she can be happy, she can be upset…

Standard

Siang tadi kami mengunjungi Rotterdam lagi, untuk menghadiri pesta ulang tahun Yarah (anak tetangga sebelah dulu di apartemen). Mau tidak mau kami jadi ingat saat Sky ultah yang pertama. 5 bulan yang lalu, betapa cepatnya dia tumbuh sejak saat itu. Sudah total bukan bayi lagi, sudah jadi anak-anak. Beda sekali dengan anak-anak kecil lain yang juga menghadiri pesta, yang masih merangkak-rangkak atau baru belajar berjalan. Pestanya sendiri seru sekali. Banyak anak dan bayi, makanannya enak banget (karena ini bukan pesta khas orang Belanda yang biasanya menyuguhkan tart dan kue-kue manis saja, melainkan makan nasi dan mi goreng, ayam gurih dan daging marinade…hmmm!!!), dan Sky juga tampak menikmati suasananya dan tingkah lakunya menyenangkan: ingin tahu tapi tidak kasar, dan suka bermain-main tapi tidak nakal. Lain sekali dengan yang kami alami kemarin lusa…

Ini sebetulnya alasan utama kami kenapa memutuskan untuk pindah duluan ke rumah baru tanpa meubel-meubel yang besar. Meubel baru bisa dipindah hari Jumat karena menyewa mobil box (ini kompilasi film singkat dari tukang angkat-angkat kami yang berotot, hehe), tapi hari Kamis sore ada acara dari sebuah organisasi, mereka “membuka pintu”nya dan pengunjung bisa mengikuti kegiatan-kegiatan workshop secara cuma-cuma. Kalau tertarik dan cocok bisa mendaftar untuk kursus yang lebih lama di organisasi ini. Nah, ada workshop “musik bersama anak” yang membuat kami tertarik. Kami ingin mengikutkan Sky ke sebuah aktivitas, juga untuk membuatnya terbiasa dengan anak-anak lain. Workshop ini sepertinya menarik, juga sebagai tes untuk melihat reaksinya. Wah, reaksinya menakjubkan… Kami datang sedikit lebih awal untuk membuat Sky terbiasa dengan suasananya. Makan sup tomat dan roti dulu. Sebetulnya setelah itu Sky sudah agak tidak tenang, malah sudah sempat minta pulang. Lalu workshop-nya mulai, terlambat seperempat jam. Cuma ada satu Ibu lain (yang betul-betul tidak ramah) bersama tiga anaknya (yang paling kecil umurnya persis Sky, tapi belum bisa berjalan atau bicara). Pemimpin workshop-nya seorang Ibu yang artistik, membawa gitar dan pertama-tama menyapa setiap anak dengan boneka kurcaci yang bisa main cilukba (untuk menarik perhatian anak). Lalu setiap anak boleh memegang satu kurcaci. Tapi waktu harus mengembalikannya Sky langsung menangis keras-keras. Awalnya kami kira itu karena dia harus mengembalikan si kurcaci lucu, jadi kami menenangkannya dan workshop bisa dilanjutkan. Setelahnya menyanyi bersama. Lagunya dia kenal, jadi dia cukup tenang, biarpun menempel erat-erat pada mama. Tapi lagu berikutnya adalah lagu yang disertai aksi, jadi kami harus ikut berjalan, menari, menghentakkan kaki dan berlari-lari. Nahhh Sky langsung menangis menjerit-jerit, menunjuk-nunjuk ke pintu dan berkata ‘ke sana…ke sanaaa!!’. Jadi kami terpaksa pamitan kepada semua yang hadir. Di luar Sky menjadi tenang, tinggal kami yang garuk-garuk kepala atas apa yang baru saja terjadi. Kenapa ya reaksinya seheboh itu? Entahlah! Siangnya tidurnya bagus, sudah makan kenyang, dan kalau bertemu orang asing juga biasanya cukup berani berkomunikasi, bahkan berani menari bersama tetangga baru dan teman Joop. Tapi memang belum pernah di sebuah kelas, dan tidak seramai kemarin itu (dengan suara-suara keras). Mungkin memang semuanya ini terlalu banyak buatnya… Tapi sekarang kami harus berpikir keras apakah Sky bakal kami ikutkan ke kursus ini atau tidak (kursusnya mulai tanggal 3 September, totalnya 15 pertemuan, setiap hari Selasa pagi selama tiga perempat jam). Ibu tetanggan kami (yang seorang guru untuk anak-anak berkebutuhan khusus) menasihati kami untuk tetap mengikutkan Sky di kursus ini, dan bahwa Sky tidak terlalu kecil. Dia hanya harus membiasakan diri saja, jadi kami justru harus memberinya kesempatan untuk mencoba. Tapiii….kami pikir-pikir dulu yaa!

***

blog

Vanmiddag zijn we bij het verjaardagsfeest van Yarah (onze ex buurmeisje) geweest. En dan denken we toch terug aan Sky’s eerst verjaardagsfeest. Wat is zij alweer flink gegroeid in 5 maanden tijd. Echt een dreumes geworden, peuter bijna. Heel anders dan andere jongere kinderen die daar rondkruipen of -lopen. Het was erg gezellig bij het feest. Veel kindjes en babytjes, harstikke lekker eten (het is geen typisch Nederlandse feest met gebak en taart, maar met nasi en mie en kippetjes en vlees…hmmm!!!), en Sky deed het hartstikke goed met alles: nieuwsgierig maar niet brutaal, speels maar niet stout. Iets heel anders dan eergisteren…

Het is eigenlijk de reden waarom wij hebben besloten om de eerste dagen in ons huis te gaan “kamperen”, zonder de grote meubels. Vrijdag kunnen de meubels pas verhuisd worden (hier is trouwens een korte impressie van onze sterke verhuizers, hihi), maar donderdagmiddag was er een opendag van een stichting, waarvan wij ook een proef kunnen meedoen met de workshop “muziek met je kind”. We willen Sky graag een activiteit geven, en ook iets om haar aan andere kinderen te laten wennen. Dit lijkt ons een mooie kans, ook om te kijken hoe Sky reageert. Nou, dat hebben we geweten… We zijn al iets eerder aanwezig om Sky te laten wennen. Eerst soep met brood gegeten. Maar daarna werd Sky eigenlijk al een beetje onrustig, wilde al naar huis. Toen begon de workshop, een kwartier te laat. Er was alleen één ander gezin (een chagrijnige moeder met 3 kindjes waarvan de jongste exact even oud als Sky is, maar kan nog niet lopen of praten). De leidster was een kunst-achtige mevrouw met een gitaar die eerst met een kiekeboe kabouter het ijs probeerde te breken, en daarna ook met belletjes enzo. Bij het teruggeven van de kaboutertjes ging Sky ineens vreselijk huilen. We dachten dat het omdat zij dat leuke dingetje terug moest geven, dus troostten we haar en ging de workshop verder. Bij het zingen van “op een grote paddenstoel…” was Sky vrij rustig, wel aan mama geklemd. Maar bij het volgende lied waarbij ook gelopen, gedanst, gestampt en gerend moest worden werd zij weer erg overstuur, wees ze naar de deur en zei ‘daar…daarrr!!’. Dus toen moesten we ons verontschuldigen aan iedereen en gingen we naar huis. Buiten werd Sky direct rustig en krabden we aan ons hoofd door wat er zojuist was gebeurt. Waarom reageerde ze zo? Geen idee!! Ze heeft erg goed geslapen, heeft goed gegeten en gedronken, en tot nu toe durft ze wel altijd bij een vreemde iets te ondernemen, te geven of zelfs te gaan dansen. Maar nog nooit klasikaal, en niet bij zo’n drukte. Misschien was het gewoon allemaal ineens teveel voor haar… Maar nu moeten we goed nadenken of we Sky nog steeds willen inschrijven of niet (de cursus begint 3 september en duurt 15 ontmoetingen, elke dinsdagmorgen, 3 kwartier lang). Van onze buurvrouw (een remedial teacher) hebben we te horen gekregen dat het juist goed is om het door te laten gaan (en dat Sky niet te jong voor is enzo). Maarrrr….even nadenken nog!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s