supermarket drama

Standard

blog

Beberapa hari yang lalu Joop pulang dari supermarket (kebetulan dia belanja sendiri) dan bercerita bahwa dia melihat anak kecil di tengah-tengah supermarket menangis menjerit-jerit, lalu bilang: “untung Sky belum pernah begitu ya”. Nah, nggak usah menunggu lama sampai betul-betul terjadi, mimpi buruk jadi kenyataan! Memang sepertinya ini mimpi buruk buat banyak orang tua muda, tapi kalau sudah betulan terjadi pada anak sendiri…rasanya: susah diungkapkan dengan kata-kata.

Seperti biasanya, pagi tadi sekitar jam 9 pagi kami pergi berbelanja ke supermarket. Sky masih duduk di keretanya, tapi begitu kami masuk, seperti biasanya juga, dia mau mengambil keranjang belanja dan berjalan sendiri (kebetulan kereta dorong mininya habis, tapi ini biasa terjadi). 3 menit kemudian, di bagian roti, dramanya mulai. Tiba-tiba saja, tanpa aba-aba, tanpa alasan (setidaknya, aku tidak melihat alasannya), dia mulai menangis. Awalnya masih normal, tapi segera menjadi makin parah. Aku berlutut di depannya, bertanya ada apa dan apa yang dia maui (boleh juga menunjuk kalau tidak bisa menemukan kata-kata yang tepat): makan? minum? mendorong atau menarik keranjang belanja? capek? mau duduk di kereta dorong? digendong? jalan sendiri? ambil roti? Semuanya dijawab dengan jelas “nee (= tidak)!!!” dan tangisannya makin keras. Ditambah menjerit-jerit, menendang-nendang dan entah apa lagi. Tukang sayur datang memberi sebuah pisang, dan tukang roti mau memberi roti kismis (yang aku tolak sambil berterima kasih karena sebetulnya tasku isinya selalu lengkap, pokoknya soal bekal jangan tanya deh persiapannya…). Tidak ada yang membantu. Seorang bapak baik hati berdiri di depan kami dan mengedipkan mata kepadaku: “kita lihat ya kalau orang asing yang mencoba…” Sky teralihkan perhatiannya sebentar, tapi dengan cepat melanjutkan “aktivitas”nya seperti sebelumnya…

Aku mencoba mengggendongnya. Cuma bisa maju beberapa meter. Dia menolak-nolak setengah mati, dengan segenap kekuatan dan kemauannya, menggeliat-geliut, memukul-mukul dan menendang-nendang sampai terpaksa aku turunkan lagi. Lebih parah lagi kalau didudukkan di kereta dorongnya. Badannya ditarik seperti ular ke bawah sebelum aku sempat menemukan sabuk seatbelt-nya. Nah, terpaksa harus mencoba (pura-pura) meninggalkannya. Aku berjalan demonstratif menjauh dan belok ke gang tempat barang-barang beku. Dia tidak bisa melihatku dan aku bisa diam-diam mengintipnya. Walahhh, bermenit-menit tetap saja dia berbaring di tengah toko sambil menangis menjerit-jerit. Untungnya memang supermarket masih sepi karena masih pagi. Tapi jadi merasa tidak enak juga pada orang-orang lain, jadi aku menariknya menuju ke gang freezer juga (kami berdua sudah kepanasan karena drama ini…). Di sana, di depan buncis-buncis beku, akhirnya aku biarkan saja dia begitu. Tidak ada yang bisa mengurangi dramanya: tidak mau dipeluk atau dicium, juga tidak bisa diancam atau diberitahu dengan tegas. Tidak mau mendengar “ayo, kita bayar yuk” dan tidak juga “lihat anak-anak lain tuh, nggak ada yang menangis!”. Ajaibnya aku lumayan tenang tuh. Mungkin karena aku baru saja membaca sebuah artikel tentang ini. Di situ ditulis: setengah pengunjung toko mengerti betul betapa susahnya jadi ibu di saat seperti itu, dan setengah lain yang jengkel toh pasti tidak punya anak. Jadi ngapain dipikirin? Betul juga, aku tadi juga cuma berpikir: ah, jadi sudah tiba waktunya nih? Oke deh, ayo kita jalani…

Seorang Ibu mendatangiku dengan pandangan mengerti dan bertanya: “pasti umur 2 tahun ya?” (di sini ada pepatah yang terkenal “ik ben twee en ik zeg nee” = umurku 2 tahun dan aku bilang tidak). Hmm, 19 bulan, aku bilang. Tapi memang ini terlihat seperti periode “nee” ya, alias periode selalu bilang ‘tidak’. Ibu itu juga pernah punya anak seperti itu, dan dia memberi beberapa tips (bawa cemilan kismis, bawa mainan…nah itu di dalam keranjang belanja sudah ada mobil-mobilannya winnie the pooh…). Setelahnya dia mengucapkan ‘semoga sukses’ dan melanjutkan belanjanya. Seorang opa bertanya apakah dia juga boleh mengucapkan sesuatu. Lalu bicara pada Sky: “anak nakal kamu! Dengarkan ibumu tuh!”. Sky sendiri sih sudah seperti tuli, tidak mendengarkan apa-apa. Sepertinya dia betul-betul marah atau sangat sedih. Sekali lagi, tidak ada sesuatupun yang berhasil membantu. Akhirnya setelah hampir 1 jam (!!!) dia jadi agak tenang, mungkin karena capek. Lalu aku memeluk dan menghiburnya. Aku bilang bahwa kita cuma harus beli saus pasta saja, dan sesudahnya membayar di kassa. Dia mau, asal digendong. Jadi semua barang belanjaan aku tumpahkan ke kereta dorongnya, dan keranjangnya aku tumpuk di atasnya (pokoknya lucu deh pemandangannya buat orang lain). Sky aku gendong dengan 1 tangan dan tangan lain mendorong kereta. Begitu selesai membayar dan melewati kassa Sky sudah normal lagi, seolah-olah tidak ada yang baru terjadi…

Besok kami pergi berbelanja lagi (hampir tiap hari memang) dan aku penasaran. Betul-betul penasaran apakah kejadian tadi bakal terulang lagi. Dan kalau iya, berapa kali lagi. Aku sih sebetulnya sudah siap mental, tapi tetap saja, menyebalkan sekali harus mengalami drama seperti ini…!

***

Een paar dagen geleden kwam Joop van de supermarkt (toevallig ging hij alleen) en vertelde dat er een kindje midden op de supermarkt zat te huilen en te krijsen, en zei vervolgens: “gelukkig hebben we dat bij Sky nog niet meegemaakt”. Nou, ik hoef niet zo lang te wachten tot die nachtmerrie werkelijkheid wordt! Weliswaar een nachtmerrie van veel jonge ouders, maar op het moment dat het bij je eigen kind gebeurt is toch wel…hoe moet ik het zeggen: onbeschrijflijk.

We kwamen, zoals bijna iedere morgen rond 9 uur, de supermarkt binnen. Sky nog in de kinderwagen, en zodra wij echt binnen waren wilde zij, ook zoals altijd, zelf het winkelmandje pakken en lopen (de mini winkelwagens waren toevallig op, maar dit is niet bijzonder). Maar 3 minuten daarna, bij de brood afdeling, ging het ineens…plotseling…zonder enige waarschuwing of aanleiding (althans, dat zag ik niet), begon zij te huilen. Eerst een beetje ‘normaal’ huilen, maar het werd snel steeds erger. Ik ging, zoals gewoonlijk, eerst op mijn knieen en vroeg haar rustig wat er aan de hand is. En wat ze wil (mag ze ook aanwijzen als ze het woordje niet heeft wat ze precies wil zeggen): eten? drinken? mandje duwen of trekken? moe? in de wagen zitten? gedragen worden? lopen? brood pakken? Bij alles was het antwoord duidelijk “nee!!!”, en ze ging alsmaar harder huilen, krijsen, stampen en weet ik wat er allemaal nog gebeurde. Van de groenteman hebben we een banaan gekregen en bij de broodvrouw een mini krentenbol. Niks helpt. De krentenbol heb ik trouwens niet geaccepteerd omdat ik echt van alles in mijn eigen tas heb (goed voorbereid hè!). Een aardige meneer kwam voor ons staan, knipoogde naar mij: “vreemde ogen…” Sky was eventjes afgeleid, maar snel daarna vervolgde ze haar bezigheid weer…

Ik heb haar een stukje, een paar meter, kunnen dragen. Ze weigerde met alle macht en kracht, krioelde en wapperde totdat ik haar weer los moest laten. Laat staan in de kinderwagen, daar trok ze haar lichaam als een slang weer naar beneden zonder dat ik maar een kans heb om haar gespen te vinden. Dan maar proberen haar achter te laten. Ik liep overdreven de diepvries gang binnen totdat zij mij niet zag en ik haar stiekem kon begluren. Nou, minutenlang bleef ze krijsend liggend midden op het gangpad. Gelukkig was de supermarkt rustig omdat het nog vroeg was. Maar toen vond ik het wel vervelend genoeg voor mede winkelend publiek, en trok haar richting de diepvries toe (intussen kregen we allebei erg warm…). Daar, tegenover de bevroren sperziebonen, liet ik haar gewoon even zo. Echt niks helpt: geen knuffel of kusje, ook geen harde woorden. Geen “kom, we gaan betalen” en ook geen “kijk maar naar andere kindjes, die huilen niet!”. Ik was wonderlijk genoeg rustig gebleven. Misschien omdat ik net een artikel hierover heb gelezen waarin staat dat de helft van het publiek begrijpt heel goed hoe vervelend het is en de andere helft die het niet begrijpt heeft toch geen kinderen. Dus waar maak je je druk om?? Ik had inderdaad alleen zoiets van: ach, zijn we zover? Ok, kom maar op dan…

Een mevrouw kwam met een begrijpend blik naar me toe en vroeg: “ze is zeker twee jaar oud?” Neuhh, 19 maanden, maar het ziet er uit als de ‘nee-periode’, niet? Mevrouw heeft ook zo’n eentje gehad, en ze gaf wat tips (doosje rozijnen mee, speelgoed mee…nou er ligt al een autootje met knorretje in de boodschappenmand…). Toen wenste ze me veel sterkte en liep verder. Kwam een opa bij mij staan en vroeg of hij ook iets mag zeggen. Richtte hij zijn woorden naar Sky toe: “foei, stout meisje! Je moet naar je moeder luisteren!”. Voor Sky was het allemaal best, ze luisterde gewoon niet. Het lijkt alsof zij echt heel boos of heel verdrietig was. Nogmaals, niets helpt. Na bijna 1 uur (!!!) was zij iets rustiger geworden, waarschijnlijk moe. Toen heb ik haar weer rustig geknuffeld en gesust. Ik zei dat ik alleen pasta saus wilde kopen en daarna gaan we samen betalen. Toen vond ze het best, maar ze moest wel gedragen worden. Dan maar alle boodschappen van het mandje in de kinderwagen gegooid, mandje erbovenop, kindje in 1 arm en duwen maar met de andere arm. Zodra wij voorbij de kassa waren was Sky al helemaal weer de oude, alsof niks gebeurt…

Morgen gaan we weer boodschappen doen en ik ben benieuwd, echt benieuwd of deze scene zich nog gaat herhalen en zo ja, hoe vaak… Ben op zich wel voorbereid, maar het blijft wel super vervelend!

Advertisements

2 responses »

  1. Oh oh Stella .
    Wat voel je dan opgelaten hé niets kunnen doen.
    Hoop voor je dat het morgen beter gaat .
    Maar heeft ook wel met haar leeftijd te maken.
    Misschien is het een idee om voor haar een eigen boodschappen mandje mee te nemen ,
    Ik bedoel niet een karretje van de super maar een waar ze een paar boodschapjes mee naar huis kan nemen.

    Heel veel sterkte de volgende keer. !!!!!!!

    Knuffel mam 🙂

    • Gelukkig gaat het nu alweer twee keer helemaal goed met boodschappen doen, maar het was inderdaad een hele nare ervaring. Hopelijk maak ik het nooit meer mee! Bedankt voor de tip (zal ik zeker proberen) en bedankt voor het meeleven! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s