commands and counting

Standard

blog1

Papa pulang, dan Sky langsung berlari ke meja makan, mengambil sebuah kartu nama yang terletak di atasnya dan memberikannya pada papa. Pagi tadi dia memang bermain-main dengan kartu itu, dan waktu itu mama bilang bahwa itu kartu punya papa dan nanti kalau papa pulang harus dikembalikan. Setelahnya tidak disentuh lagi dan mama juga sudah lupa sama sekali…tapi ternyata tetap nyantol di kepala kecilnya, hehe… Setelahnya dia menunjuk sepatu papa dan bilang (semuanya dalam bahasa Belanda ya): “dilepas!”. Lalu papa baru saja duduk di ruang keluarga dan Sky menunjuk ke dapur dan bilang pada papa: “buat makan, di sana!”. Dan baru saja selesai makan, sendok kosong terakhir ditaruh di piring dan Sky langsung bilang: “dikembalikan (ke dapur)!”. Haduhhh….lucu sih, tapi begini ternyata rasanya hidup diperintah-perintah, hehehe…

Ada saja keinginannya, makin keras saja kalau ada maunya. Dan marah-marah kalau tidak dituruti. Akhir-akhir ini makin sering saja ngamuk, bahkan juga saat makan, padahal momen favoritnya tuh, hehe…dan makin susah saja mengalihkan perhatiannya atau mengulur kesabaran kalau dia sudah kumat begitu. Untungnya dia sudah lumayan pintar ngomong, jadi kami sering bisa mengerti apa yang dia mau (dan tetap konsekuen bilang ‘tidak’ kalau memang betul-betul tidak boleh).

Sekarang juga kami standar harus selalu “meninggalkannya” dan bilang “dahhh Sky, mama pulang dulu!” kalau kami mau pulang ke rumah, misalnya dari supermarket atau dari tempat bermain. Karena jawabannya selalu ‘tidak, tidak!’ kalau diajak pulang (baru mau beranjak kalau sudah merasa ditinggal). Jarak 300 meter dari supermarket ke rumah, kalau dia sudah memutuskan untuk berjalan kaki sendiri, bisa makan waktu tiga perempat jam. Setiap ada dudukan atau pot bunga harus diduduki sebentar, setiap batu dan daun harus dikagumi, setiap anjing yang lewat harus dielus, dan kalau ada oma atau opa yang memberinya kedipan mata atau berbicara dengannya…wah duduknya jadi makin lama saja. Yah…padahal mama yang menungguinya sudah gemetaran karena dingin, hehe…

Tapi gadis kecil kami memang pintar sih (jangan bosan ya kalau kami terus bilang begitu, hehe)…di cd yang baru kami pinjam dari perpustakaan ada cerita tentang bermain petak-umpet, dan ada bagian berhitungnya juga. Setelah beberapa kali mendengarkannya Sky lumayan bisa meniru berhitung satu sampai sepuluh lho! Dalam bahasa Belanda: een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien. Dan wajah kecilnya yang senang dan bangga kalau berhasil berhitung…tidak ternilai harganya! πŸ™‚

***

Kwam papa thuis, rende Sky naar de eettafel toe, pakte de visitekaart die daar lag en gaf het aan papa. Met die kaart heeft ze vanmorgen gespeeld, en toen zei mama dat het van papa is en dat het straks als papa thuis zal komen gegeven kon worden. Daarna niet meer aangedacht of aangeraakt…blijkbaar blijft zo’n uitspraak toch hangen in dat kleine koppie van haar, haha! En daarna wees ze naar de schoenen van papa en zei: “uit!”. Papa zat daarna net weer in de huiskamer en wees ze hem de keuken: “ga eten maken, daar!”. En toen papa klaar was met eten (echt net, net klaar) wees ze naar het lege bord: “terugbrengen!”. Ahhhh…..wel schattig hoor, maar zo voelt het leven in onderdrukking blijkbaar, hahaha….

Eigen willetje, echt een sterk eigen willetje. En boos worden als er niet geluisterd wordt. De laatste dagen komen de boos-momenten steeds vaker. Zelfs tijdens het eten, toch haar favoriete moment, haha… en het wordt steeds moeilijker om daaromheen een afleiding te verzinnen of ons geduld te bewaren. Gelukkig kan ze ons al veel vertellen, dus vaak begrijpen we ook wat ze wil (en consequent ‘nee’ zeggen als het echt niet mag).

Tegenwoordig moeten we haar standaard “achterlaten” en zeggen “daggg Sky, mama gaat!” als wij naar huis willen (bijv. van de supermarkt of van de speeltuin), want haar “nee” antwoord wordt alsmaar sterker als wij haar vragen om mee naar huis te gaan. En over de 300 meter afstand van supermarkt naar huis (als zij besloten heeft om zelf te lopen) doen we zo’n drie kwartier. Omdat zij bij elke plantenbak moet stoppen om te gaan zitten, elke steen en blaadje moet bewonderd worden, elk hondje die voorbij loopt moet geaaid worden, en bij elke knipoog of praatje van omaatjes en opaatjes die haar waarschijnlijk zo schattig vinden (terwijl mama naast haar staat te bibberen van de kou…) blijft ze er nΓ³g langer zitten. Tja…

Maar wat is onze meid toch pienter hΓ¨ (blijven we zeggen hoor, hihi)…bij het liedje van Dikkie Dik “verstoppertje spelen” zit er een tellen-gedeelte bij, en na een paar keer geluisterd te hebben kan ze het 1 tot 10 tellen toch best goed nadoen! Dat blije, trotse gezichtje als het weer eens lukt…onbetaalbaar! πŸ™‚

blog2

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s