BCG vaccination

Standard

GGD 2 -kKira-kira 1,5 bulan lalu kami mendapat surat dari GGD (instansi kesehatan kota) yang isinya mengundang Sky untuk divaksinasi BCG (anti TBC). Lampiran suratnya adalah sebuah daftar panjang nama-nama negara yang mana kalau salah satu (atau kedua) orang tua berasal dari negara tersebut, maka anak-anak mereka harus mendapat vaksinasi BCG. Tentu saja Indonesia termasuk di daftar negaranya, karena TBC masih banyak ditemukan di Indonesia (dan vaksinasi BCG di Indo memang masih wajib). Belanda memilih untuk mencegah TBC masuk lagi ke negaranya dengan cara mewajibkan vaksinasi BCG untuk anak-anak yang kemungkinan akan berlibur ke negara-negara asal orang tuanya. Okelah, masuk akal juga. Jadi siang tadi kami mampir ke GGD untuk memvaksinasi Sky. Sebelumnya kami sudah menelepon dulu dan katanya langsung datang saja, nggak usah bikin janji. Untung kami datang awal, segera sesudah jam makan siang, karena sesudah kami banyak banget anak-anak dan bayi-bayi yang datang untuk mengambil vaksinasi yang sama. Kami sempat agak panik karena lupa membawa buku imunisasi Sky seperti yang tertulis di surat undangannya. Untungnya tidak apa-apa, sesudah vaksinasi kami mendapat bukti vaksinasi berupa kartu yang bisa kami tempel sendiri di buku imunisasi. Waktu mendaftar ditanya dulu apakah Sky sudah sempat berlibur ke luar negeri. Jawabnya tentu tidak, dan belakangan baru kami diberitahu kenapa ini ditanyakan. Kalau anak sudah sampai ke luar negeri maka vaksinasi tidak akan diberikan dulu. Bakal dites dulu apakah badannya sudah punya antibodi, dan kalau ya maka tidak usah divaksinasi lagi. Nah, sesudah menunggu sebentar nomer kami muncul di papan digital di atas pintu. Kami boleh masuk. Yang tulisan di pintunya ‘laboratorium’ ternyata cuma seperti kantor biasa saja. Kami diterima oleh seorang ibu di meja seperti meja kantor biasa. Dia meminta kami membuka lengan kiri Sky, sampai dia bisa memegang lengannya di bawah ketiak saat memberi injeksi. Dia juga memutuskan untuk memberi Sky setengah dosis vaksinasi, karena umurnya belum setahun maka dosisnya serupa dengan bayi berusia setengah tahun saja. Jarum injeksi dimasukkan miring dan pelan-pelan di lengan atas kiri. Tentu saja Sky langsung menangis keras-keras. Tapi cuma sebentar lho, begitu dia bisa mengisap jari kami langsung diam dan sebentar kemudian sudah tengak-tengok lagi dengan ceria. Ibu dari GGD bilang baru kali ini dia melihat cara menghibur seperti itu, dengan memberikan jari untuk dihisap, lucu banget katanya. Dia bertanya: “Ini khas cara Indonesia ya?” hehehe… Setelah itu si ibu memberikan informasi tentang kemungkinan efek samping vaksinasi. Sky tidak akan demam, hanya dalam 4-8 minggu akan timbul semacam luka di tempat di mana injeksi diberikan. Bakal keluar air juga dari lukanya, semuanya normal. Kami tidak perlu melakukan apa-apa. Hanya kalau banyak sekali air yang keluar maka kami bisa menutupnya dengan kain steril dan plester supaya tidak mengotori pakaian. Beberapa bulan kemudian lukanya bisa menebal, totalnya seluruh proses bisa mencapai setengah tahun. Dan yah, sesudahnya bakal menjadi bekas luka yang tetap terlihat seumur hidup. Mama juga punya bekas luka serupa, tapi di paha atas. Dulu rasanya sengaja diberikan di paha dan bukan di lengan supaya tampak lebih bagus, terutama buat anak perempuan. Tapi ternyata di sini nggak begitu, agak sayang juga ya…

***

Ongeveer 1,5 maand geleden kregen we een brief van de GGD met een oproep om Sky te laten vaccineren tegen tuberculose (TBC). Er staat een lange lijst bij met namen van landen waarvan als één of beide ouders uit die landen komen, dat hun kinderen de BCG vaccinatie bij de GGD moeten komen halen. Indonesië staat er uiteraard bij, daar is deze vaccinatie ook nog verplicht. Men biedt in Nederland dus voorzorgmaatregelen om kleine kinderen, voordat ze in contact komen met mensen uit de landen van hun ouders (bijvoorbeeld op vakantie), in te enten tegen TBC. Niets mis mee vonden we. Dus vanmiddag zijn we bij de GGD voor de BCG vaccinatie van Sky. Zonder afspraak, want die is niet nodig. Gelukkig waren we er vroeg bij, direct na lunchtijd, want na ons kwam er een lange stoet van kinderwagen en buggy’s, allemaal voor de vaccinatie. We waren alleen vergeten om Sky haar groeiboekje (en dus ook haar inentingboekje) mee te nemen. Gelukkig was dit geen probleem, we kregen na afloop een los bewijs om zelf op het inentingboekje te plakken. Bij de balie werd er eerst gevraagd of wij met Sky al eens op vakantie zijn geweest (nee dus, en achteraf weten we waarom deze vraag eerst was gesteld. Want als dat het geval is, dan krijgt Sky een huid testje in plaats van een vaccinatie, om eerst zeker te weten dat haar lichaam nog geen antistof heeft gemaakt tegen TBC). Na eventjes gewacht te hebben verscheen ons nummertje op het digitale bord, we mochten naar binnen. Het was gewoon een soort kantoortje (eigenlijk een laboratorium, maar dat was niet te zien), we werden door een mevrouw op haar bureau ontvangen. We moesten de linkerarm van Sky ontbloten zodoende dat mevrouw onder haar oksel haar arm beet kan pakken. Ze besloot dat Sky, omdat ze nog geen 1 jaar is, een halve dosering van de vaccinatie kreeg, net als een baby van een half jaar oud. De naald ging schuin, langzaam, haar arm binnen. Ze moest natuurlijk vreselijk huilen, maar heel kort maar. Zodra ze onze vinger te sabbelen kreeg stopte ze gelijk met huilen en keek ze weer vrolijk rond. Mevrouw van de GGD vond het wel een grappig manier zo om te troosten, heeft ze nog nooit gezien, zei ze. “Is het typisch Indonesisch?”, vroeg ze nog. Haha… Daarna kregen we nog wat informatie mee. Sky zal geen koorts van deze vaccinatie krijgen. Op de plek van de vaccinatie kan binnen 4-8 weken een wondje ontstaan, en er kan ook vocht uitkomen. We hoeven helemaal niets te doen, legde ze ons uit. Alleen als het erg veel vocht is dan kunnen we het wondje met een steriel, droog gaasje en een pleister plakken zodat het vocht niet in het kleren komt. En na een paar maanden kan het zijn dat het wondje dikker wordt. Tot een half jaar kan het hele proces duren. En daarna…tja, zal ze haar hele levenlang een litteken op haar linkerarm overgehouden. Mama heeft hetzelfde litteken maar dan op haar bovenbeen. Het was “vroeger” voornamelijk voor meisjes op de bovenbeen ipv op de arm gedaan omdat het mooier is. Maar blijkbaar is het hier en tegenwoordig niet meer van toepassing.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s