visiting ‘oma’ Ans and ‘opa’ Jos

Standard

blog

Hari Sabtu kemarin kami mengunjungi ‘oma’ Ans dan ‘opa’ Jos di Utrecht. Seperti biasanya di bulan Desember, rumah mereka penuh dengan suasana Natal. Cantik banget, dan buat Sky jadi semacam taman hiburan dengan banyaknya lampu-lampu, malaikat yang menyanyi dan para Santa Claus yang menari-nari. Di akhir kunjungan dia betul-betul tidak mau diajak pulang. Sepatunya ditaruhnya kembali ke pintu (dilepas waktu masuk dan kami dekatkan sebagai tanda sudah harus pulang ke rumah) dan jawabannya terdengar sangat tegas: “nggak mau, tinggal di sini!” Waduh…dengan susah payah akhirnya kami berhasil membujuknya, dengan menunjukkan pakaian boneka salju yang boleh dia bawa pulang, hadiah dari oma dan opa (dasar anak beruntung). Bonekanya memakai topi, syal dan sepatu karena di luar dingin. Baru deh dia mau pakai sepatu dll. Tapi memang menyenangkan sekali di sana, dan kami berjanji untuk segera datang berkunjung kembali.

Kemauan (dan keras kepala)nya makin hari makin menguat. Mengetes kesabaran kami sampai ke ujung-ujungnya. Di tempat baru sih masih mending, dia masih menempel ke mama, tapi di tempat-tempat yang dia sudah biasa berada, haduhh susahnya…Di supermarket hari ini dia tidak mau ikut pulang ke rumah, waktu dia sudah duduk bermain di sudut anak. Jadi mama mendorong keretanya plus kereta belanja ke arah kasir, dengan harapan bahwa dia mau ikut juga. Tapi dia berlari ke arah kereta belanja, berseru dengan keras “stop!”, menarik keretanya dan mendorongnya ke arah sudut anak sambil menunjuk: “daar! (= di sana)”.

Di perpustakaan sorenya, ceritanya persis sama. Dia bermain di antara pion-pion catur raksasa dan tidak mau ikut pulang, sampai mama bilang “dahhh Sky, mama pulang ke rumah!” dan berjalan ke arah pintu keluar. Di sana mama menunggu beberapa saat, eehh tapi dia tetap tidak datang! Ternyata masih tetap bermain di papan catur. Terpaksa langsung diangkat dan didudukkan di kereta. Tentu saja dia protes keras, tapi untungnya kali ini tidak lama. Begitulah kejadiannya sepanjang hari. Semua pasti dijawabnya dengan “tidak”. Baru kalau dia ternyata sebetulnya mau, nanti setelah beberapa menit dia akan menjawab dengan suara halus: “yaaa….” Hehehe πŸ˜€

***

Afgelopen zaterdag zijn we op bezoek geweest bij ‘oma’ Ans en opa ‘Jos’ in Utrecht. Zoals altijd in december, zit hun huis volledig in de kerstsferen, super mooi om te zien en voor Sky een soort van pretpark met de vele lichtjes, de zingende engeltjes en dansende kerstmannen. Ze wilde aan het eind van ons bezoek echt niet naar huis. Haar schoentjes zette ze terug bij de deur (hebben we naar haar gebracht als een teken dat wij naar huis moeten) en haar “nee, hier blijven” was zΓ³ resoluut dat wij alles uit de kast moesten halen om haar naar huis te krijgen. De troef was uiteindelijk toen wij haar op de outfit van de sneeuwpop (die zij van oma en opa naar huis mee mocht nemen…bofkont!) hebben aangewezen: muts op, sjaal om, schoenen aan…omdat het buiten koud is. Het was super gezellig en we hebben beloofd om elkaar weer snel te zien.

Haar eigen wil wordt met de dag alleen maar sterker, onze geduld echt tot aan het verste punt aftastend door al dat ge-nee. Op plekken waar zij al gewend is levert het extra moeilijkheden op (op vreemde plekken blijft ze nog bij mama in de buurt). Bij de supermarkt wilde ze vandaag ook niet mee naar huis, toen ze eenmaal bij de kinderhoek gesetteld was. Dus duwde mama de kinderwagen Γ©n haar minikarretje maar richting de kassa, in de hoop dat zij toch overstag gaat en mee wil. Maar ze rende naar mama toe, zei heel hard “stop!”, trok haar karretje terug richting de kinderhoek en wees: “daar!”

Bij de bieb daarna was het verhaal precies hetzelfde. Bleef ze bij de grote schaakpionen toen mama “daggg Sky, mama gaat naar huis!” zei en richting de uitgang liep. Daar heeft mama een tijdje gewacht, maar ze kwam maar niet! Bleef ze nog steeds tussen de pionen zitten spelen. Tsjonge…dan maar optillen en hup in de wagen. Even protesteerde ze natuurlijk, maar gelukkig niet lang. Zo gaat het de hele dag door. Alles is gewoon eerst keihard “nee”. Als ze het eigenlijk wil dan hoor je na een paar minuten een zacht stemmetje: “jaaa….” Hihihi…. πŸ˜€

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s