doorgebracht, haha). Maar op een gegeven moment hebben we Sky zelf naar binnen laten lopen. We vertelden haar om bij de laatste hindernis hulp te vragen van andere grote kinderen, zo van: “Kun je me helpen?” Daarna keken we vol spanning van de zijlijn, in afwachting van wat er zou gaan gebeuren.

En daar kwam ze aan bij die hoge berg. Spring…spring…nee, het lukte echt niet om eroverheen te springen. Wat er daarna gebeurde was voor ons echt het mooiste moment van de dag. Sky probeerde contact te zoeken met de grotere kinderen. Niet brutaal, niet echt verlegen (aan het begin een beetje), maar gewoon “correct”. Ze raakte de kinderen bij hun armen, zei iets (we konden van ver niet horen wat er allemaal gesproken werd), wees naar de hindernis, zei weer iets, en bleef aanwijzen. De eerste poging was mislukt. Het meisje bij wie Sky hulp had gevraagd ging zelf over de drempel springen, Sky achterlatend. Het breekt toch je hart om je kindje zo weer alleen te zien na een mislukte poging. Maar het was een heel goed leermoment. Sky moest het zelf proberen. En ja hoor…bij de tweede vond ze een lieve jongen die haar niet alleen omhoog geduwd heeft, maar daarna bij de glijbaan (het was best een grote, enge glijbaan, vond ik zelf) haar ook op schoot had genomen om zo samen naar beneden te glijden!!! Wat was het mΓ³Γ³i om te zien! Ik heb natuurlijk onder de glijbaan staan wachten, Sky compliment gegeven en de jongen ook bedankt. En Sky had de smaak te pakken. Ze herhaalde haar actie nog een paar keer. En hoewel niet alle grote kinderen haar verzoek hebben begrepen (of bereid waren om haar te helpen), had ze toch een paar keer hulp gekregen om zodoende de hele kooi door te kunnen lopen. Wat een mooie les in het maken van sociale contact en zelfstandigheid! πŸ™‚

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s